Het verhaal, over de doodswens van psychiatrisch patiënt Rick, is op feiten gebaseerd. Regisseur Laura Hermanides kiest het perspectief van Ricks ouders, die in het oog van de storm de kalmte proberen te bewaren.
Dood wil hij, liever vandaag dan morgen. Het is alsof er een band om zijn hoofd zit die alsmaar strakker wordt aangedraaid, waardoor zijn schedel lijkt te barsten. Zo verwoordt psychiatrisch patiënt Rick zijn ondraaglijke lijden, in het op feiten gebaseerde euthanasiedrama Witte flits.
Het is 2012. In de afgelopen 22 jaar werd Rick (Sanne den Hartogh) met talrijke stoornissen gediagnosticeerd en onderging hij alle mogelijke behandelingen. Nu is het op. Samen met zijn ouders Aagje (Renée Soutendijk) en Toon (Raymond Thiry) probeert Rick erop te vertrouwen dat zijn arts gelijk heeft en dat zijn verzoek tot euthanasie binnenkort groen licht kan krijgen. Dat het een kwestie is van tijd, van de laatste zorgvuldig gezette stappen, voordat hij eindelijk rust krijgt.
Over de auteur
Kevin Toma schrijft over film in alle soorten en maten, met een speciaal oog voor filmmuziek en een passie voor horror.
Rust en berusting: je zou kunnen zeggen dat Witte flits de betekenis van die begrippen onderzoekt, maar dan wel in het oog van de storm. Laura Hermanides, die na een reeks kortfilms debuteert als speelfilmregisseur, kiest vrijwel consequent het perspectief van Ricks ouders – Aagje voorop. Dag en nacht staan zij voor Rick klaar. Ook hun leven speelt zich grotendeels af in de zorginstelling, ook zij klampen zich vast aan de raad van dokter Koch (Manoushka Zeegelaar Breeveld). Terwijl ze de hoop op een alternatief nog altijd niet helemaal kunnen opgeven, moeten Aagje en Toon vrede zien te vinden met het besluit van hun zoon.
Een haast ondoenlijk proces, dat Hermanides invoelbaar maakt door juist zo beheerst mogelijk te werk te gaan. In Witte flits domineren aanvankelijk de statische, serene kaders; hoe dieper de toenadering tussen de personages, hoe meer leven er glipt in Myrthe Mostermans voortreffelijke cinematografie.
Tegelijkertijd is de film nergens zo beweeglijk als in de lange, gewichtloze, dromerige shots die het onbevattelijke van de situatie benadrukken. Dan zweeft de camera bijvoorbeeld rap van Aagje, rennend over het gras bij Ricks nieuwbouwflat, naar hem, balancerend op de rand van het balkon. En alsmaar weer dat witte lamp- en zonlicht, in de slaapkamer van Aagje en Toon maar ook in de ruimten en hallen van de instelling. Licht dat een binnen bereik liggende vrede suggereert, maar ook iets onwerkelijks heeft.
Het past allemaal bij de kalmte die Ricks ouders ondanks alles proberen te bewaren. Die breekbare onverstoorbaarheid overheerst ook in het mooi sobere acteerwerk van Soutendijk en Thiry. Anders dan Den Hartog, die in de lastige rol van Rick soms iets te breed uitpakt, houden zij hun spel bedrieglijk klein en gewoon. Daardoor ga je je als toeschouwer des te sterker voorstellen wat er diep van binnen in de twee omgaat, en daardoor komen de scènes waarin ze even de zelfbeheersing laten varen, des te harder aan.
Dat maakt Witte flits tot een buitengewoon empathische, sensitieve film waarin niet de dood maar de liefde overheerst. De tot in de kleinste gewoonten doorgesijpelde liefde van een echtpaar, maar boven alles de liefde van twee ouders die hun kind laten gaan – juist omdat ze onvoorwaardelijk van hem houden. Misschien dat deze liefde nog het sterkst spreekt, uit dat gulle, heldere licht.
Drama
★★★★☆
Regie Laura Hermanides
Met Renée Soutendijk, Raymond Thiry, Sanne den Hartogh, Manoushka Zeegelaar Breeveld
88 min., in 51 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant