Het regeerprogramma is een convergentie van asielproblematiek en boerenbelang, al het andere is lucht en stof. Twee one-issuepartijen hebben samen een two-issueregering gevormd. De inbreng van de andere coalitiegenoten is te verwaarlozen, of het moet het gepruttel van NSC zijn over goed bestuur, een woordenpaar dat liefst 25 keer terugkeert in het programma. Heel serieus valt dat niet te nemen als je samen met een antidemocratisch eenmansvehikel in een kabinet stapt en instemt met het uitroepen van een asielcrisis, een politiek paardenmiddel om het parlement te omzeilen.
Over de auteur
Tommy Wieringa is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Tot zover het belang van de democratische rechtsstaat (21 vermeldingen).
Een wonder van taalvernuft is het programma niet. Een reclamebureau uit Dronten lijkt zich erover te hebben ontfermd. Lege formuleringen, vlot toontje. ‘De echte helden van onze overheid zitten niet in Den Haag. En ze zitten vaak ook niet achter een bureau.’ Hulde aan de vuilnisman en de brugwachter: ‘Door hén te zien en ons te realiseren dat we als overheid ook ten dienste staan van deze mensen die ook onze overheid zijn, dragen we bij aan een samenleving die elke uitdaging aankan.’
Een overheid die ten dienste staat van de overheid en daardoor elke uitdaging aankan – in Dronten zat de vijf al in de klok.
Het moet voor een filoloog interessant zijn te lezen hoe de taal van kleur verschiet bij de onderwerpen asiel en landbouw. Boterzacht is de taal die voor het boerenbedrijf is gereserveerd. Boeren worden gekoesterd, langetermijndoelen zijn belangrijker dan maatregelen, innovatie gaat voor handhaving. Stikstof is geen probleem maar een druk en ‘natuur is veel méér dan alleen stikstofgevoelige natuur’.
Spreekt tegen de boeren de zachte heelmeester, tegenover de migrant heerst de harde hand. Martiaal is de toonzetting van de asielparagraaf, plots buitelen de woorden ‘strikt’, ‘drastisch’, ‘spoedig’, ‘schrappen’ en ‘afschaffen’ over elkaar heen, en moet alles opeens ‘zo spoedig mogelijk’ en is er ‘tijd te verliezen’. Het Trumpiaanse taaleigen van de overtreffende trap weerklinkt in ‘het omvangrijkste pakket voor grip op migratie ooit’ en ‘concrete stappen naar het strengste asielregime ooit’.
Wie in Nederland mag blijven, wordt ‘actief kennis bijgebracht over de Holocaust en de slachtoffers daarvan’. De Holocaust wordt vast onderdeel van de inburgering en weer verderop wordt het ‘Nationaal Plan Versterking Holocausteducatie’ gerevitaliseerd.
De Holocaust als levertraan voor de nieuwkomer – elke dag een lepeltje en je wordt vanzelf een volwaardig burger. Niks tegen permanente educatie over de Shoah, maar hier dient ze als pestprotocol voor moslims, zoals het pestprotocol voor Oekraïense ontheemden bestaat uit een eigen bijdrage en onmiddellijke beëindiging van opvang en voorzieningen als ze zich te laat melden bij de IND. Op schunnige wijze worden Oekraïense ontheemden op één hoop gegooid met algemene asielproblematiek: ‘Misdrijven, incidenten en overlast door asielzoekers moeten stoppen. De komst van ontheemden uit Oekraïne betekent een extra opgave, ook voor het lokale bestuur.’
Oekraïners voldoen veelal aan het profiel van de ideale migrant door hard te werken en vlug de taal te leren, maar worden belasterd om het electoraat op te zwepen. ‘Mensen ervaren een asielcrisis’, zei Dick Schoof bij de presentatie van het regeerprogramma, en om dat gevoel levend te houden moet de sfeer van agitatie en ongeluk permanent worden gevoed. Zonder asielcrisis verdwijnt alle samenhang uit deze louche alliantie. Er zal een asielcrisis zijn, of dit kabinet zal niet zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant