De film wil iets zeggen over verborgen verlangens, maar emotieloos spel en lege dialogen slaan elke associatie met lust en verlangen dood.
‘Ik reis alleen.’ De woorden van Emmanuelle (Noémie Merlant uit Portrait de la jeune fille en feu) klinken als een statement. Ze is seksueel beschikbaar, zegt ze hier in de eerste plaats. Tegenover de onbekende man en zijn minnares die ze in de hotelbar hoort smoezen over hun vorige stiekeme ontmoeting maakt ze zo soepeltjes duidelijk dat ze graag met het stel het bed in duikt.
Het daadwerkelijke statement is gericht aan de kijker. Die wordt geacht bekend te zijn met de oorspronkelijke Emmanuelle, de vrouw uit de roman van Emmanuelle Arsan (1959) en uit de softerotische films vanaf 1974 met Sylvia Kristel en de talloze spin-offs (waaronder Emmanuelle in Space). Die Emmanuelle mocht louter vrijelijk seksen omdat ze daarvoor toestemming had van haar man. De versie van 2024 is daarentegen wérkelijk onafhankelijk, benadrukken regisseur Audrey Diwan en coscenarist Rebecca Zlotowski. Ze reist alleen!
Over de auteur
Berend Jan Bockting schrijft voor de Volkskrant over film.
Helaas illustreert die barscène ook dat de film en haar hoofdpersonage verder niet zo veel te melden hebben. Emmanuelle lijkt louter te bestaan als reactie op eerdere Emmanuelles. Op eigen benen ogen film en personage als lege huls.
In een poepchic hotel in Hongkong werkt de soloreiziger als kwaliteitscontroleur, aangesteld door de investeringsgroep die erop uit is vestigingsmanager Margot (Naomi Watts) te ontslaan. In futloze interacties maakt ze kennis met staf en clientèle, van de luxe-escort die mannen lokt aan de zwembadrand tot de quasi-mysterieuze Japanse frequent international traveller die altijd dezelfde kamer boekt zonder er ooit te slapen.
De film wil je tijdens die stugge onderonsjes iets in het oor fluisteren over verborgen verlangens, zichtbaar geïnspireerd door het tevens in Hongkong gesitueerde meesterwerk In the Mood for Love (2000) van Wong Kar Wai. Maar emotieloos spel, lege dialogen en een glossy reclame-esthetiek slaan elke associatie met lust en verlangen dood.
Regisseur Diwan houdt haar talent zorgvuldig verborgen. Haar met een Gouden Leeuw bekroonde doorbraakfilm L’Événement (2021), over vrije liefde, sociale verstoting en verboden abortus in het Frankrijk van de jaren zestig, bevat de intimiteit en zelfs sensualiteit die het cerebrale Emmanuelle zo mist.
Als Emmanuelle later in de film vertelt over de mechanische seks in een luxueus vliegtuigtoilet tijdens de openingsscène, klinkt ze alsof ze een willekeurige passage uit een bouquetboekje citeert: ‘Ik voelde zijn klamme huid, zijn warme adem op mijn schouderbladen, op het ritme van zijn stoten.’
Symboliek openbaart zich ondertussen in de vorm van een oprukkende storm: dat orgasme komt eraan, mensen.
Drama
★★☆☆☆
Regie Audrey Diwan
Met Noémie Merlant, Naomi Watts, Will Sharpe, Jamie Campbell Bower
105 min., in 53 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant