Ondanks smeekbeden van alle kanten om te de-escaleren, is het nu toch oorlog in Libanon. Israël gaat er met een gestrekt been in, en bij de bombardementen zijn al honderden doden gevallen. De vraag is: heeft Israël een strategie? En wat is die dan?
Naast smeekbeden zijn er ook dreigementen. ‘We mogen niet toestaan dat Israël van Libanon een tweede Gaza maakt’, waarschuwde de Iraanse president Masoud Pezeshkian dinsdag in een interview met de nieuwszender CNN.
De angst voor een tweede Gaza is precies de reden waarom tienduizenden Libanezen op de vlucht zijn geslagen. ‘Ze begonnen ons dorp bij zonsopgang te bombarderen’, vertelt de 43-jarige monteur Jawad tegen Le Monde. ‘Er lagen nog lichamen onder het puin toen we vertrokken, zelfs van kinderen. We waren zo bang.’
Over de auteur
Sacha Kester is buitenlandredacteur van de Volkskrant en schrijft over België, Israël en de Palestijnse gebieden en het Midden-Oosten.
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu waarschuwde zondag al: zijn leger zal ‘alles doen wat nodig is’ om de dreiging aan de Israëlische noordgrens weg te nemen – retoriek die ook weer aan Gaza doet denken, want de premier gebruikte na de aanval van Hamas, en vlak voordat de oorlog uitbrak, bijna dezelfde woorden.
Nog een echo uit Gaza klinkt door in de foto’s die deze week door Israël werden verspreid. Hierop is bijvoorbeeld een langeafstandsraket te zien, gemonteerd op een hydraulische lanceerinrichting, die volgens het Israëlische leger bij een Libanees gezin op zolder stond. Een deel van de 120 duizend raketten van Hezbollah zou in kelders, op zolders en balkons van burgerwoningen liggen opgeslagen, en deze voorraad is nu het doelwit van de bombardementen.
Net als Hamas wordt nu Hezbollah er dus van beschuldigd zijn strijders en wapens tussen onschuldige burgers te verstoppen. ‘Israël is niet in oorlog met jullie’, zei Netanyahu maandagavond in een videotoespraak die was gericht tot de Libanezen. ‘We strijden tegen Hezbollah. Te lang al gebruikt Hezbollah jullie als menselijke schilden.’
Onduidelijk is wat Israëls strategie is – net zoals er voor Gaza geen duidelijk plan is voor de day after. Ja, het gaat erom dat Israëlische burgers weer veilig kunnen terugkeren naar hun huizen langs de grens met Libanon. Die zijn vorig jaar geëvacueerd toen de oorlog in Gaza uitbrak, en Hezbollah de grensstreek uit solidariteit met Hamas begon te bestoken met raketten.
Maar is het genoeg als Hezbollah belooft daar nu mee te stoppen? En wat als Hezbollah niet snel door de knieën gaat? Bombardeert Israël dan rustig verder? Of worden er op een gegeven moment grondtroepen naar Libanon gestuurd?
Dat laatste lijkt ook voor Israël niet aantrekkelijk. Niemand heeft heimwee naar de tijd (van 1985 tot 2000) dat Israël een ‘veiligheidszone’ bezette in het zuiden van Libanon. Hezbollah is bovendien een veel serieuzere tegenstander dan Hamas – dat Israël na een jaar nog niet heeft kunnen verslaan.
Israëlische reservisten zijn uitgeput, en Hezbollah beschikt over zeker honderdduizend manschappen, van wie velen gevechtservaring hebben opgedaan in Syrië. Daarnaast zal het bergachtige terrein in het zuiden van Libanon bij een grondoorlog ook in het voordeel werken van Hezbollah.
Je zou dus zeggen dat Israëlische burgers niet zitten te wachten op deze riskante militaire operatie. Toch wordt er nauwelijks gemord: regering, leger en ook de oppositie zijn het eens dat er ‘iets’ moet gebeuren om de geëvacueerde burgers weer thuis te krijgen. Inwoners van de dorpen aan de grens lijken het geweld toe te juichen. ‘Elke terrorist moet vermoord worden’, zei één van die inwoners, Shelly Liss Barkan, tegen de Washington Post. ‘Het is genoeg. We kunnen niet op deze manier blijven voortmodderen’
De sfeer kan echter snel omslaan als Hezbollah terugslaat met zwaarder geschut. En ook al heeft de organisatie altijd aangegeven niet uit te zijn op een oorlog, het lijkt onwaarschijnlijk dat Hezbollah het bijltje erbij neer gooit en het gezichtsverlies op de koop toeneemt. Zeker als het wordt gesteund door zijn financier en grote steunpilaar Iran is het risico op escalatie levensgroot.
Het is onmogelijk te zeggen wat de motieven van premier Netanyahu zijn om zulke risico’s te nemen. De vrees is groot dat hij ook hier, net als in Gaza, de oorlogsmachine zo lang mogelijk door wil laten razen om zijn eigen politieke positie te beschermen – desnoods ten koste van nog meer mensenlevens.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant