De lezersbrieven, over de te betwijfelen meerwaarde van de Lelylijn, het gevaar van al te gemakkelijke zinsconstructies, de definiëring van een ‘dragende motivering’, goed overstromingsnieuws en de alleenheerschappij van de paarse krokodil.
Het artikel over de Lelylijn gaat uitgebreid in op de geschiedenis en kosten van de mogelijke spoorverbinding tussen de Randstad en het Noorden. Maar de kern van het debat moet zijn wat deze spoorlijn het Noorden (en BV Nederland) zou opleveren.
Bestuurders en ondernemers hopen dat de spoorlijn zal leiden tot economische ontwikkeling en woningbouw. Los van de vraag of dit wenselijk zou zijn voor Noord-Nederland, blijft onduidelijk in hoeverre de beoogde boost daadwerkelijk plaats zou vinden. Als de lijn vooral tot extra woon-werkverkeer leidt tussen de Randstad en enkele steden in het Noorden, wat is dan de meerwaarde? Zouden andere investeringen die beter passen bij de Noord-Nederlandse economie meer opleveren? Laten we het daar eerst over hebben, en pas daarna over de ‘geldvraag’.
Simon Waley, Oudehaske
‘Met ‘Black-out’ maakt Thomése het zijn lezer wel erg gemakkelijk’, luidde de kop boven de recensie. Uit de verdere tekst blijkt dat dit niet als compliment bedoeld was. Je mag het je lezer als schrijver kennelijk niet al te makkelijk maken. Want stel je voor: de lezer vliegt door de pagina’s, niet tegengehouden door ingewikkelde zinsconstructies, uitweidingen met allerlei diepzinnige verwijzingen en rare bokkesprongen in de verhaallijn. Dat moeten we niet hebben. Lijden zullen ze, die lezers! Zich het hoofd brekend, en steeds denkend: wat ben ik toch dom dat ik er niks van snap. Want als het te toegankelijk is, is het geen literatuur.
Igor Znidarsic, Utrecht
Het gebeurt wel vaker; ineens is er een woord of begrip dat overal wordt gebruikt alsof het er altijd geweest is en alsof iedereen weet wat het betekent. Sinds een paar weken lees ik her en der over ‘dragende motivering’. Wat is dat? En kun je bijvoorbeeld zeggen dat je dragend gemotiveerd bent om een brief naar de redactie van je krant te sturen?
Leon Palmen, Rotterdam
Minister Faber van Asiel en Migratie blijkt niet onder de indruk van de adviezen die aangeven dat de asielnoodwet die zij door wil drukken juridisch ondeugdelijk en onhoudbaar is. Daags na het tumultueuze debat in de Tweede Kamer sprak zij ferm dat ze toch op de ingeslagen weg doorgaat.
Het is als de spookrijder die er van overtuigd is dat alle andere weggebruikers zich op de verkeerde weghelft bevinden, en vol gas doorrijdt.
Marcel Besselink, Uithoorn
Zou het kunnen dat Wilders juist wil dat Fabers noodwet sneuvelt? Dat zou koren op zijn molen zijn: het past in zijn narratief van ‘linkse ambtenaren’ en ‘D66-rechters’ die ‘de wil van het volk negeren’. Het komt allemaal zo uit de trukendoos van de populistische autocraat.
Is het een geruststelling als die noodwet straks wordt afgeserveerd? Of is het een verdere stap op de escalatieladder richting uitholling van onze democratische rechtsstaat? Want hoe zal ‘het volk’, door Wilders en consorten opgezweept, reageren als hun ‘wil’ wordt genegeerd?
Peter Jamin, Utrecht
De heer Partiman van Branchevereniging Vastgoed Belang zegt mij – als oud-zelfstandige met een pensioen uit een ooit gekocht appartement dat ik verhuur – te begrijpen als ik het appartement zonder huurder wil verkopen. Maar wat hij niet begrijpt, of wil begrijpen, is dat ik daar rustig mee kan wachten tot de huurder ooit opzegt. In de tussentijd geldt het huidige huurcontract, mag de huur jaarlijks worden verhoogd en komt mijn pensioen netjes elke maand binnen. Geen enkele reden dus om me zo schofterig te gedragen als in het artikel wordt beschreven.
Mariëtte de Heide, Rotterdam
Onderzoekers van de ETH Zürich hebben een een AI- Model ontwikkeld om beschermende captcha’s te omzeilen. Een computer kan een andere computer hierdoor voor de gek houden en zich als mens voordoen. En nu moeten andere onderzoekers weer op zoek naar nieuwe mogelijkheden om dit te voorkomen. Ik vraag me oprecht af wat het nut is van deze ontdekking.
Coos Grevelink, Zuidbroek
Al wekenlang volg ik het nieuws over de overstromingen in midden-Europa. Vooral de intensieve aanpak van de inwoners van Wroclaw (voormalig Breslau) boeiden me omdat ik die mooie stad laatst nog heb bezocht. In de krant werd de hulpvaardigheid van de bevolking met het aanbrengen van talloze zandzakken uitvoerig besproken. Maar hoe gaat het daar nu? Hebben de zandzakken geholpen en is het natuurgeweld enigszins bedwongen? Is geen nieuws in dit geval goed nieuws?
Florence Pieters, Amsterdam
De PVV, partij van de huidige minister van Volksgezondheid Fleur Agema, beloofde om het eigen risico af te schaffen. Verontwaardiging alom nu blijkt dat het eigen risico slechts gehalveerd wordt, en pas vanaf 2027. Dat terwijl de zorgpremie ook komend jaar weer stijgt.
Dezelfde minister beloofde ook de administratietijd in de zorg te halveren – een doel dat ze zelf als heilig bestempelde. Agema weet echter zelf ook dat zij dat heilige doel niet gaat halen. Ook niet met de zogenaamde innovaties die ze daarvoor beweert te gaan inzetten. Maar op deze tweede loze belofte wordt opmerkelijk weinig kritiek geuit.
De welbekende paarse krokodil waar de zorg tegenaan blijft lopen, wordt namelijk gevoed door een al ruim 18 jaar fundamenteel volstrekt niet-passend zorgstelsel. Een systeem dat aantoonbaar dehumaniserend, ingewikkeldmakend, duurmakend en ziekmakend is. Het is gebaseerd op een wantrouwend mensbeeld, op het idee dat zorg een product zou zijn, op schaarstecreërend denken en gestoeld op een vergelijkbaarheidsillusie.
De zorg verdient een stelsel gebaseerd op de vertrouwensrelatie tussen zorgbehoevende en zorgverlener. Een stelsel dat ruimte laat voor vakmanschap. Wanneer we dit uitgangspunt in alle beleid en systemen zou doorvoeren, zou dat wél resulteren in passende, betaalbare zorg, een sector die aantrekkelijker is om in te werken en in veel minder administratie. Het mooie is: het ligt gewoon voor het oprapen en er is niets nieuws of innovatiefs aan.
Luc Pluijmen, adviseur en toezichthouder in de zorg gezondheidswetenschapper, Utrecht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant