Een half uur geleden was mijn avonddienst voorbij, maar de nachtdienst is er nog niet.
‘Gisteren kwam hij ook te laat’, zegt mijn collega. ‘Hij zei: morgen ga ik alles anders doen. Morgen kom ik op tijd.’
Ik zit te wachten met mijn collega’s die ook avonddienst hebben gehad. We willen naar huis. Het telefoonnummer van de nachtdienst hebben we niet, want hij is zzp’er. Het bemiddelingsbureau is niet meer bereikbaar. We wachten nog heel even, en dan kunnen we er niet meer omheen: hij komt niet opdagen. Een van ons moet hier blijven om hem te vervangen.
Van de aanwezigen ben ik de enige die nachtdiensten werkt, dus is het logisch dat ik het doe, maar eerst moet ik mijn hond uitlaten. Mijn collega wacht op mij terwijl ik gauw naar huis fiets.
Over de auteur
Thomas van der Meer schrijft voor de Volkskrant columns over zijn werk in een verpleeghuis. De namen in deze column zijn gefingeerd en sommige details zijn aangepast. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
In het verpleeghuis staan zzp’ers erom bekend dat ze te laat komen of niet komen opdagen; als je op het rooster een naam ziet staan die je niet kent, met de naam van een bemiddelingsbureau voor zzp’ers erbij, dan houd je je hart vast.
De zzp’er in de zorg is voor mij omgeven met raadsels. Waarom zijn het vaak mannen? In de ouderenzorg zie je weinig mannen – op mijn afdeling ben ik de enige – maar onder de zzp’ers zijn het er juist veel. En waarom komen ze van ver, soms helemaal uit de Randstad? Als je dan toch zelf je diensten kunt kiezen, waarom zou je dan kiezen voor een locatie waar je een uur voor moet rijden? Staan er in Amsterdam geen verpleeghuizen? Zijn in Den Haag alle vacatures al vervuld?
Onze bewoners klagen vaak over de zzp’ers. ‘Terwijl hij me hielp met wassen en aankleden, was hij de hele tijd aan het bellen.’
Ik vroeg eens een zzp’er waarom hij werkte als zelfstandige. ‘Je kunt snel veel geld verdienen’, zei hij, en hij liet me de app zien van het bemiddelingsbureau. Door de hoge nood bij veel zorgorganisaties kon hij een hoog tarief vragen voor het invullen van diensten. Veel hoger dan dat van mij. En hij wilde zelf zijn tijd kunnen indelen. ‘Ik draai dubbele diensten. Al mijn diensten prop ik in de eerste helft van de week, en dan ben ik de rest van de week vrij.’
Vorige week raakte ik in het bos in gesprek met iemand die ook bij een zorgorganisatie werkt. Mijn hond speelde met die van haar. ‘Ben je verzorgende of verpleegkundige?’, vroeg ik. ‘Ik ben de directeur’, zei ze.
Ze vertelde dat ze al een poos bezig is de organisatie voor te bereiden op het strengere toezicht van de Belastingdienst op schijnzelfstandigheid. Ik vroeg haar naar haar ervaringen met zzp’ers – net zo dramatisch als die van mij – en legde haar een gerucht voor dat ik had gehoord.
Er wordt gefluisterd dat sommige zzp’ers zich bij meerdere bemiddelingsbureaus aansluiten om bij verschillende zorgorganisaties dezelfde dienst aan te nemen. Ze schrijven zich bijvoorbeeld in om morgenavond drie diensten tegelijk te doen. Ze kunnen maar op één plek tegelijk zijn, maar hopen dat de andere twee organisaties niet melden dat ze niet zijn gekomen, zodat ze voor die diensten óók worden betaald.
‘Dat gebeurt inderdaad’, zei ze. Vorig jaar heeft ze een rechtszaak gevoerd tegen een zzp’er die volhield bij haar organisatie een bepaalde dienst te hebben gewerkt, terwijl hij op dat moment bij een andere zorgorganisatie aan het werk was.
Natuurlijk zijn er ook andere verhalen. Sommige zzp’ers zouden we heel graag in dienst nemen en het is erg dat die volgend jaar niet meer bij ons kunnen werken. Maar daar heb ik nu niets aan.
Het is inmiddels kwart over 12. Ik heb de hond uitgelaten, ben weer teruggefietst naar het verpleeghuis en tot mijn stomme verbazing stapt ook de zzp’er binnen.
‘Sorry’, zegt hij, en hij heft verontschuldigend zijn handen op. ‘Het is mijn schuld.’
Wat blijkt? Terwijl wij op hem zaten te wachten, ik naar huis fietste, de hond uitliet en weer terugfietste, was hij al die tijd al hier. Hij zat te slapen in zijn auto op de parkeerplaats naast het verpleeghuis. ‘Vergeten de wekker te zetten’, zegt hij.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns