Het had maar een haartje gescheeld of deze column was er deze week niet geweest. Want het is hier bizar druk, zoals elk jaar in september. Heel Nederland heeft me deze maand geboekt voor een lezing, al mijn vrienden organiseren welkom terug-na-de-zomer-etentjes, en dan zijn er natuurlijk nog de visiesessies, townhalls en de hoe-is-het-met-jougesprekken van m’n werk – m’n agenda zit ramvol. Ik heb bij Dick Schoof een crisiswet aangevraagd, zodat ik alle beslissingen deze maand lekker zelf mag nemen zonder ze eerst aan m’n baas, familie of vrienden te hoeven voorleggen.
Toen ik op LinkedIn vroeg of meer mensen zo druk zijn in september, werd ik bedolven onder de septemberstress. De scholen die deze maand de kennismaken-met-de-mentor-bijeenkomsten plannen, de tienminutengesprekken midden op de dag, de MOL-gesprekken (mentor-ouder-leerling-gesprekken). De tandarts, de ortho, de zwemlessen die weer beginnen.
Maar ook de sportclubs, kerken en zangkoren die allemaal het nieuwe seizoen moeten openen. En al die verjaardagen, verzuchtten lezers! Want tachtig procent van alle mensen op de wereld is verwekt tijdens de kerstdagen.
Of wat dacht je van het weer! Super-irritant. Want nog steeds schitterend. Dat betekent dat je dus minstens twee tot drie keer per week moet barbecuen, golfen, naar het strand, tenniscompetities spelen, naar cultuurfestivals, vernissages, en themawandelen. En er moet, voordat de échte regen begint, nog snel even overal worden geheid, gezaagd en geschuurd.
Maar je werk is natuurlijk het ergst in september. Reizen naar het buitenland, brainstorms, kick-offs, inspiratiesessies, subsidieaanvragen, sollicitatiegesprekken. „Ik verzuip zowat deze maand”, schreef iemand op LinkedIn.
Want dan ís het al moeilijk om weer op te starten na de zomer, komen er ook nog allemaal éxtra verplichte nummers bij. „In de zomer verveelt iedereen zich de tandjes”, schreef een dierbare vriend, „en dan moet er ineens binnen vier weken een jaarplan liggen, een budgetaanvraag, tig verdiepingsbijeenkomsten, fotosessies, rot op. Ik kan het zinnetje ‘nu iedereen weer terug is van vakantie’ niet meer horen.”
Jongens, rustig. Het ís ook raar, dat we onszelf dit elk jaar weer aandoen. Niet alleen in de planning, maar ook metafysisch en filosofisch. Want de natuur is klaar, alle planten en bloemen zijn uitgebloeid, de dieren gaan in winterslaap, en het blad mag vallen. Maar terwijl de natuur tot rust komt, starten wij weer op. IJverig als mieren. Dat moet echt anders. Landelijk beleid, collectieve afspraken.
Daarom stel ik voor om vanaf volgend jaar september helemaal schoon te vegen. Gewoon, leeg. Alleen bij weerrampen komen we in actie. Het is gewoon een zomermaand. Gemiddeld 22 graden. Duh. Wat nou kantoor.
En nee, we gaan ook niet met vakantie in september. Hou eens op. Van die collega’s die in de zomer, als er geen reet te doen is op werk, thuisblijven, en dan in september als iedereen zich weer het schompes moet werken, ertussenuit glippen. Zo werkt het dus niet. Ik stel voor dat we ‘buiten het hoogseizoen’ extra duur maken, om die aso’s dwars te zitten.
In plaats daarvan gooien we alle kantoren in juli en augustus dicht, en gaan we lekker met z’n allen tegelijk op vakantie. Komen we eindelijk eens tot rust, en hoeft ook niemand z’n irritante out-of-officemails aan te zetten.
En dan verplaatsen we alle evenementen, schooldingen, kick-offs en kennissessies naar januari! Gewoon hop, niet zeuren, dan is er toch niks te doen. We schaffen Dry January af, proppen alle ‘leukigheid’ in twee dagen met overnachting en gaan dan drie dagen helemaal naar de tering. Maar dan hebben we wél alles weer gehad voor het hele jaar.
De septemberstress heeft lang genoeg geduurd.
Afgelopen maand kreeg ik via Twitter de vraag: „Ik vind e-mails die eindigen met ‘Ik hoor graag’ bloedirritant. Of ben ik de enige, @Japked?” En dus besloot ik eens te informeren aan welke mails jullie je het meest ergeren.
Dat waren er veel! Is het de septemberstress, of zit hier een potentiële burn-outbom die elk moment kan afgaan? Ik heb een lijstje met de tien irritantste gemaakt. Dan weten jullie waar de landmijnen liggen!
10. Mails die eindigen met ‘alvast bedankt’. Dit lees als: wil je dit NU METEEN even doen, en snel een beetje. Irritatie!
9. Een mail met een enorme sliert eerdere berichten met daarbij de tekst: „Zie onderstaande mailwisseling.” En dan moet je het zelf maar uitzoeken?! Doei.
8. Mails die alleen met je voornaam beginnen! „Alsof je bij de schoolmeester moet komen.”
7. Mailers die je niet kent, maar wel, veel te familiair, je voornaam te pas en te onpas gebruiken om je hun nieuwsbrief of andere troep aan te smeren. ‘Hi Japke, hoe was je weekend?’ Wegwezen.
6. De ‘friendly reminders’. Mailers die ‘vriendelijk’ informeren of je hun mail gekregen hebben, of nog erger: erachteraan bellen! „Die gaan dus meteen in de prullenbak!”
5. Alle cc-mails en dan vooral de ‘stoelpotenzagers’ die ermee naar de baas klikken. Toedeledokie.
4. Mails die beginnen met: ‘Dag’ en verder niks of ‘Dag voornaam’. ‘Dag’ zeg je bij het weggaan, en het klinkt als een bejaarde, vonden twitteraars.
3. Mails die beginnen met ‘beste’, en verder niks. Dreigend en onbeschoft was het oordeel.
2. Mails die eindigen met ‘warme groet’. „Of je een zakje met lauwe poep in je hand gedrukt krijgt.” Euh, nou inderdaad.
Maar de onbetwiste nummer 1?
Alle ‘hoe-heb-je-onze-dienstverlening-ervaren-mails’. De mails na elk restaurantbezoek, elk toiletbezoek, elk schroefje dat je hebt gekocht. We willen geen reviews meer geven. Hoewel, we kijken wel altijd naar het aantal sterren, toch? Voor we iets beslissen? Misschien moeten we daar dan ook mee stoppen? Of misschien helemaal stoppen met mailen. Dat lijkt me het allerbeste gezien alle korte lontjes. Sterkte, allen.
Source: NRC