Het is dat ik ontzettend veel incasseringsvermogen heb, maar zouden jullie alsjeblieft een keer positief, lief of aardig kunnen zijn? Nee, ik hou mijn smoel niet meer. Ik ben nu eenmaal een uitgesproken mens, hypersensitief ook. Wat zeg je, vind je mij zielig? Stelletje secreten, mongolen en snotneuzen!
Het is ergens jammer dat ik hier slechts citeer, want het voelt best lekker, dat terugmeppen. Nu heb ik als meningenmensje de mazzel dat ik vaker aan de uitdelende kant zit dan aan de incasserende, maar wat moet het heerlijk zijn om ongegeneerd hard (en onfatsoenlijk) terug te meppen naar je criticasters. De rol van Criticus is makkelijk; maar de rol van Terugmepper, die is van een heel andere orde.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
In het Nederlandse medialandschap is er niemand die de rol van Terugmepper beter vertolkt dan Gordon. Waar Gordon is, is reuring, gedoe en gezeik, en dus is vermaak gegarandeerd.
Extra lekker dat die Terugmepper nu een eigen SBS-realityserie (Dit ben ik: Gordon) heeft, waarin hij wil laten zien dat er ‘geen moer klopt’ van het beeld dat de media van hem schetsen. Gordon wil een andere kant van zichzelf laten zien, en als dat niet lukt, nu ja: ‘Fuck you!’
Verder blijf ik voorzichtig, want de Terugmepper spaart zijn critici bepaald niet. Zo is kijkcijferkenner Tina Nijkamp een ‘viswijf dat uit haar nek lult’, tv-recensent Angela de Jong een ‘secreet met een onsympathieke harses en een volgevreten kop, en presentator Aran Bade een ‘snotneus’ waar Gordon ‘zijn reet mee afveegt’.
(Om gedoe voor te zijn: geweldige serie Gordon, vijf sterren!)
Al die scheldkanonnades zijn het belangrijkste lokkertje, want inhoudelijk biedt de kabbelende realityserie weinig nieuws. Een spanningsboog is er nauwelijks, en eenieder die bekend is met het concept ‘Gordon’ zal weinig nieuws leren.
En toch is het ergens fascinerend pijnlijke televisie, vooral omdat de serie af en toe óók een diep tragisch beeld schetst van een kind dat gewoon een keer een (gemeende) knuffel en schouderklop nodig heeft. Dat komt nog het best tot uiting in Gordons leven in Dubai, waar hij deels woont, en waar hij ‘veiligheid en anonimiteit’ vindt.
Toch komt het leven in Dubai vooral symbool te staan voor een (ontkende) eenzaamheid. De vriendschappen, de feestjes, de uitstapjes: niets voelt echt, al is de opsmuk overal. Geluk is in deze wereld hooguit een poenerige reclamefolder.
Soms lijkt Gordon dat zelf ook in te zien, bijvoorbeeld wanneer hij stelt dat hij ‘graag had gewild dat zijn leven anders was gelopen’. Echt doorgevraagd wordt er niet, maar op dit soort momenten zien we misschien daadwerkelijk de échte Gordon, die de emotionele leegte van een leven in de spotlights maar compenseert met veel gescheld. Spraakmakende televisie gegarandeerd, maar wie goed kijkt, ziet vooral een gapend gat dat een sensatiebeluste serie nooit kan opvullen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant