Nog maar net ben ik in de vreemde stad, slaperig na een vroege vlucht, als er van achteren hard aan mijn jas wordt getrokken. Verdomme, wat is dit?! Ja, ik stond op het punt om door een rood voetgangerslicht te lopen, maar is dat reden voor zulk bruut geweld?
Als ik me omdraai om mijn belager te confronteren, kijk ik in de ogen van een bonkige, ouwelijke vrouw in een roze bloemetjesbloes (Ik weet aan wie u nu denkt, maar zij was het niet – deze vrouw bleek de vreemdeling wel goedgezind). Dan raast een stadsbus op hoge snelheid voorbij. Hij kwam van links, ik had hem niet gezien. Terwijl ik bedremmeld mijn jas fatsoeneer, zegt zij op kalme toon: ‘It’s better to be late in this life, than early in the next.’
De a van ‘late’ klinkt als een glijbaantje, de ‘r’ van early rolt als een ei. Ook de rest van de dag bevalt Ierland mij zeer.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns