Lezers over een vredesinitiatief in Oosterbeek, de niet-onervarenheid van Faber en Schoof, nieuwe afhankelijkheid van en door uranium, betere moeders, hogere btw én het NSC.
Operatie Market Garden vond tachtig jaar geleden plaats. Voor Oosterbeek betekent dit herdenkingen met laagvliegende vliegtuigen, oorlogsjeeps en mensen in soldatenuniformen in de straten. De oorlog komt dichtbij.
Nu er meer spanningen zijn in de wereld, wordt er meer oorlogstaal gebezigd en is er de behoefte ons meer en meer te bewapenen.
Waarvoor? Ja, voor de lieve vrede natuurlijk. In Oosterbeek verlegt een buurtinitiatief daarom de focus van oorlog naar vrede. Voor vrede hebben we weinig woorden. Op 2.000 vlaggetjes, genaaid door vrouwen van het plaatselijke asielzoekerscentrum, hebben burgers, soldaten, Engelsen, veteranen en kinderen hun verlangens en ervaringen met vrede verwoord. In de kerktuin van de Oude Kerk, waar zo zwaar gevochten is, wapperen de vlaggetjes, als een grootse manifestatie van de roep om in vrede te leven.
Praten over oorlog voedt de oorlog. Praten over vrede geeft de vrede meer groeikracht.
Paulien Kuipers, Marieke Smit, Christel van Mechelen, Ciske Hekman-Aben, Buurtinitiatief Focus op Vrede, Oosterbeek
‘De onervaren minister Faber ligt op ramkoers door te stellen dat er geen juridische bezwaren zijn en de even onervaren premier Schoof wekt niet de indruk genoeg gezag te hebben om een explosieve situatie te ontmantelen’, lees ik in een analyse.
Het is niet de eerste keer dat leden van kabinet-Schoof als ‘onervaren’ worden bestempeld, ook bij andere media. Dat is om meerdere redenen problematisch. Schoof noch Faber zijn ‘onervaren’. Faber heeft meer dan een decennium in de Eerste Kamer gezeten, grotendeels als fractievoorzitter. Schoof loopt sinds 1988 al rond op verschillende ministeries. Beiden zijn dus allesbehalve ‘onervaren’ met de Haagse gang van zaken.
Daarnaast klinkt het elitair: geldt ervaring alleen als je, zoals Rutte, al dertien jaar regeert? Was dat niet juist wat we wilden veranderen? Politiek moet toegankelijker en diverser worden. Hen ‘onervaren’ noemen versterkt het idee dat alleen de gevestigde elite serieus genomen kan worden.
Tot slot schept het een vals idee van onschuld. Het handelen van Faber en Schoof is geen ‘oeps, foutje’. Hun daden ondermijnen bewust de democratie en mensenrechten. Deze gecalculeerde aanslag op onze maatschappij mag niet worden afgedaan als een beginnersfout.
Tessa Boumans, Rotterdam
Met veel interesse heb ik de discussies over het al dan niet bouwen van nieuwe kerncentrales gelezen. Eén ding wordt echter niet aan de orde gesteld: waar komt de noodzakelijke uranium vandaan? Uranium wordt niet in Europa gedolven, maar geleverd door staten met dikwijls een dubieus regime. Door de aanleg van nieuwe kerncentrales wordt er wederom een commerciële afhankelijkheid gecreëerd en wordt de zelfstandige politieke positie van Nederland c.q. de Europese Unie nog verder ondermijnd.
De bestaande alternatieven (zonne-energie, windenergie, waterstof et cetera) dienen wat mij betreft daarom de voorkeur te hebben. Met een goed overheidsbeleid zit daar nog veel ruimte voor ontwikkeling.
Marianne Hund, Amsterdam
Volgens Elma Drayer verkondigt de spraakmakende gemeente ‘dat het ouderschap in het algemeen en het moederschap in het bijzonder een schier ondraaglijke last betekent.’ Ook mij valt dat op, maar volgens mij is de verklaring: de moeders van nu zijn betere moeders dan vroeger. Bewuster, vriendelijker, beter ingevoerd in pedagogie. En dus is kinderen opvoeden meer werk, en zwaarder, moeilijker. Het vergt meer van een mens.
In de tijd dat Drayer en ik opgroeiden, werd er volop geslagen in gezinnen en daarbuiten. Ongehoorzaam? Pats. Huilen? Een oorvijg kon je krijgen. Kijk naar een foto van een lagereschoolklas in de jaren vijftig en je ziet dertig bange, brave kindertjes.
De kinderen van nu die ik zie, zijn niet bang voor hun ouders en opvoeders. En dus niet braaf. Ze praten terug, ze onderhandelen, ze argumenteren, ze maken lawaai. Ik vind dat een verbetering. En meeleven met de moeders die deze vooruitgang mogelijk maken is gepaster dan cynisme.
Lisette Thooft, Rotterdam
Wat zou er gebeuren als alle theaters, musea, boekverkopers, mediabedrijven, kortom alle sectoren die worden geconfronteerd met een btw-verhoging van
9 naar 21 procent, besluiten: we doen het niet. We blijven 9 procent btw rekenen en afdragen. Als protest tegen de afbraak. Afbraak van leesbevordering, kennisvergaring, inspiratiebronnen, van begrip en empathie voor en kennis over de ander. Deze afbraak staat haaks op wat juist de reden is van hun bestaan. Je hoeft niet bij te dragen aan je eigen ondergang. Niet meewerken aan die verhoging dus? Ik zou zeggen: inderdaad, niet doen.
Ina Ruijter, Wormer
Mijn beppe (oma) zei vroeger wel eens ‘Hoort naar mijn woord maar ziet niet naar mijn daad’. Bij NSC moet ik daar de héle tijd aan denken.
Geeske Hofstra, Diepenveen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant