Dat iedereen zich ergert aan jongeren op fatbikes, weten we nu wel. Die ergernis is deels geheel terecht en komt deels voort uit jaloezie over zoveel onbezorgheid; dat slingeren, dat bellen, dat lachen, dat nergens rekening mee houden.
Maar nu het volgende. Ik stapte moeizaam op mijn fiets, en voegde mij naast een eveneens fietsende vriend. Kort daarna werd ik ingehaald door een zuchtend jongetje van 14, die met de levensmoeheid van een 60-jarige baliemedewerker zei: ‘Je gaat hier toch niet naast elkáár fietsen.’ Snel racete hij vooruit, zodat een weerwoord niet mogelijk was.
Terwijl, ik had helemaal geen behoefte aan een weerwoord. Het was goed zo. Zongen Koot en Bie niet al: ‘En de ouwe lullen, worden alsmaar jonger’? Dat was hier en nu aan de hand. Door deze vroeg-chagrijnige fatbikepuber was ik ineens de flierefluitende levensgenieter. De rollen waren omgedraaid, ik kwam als winnaar uit de bus, en daar kun je je inderdaad kapot aan ergeren.
Source: Volkskrant