Oudeland in De Koog is een gezellig restaurant met lekker, lokaal eten en goed personeel. De gerechten zijn soms wel wat overvol, en voor de vega mag nog een stapje extra worden gezet.
Dorpsstraat 175,
De Koog
oudelandtexel.nl
Cijfer: 8-
Originele borrelhapjes rond € 7 per stuk; menu van drie (€ 48,50), vier (€ 58,50) of vijf gangen (€ 68,50). ‘High wine’ tussen 15.00 en 16.00 uur: vier kleine gerechtjes met bijpassende wijnen (€ 55)
We waren in augustus op Texel, en we waren niet de enigen. Op veertienduizend bewoners (en nog een stuk of duizend méér schapen) trekt het grootste Waddeneiland jaarlijks meer dan een miljoen bezoekers – allemaal mensen die gevoed en gelaafd wensen te worden. Vijf jaar geleden al, lang voor diezelfde problemen in de rest van Nederland de kop opstaken, luidde de plaatselijke horeca er de noodklok over een schrijnend tekort aan kundig personeel. Zaken moesten dicht blijven, konden minder tafels aannemen, sommige eigenaren dachten zelfs aan sluiten.
Hiske Versprille is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop)cultuur.
Een aantal Texelse ondernemers sloeg daarop de handen ineen op een manier die volgens mij als voorbeeld kan dienen voor veel plekken op het vasteland. Ze begonnen een eigen horeca-opleiding – de Texel Academy – waar ieder jaar veertig studenten werden opgeleid tot kok of gastheer/vrouw. Die kregen er een baangarantie bij, een stageplek, goede randvoorwaarden, allerlei gezamenlijke activiteiten én een woning op het eiland. En het werkt, begreep ik onlangs van een van de oprichters: terwijl heel Nederland kreunt onder het personeelstekort, zit er op Texel voorzichtig weer wat lucht in de arbeidsmarkt – de gestage aanwas van jonge, ambitieuze mensen leidt bovendien tot nieuwe energie. Inmiddels zijn vergelijkbare opleidingen op Ameland en Schiermonnikoog van start gegaan.
Of er bij Oudeland in De Koog ook personeel van deze opleiding staat, weet ik niet. Maar het restaurant ademt absoluut de ontspannen gastvrijheid van een goedbemande zaak waar mensen met plezier staan te werken. Oudeland bevindt zich aan het einde van een straat vol toeristenfuiken, schepnetjes, flets ogende pizza en softijs, maar binnen doet de zaak grootstedelijk aan. Een wijnbar is het, met een lange bar, een open keuken en veel decoratieve kistjes. In uit donker multiplex opgetrokken kasten zien we boeken, planten en snuisterijen.
Chef Daan Kappert kookt met zo veel mogelijk producten van het eiland en met lekker veel groenten, volgens de principes van Dutch Cuisine. Hij heeft, horen we, ook een moestuin, en eigen kippen. Het naastgelegen pand, voorheen snackbar Pauls Patat, werd door dezelfde eigenaars omgedoopt tot Pommes Paul: een ‘Haute Friture’ met frites, snacks en schapenmelkijs, ook veelal gemaakt met de spullen van Texelse boeren.
Onze jonge gastheer is attent, snel en in een opperbest humeur, en ook de rest van het vrolijke team loopt zich de benen uit het lijf. De zaak zit helemaal vol. Als ik me niet vergis zijn er ook veel andere Texelse horecamensen aanwezig, die hier het einde van een geslaagd zomerseizoen komen vieren: tussen het personeel en de gasten wordt volop onderling gegroet en op schouders geslagen.
Van de uitgebreide wijnkaart (er zijn daarnaast ook twintig wijnen per glas) bestellen we een sappige, beetje hartige Siciliaanse rosé (Feudo Montoni, Rose di Adele 2022, € 50). ‘O, yes! Leuk! De nerello mascalese, die is superlekker!’, roept de ober alsof we hem zojuist een groot plezier hebben gedaan, en hij huppelt bijna naar de klimaatkast.
Naast een vier-, vijf- en zesgangenmenu is er een kloeke lijst ‘bites’. We zien wijnbladeren gevuld met Texels lamsgehakt en Hollandse spelt, geserveerd met hangop van gezouten citroen; gefrituurde spiering; huisgemaakte kimchikroketjes; mosselescabeche; charcuterie... Het ziet er zo aanlokkelijk uit dat ik me kan voorstellen dat je met veel plezier een hele avond zou kunnen vullen met alleen die hapjes.
Wij kiezen na lang wikken de Johnny cakes (€ 7,50 voor drie), de brioche met garnalen (€ 9,50) en het Eitje Oudeland (€ 4, eventueel ook met kaviaar voor € 9). Johnny cakes zijn met kaas gevulde, gefrituurde broodjes die veel op de Antillen worden gegeten – de chef heeft daar een tijd gewoond, begrijpen we. Hier zijn ze zo groot als pingpongballen. Op de kaart staat dat ze zijn gevuld met de beroemde Grutte Wite-geitenkaas van Doetie Trinks uit het Friese Aldwâld, maar het lijkt ons eigenlijk meer een soort feta. Lekker zijn ze zeker, geserveerd met een friszoete chutney. De kleine brioche is rijkgevuld met een goede ouderwetse garnalencocktail, en het ei (van die eigen kippen dus) is ook prima – gevuld met groeneaspergecrème, eigeel, crème fraîche en krokante aardappelkaantjes.
Na uitstekend brood met boter en de amuse (een dingetjesachtig geval van bloemkoolcrème, hangop, olijven, basilicumsorbet en schuim van karnemelk) krijgen we de eerste gang van het menu: makreel van de barbecue op een tartaar van perzik en sperziebonen met een kruidensla, salsa verde, uienmayonaise en krokant gebakken sjalotjes. De makreel is supervers en nog mooi een tikkie rosé onder een knapperig velletje. Ook de kruiden, mayonaise en boontjes zijn erg smakelijk, maar de perzik is zo hard en smaakloos dat het wel appel lijkt.
Al met al was dit op zich frisse, fijne gerecht denk ik helderder geweest met een of twee ingrediënten minder: boontjes óf fruit; salsa verde óf verse kruiden. De vegetariër krijgt in plaats van de makreel een paar stukjes falafel van lokale lupinebonen – best lekker, maar precies die falafel staat ook voor € 8 bij de naastgelegen snackbar op de kaart (op een broodje). Ik vind het nogal lui en fantasieloos om de vis daar zomaar door te vervangen in een vegamenu waar je de volle prijs voor betaalt – er is verder ook niks anders met het garnituur gedaan.
Lekker en goed bedacht is de rouleau van spitskool en quinoa in een supersmakelijke consommé van gebrande kool. Er liggen stukjes gekonfijte artisjok bij, dopjes courgette, een crouton met pittige rouille, en voor de vleeseter drie kleine, malse scheermesjes van het wad. Ik vraag me wel af wat er met het heerlijke vocht is gebeurd dat vrijkomt als je die scheermesjes openstoomt – dat hebben ze toch niet weggegooid? De ober bezweert de vegetariër dat het in ieder geval niet in de soep zit. Wederom is het een zorgvuldig en lekker gerecht.
Als hoofdgerecht krijgt de vleeseter een stuk fantastisch gegaarde lamsbout met auberginepuree, een stuk aardappelrösti, een berg verse tuinboontjes, tomatenschuim, olie van zeekool en een heel fijne, kruidige lamsjus. Wat een lekker, substantieel zomergerecht. De vegetariër krijgt wederom een soort vleesvervanger bij hetzelfde garnituur: een gepaneerde schijf van spitskool en linzen. Net als bij de falafel is de smaak prima (en deze schijf staat volgens mij niet bij de snackbar op de kaart) maar opnieuw vind ik dat er wel iets meer aandacht had kunnen worden besteed aan het bedenken van een zelfstandig gerecht – we hadden bovendien in de vorige gang ook al spitskool gehad.
Het bramendessert (op de kaart stond het overigens nog met kersen) is een soort lekker ouderwetse bavaroistaart op een krokante bodem, met erbij een gel van port en bramen, hangop met vanille, een crumble, rode bessen, bramen en ijs van pure chocolade. Opnieuw bekruipt me de gedachte dat het gerecht met minder ingrediënten waarschijnlijk beter was geweest: vooral de bittere chocoladesorbet dendert overal overheen. Maar de onderdelen zitten los van elkaar allemaal weer heel goed in elkaar.
Oudeland is een slimme, vrolijke, ambitieuze zaak waar keihard wordt gewerkt door hartstikke aardige mensen, en ondanks de kritiekpuntjes was alles wat we hebben gegeten vers en goed op smaak. Een heel fijne plek.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant