Zijn moeder waakt over hem, zegt Mohamed Ihattaren, die bij RKC wellicht een laatste kans krijgt om te slagen als profvoetballer. Rugnummer 52 is een ode aan zijn overleden vader. Het gevallen wonderkind staat weer. "En ik blijf staan."
Geduldig wandelt Mo Ihattaren (22) vrijdag bij zijn comeback in dienst van RKC van de ene naar de andere verslaggever, aan de rand van het veld in het Mandemakers Stadion. Zijn hagelwitte tanden stralen extra in de zon, want 'Mo' lacht veel na zijn eerste training. Hij dolt met de media, maakt grapjes en wat vooral opvalt: hij oogt fit. En dat is lang geleden.
Zaterdag biechtte Ihattaren In De Telegraaf op dat hij op een gegeven moment 117 kilo woog, omdat hij zijn frustraties en verdriet letterlijk 'wegvrat'. Een team rond het gevallen wonderkind onder leiding van psychiater Bram Bakker en trainer Nordin Wooter hielp hem bij zijn terugkeer.
Met zelfspot zegt Ihattaren daarom dat hij zijn favoriete lekkernij in Brabant laat staan. "Ik ben opgegroeid in Eindhoven, maar ik was gek op Bossche Bollen. Die neem ik nu niet, want anders word ik zelf een Bossche Bol."
Alweer twee jaar geleden speelde Ihattaren zijn laatste wedstrijd, op 6 mei 2022 met Jong Ajax tegen De Graafschap. Sindsdien ging het van kwaad tot erger met de aanvallende middenvelder, die in 2019 al op zestienjarige leeftijd debuteerde voor PSV. Ihattaren kwam in het nieuws door zijn in brand gestoken Porsche. "Jaloezie heerst in de lucht", schreef hij op Instagram.
Ihattaren ontkent de verhalen dat hij problemen had in de relationele sfeer. Zijn carrière werd in feite al in de knop gebroken, vertelt hij in Waalwijk. Ihattaren wijst naar het nummer op zijn shirt, 52. Het is een ode aan zijn in 2019 overleden vader Mostapha.
Ihattaren: "Dat nummer had mijn vader uitgekozen, toen ik voor PSV mocht spelen. Ik heb daarna andere nummers gehad, maar bij RKC wil ik in alle opzichten terugkeren naar de kern. En dus draag ik nu zijn nummer 52, dat nummer zal ik ook altijd blijven dragen. Ik wil dat mijn vader weer trots op me kan zijn."
Met een weemoedige glimlach denkt Ihattaren terug aan zijn debuut bij PSV, op 26 januari 2019 tegen FC Groningen. Onder leiding van coach Mark van Bommel etaleerde hij zijn ragfijne dribbels en traptechniek. "Tijdje geleden man. Maar ik zoek inderdaad weer naar dat zestienjarige jochie dat zo onbevangen voetbalde. Ik weet dat die nog in mij zit."
Na een conflict met diens opvolger Roger Schmidt werd hij verkocht aan Juventus dat hem meteen stalde bij Sampdoria. Ajax gaf hem een herkansing, maar ontbond het contract. Bij Slavia Praag kwam zijn carrière evenmin van de grond.
Ihattaren heeft het rouwproces na de dood van zijn vader niet kunnen afronden. "En tijdens de coronacrisis ging ik steeds meer nadenken. Ik voelde de pijn van het gemis, ik kon het niet aan. Ik had de grootste problemen met mezelf. Ik miste de motivatie, was niet goed genoeg om topniveau te presteren."
De belangrijkste les na twee verloren jaren? "Zelfreflectie", zegt Ihattaran. Voetballen in het buitenland was een vlucht, aldus Ihattaren. "Ik was ver weg van mijn familie en met mij ging het steeds slechter. Na mijn mislukte verblijf in Praag besefte ik dat het anders moest. Ik heb mezelf voor de gek gehouden, heb de waarheid verdrongen."
RKC staat na vijf duels met nul punten onderaan, Ihattaren zou een welkome impuls kunnen zijn. Een gesprek met technisch directeur Mo Allach trok hem over de streep. "Ik voel warmte bij deze club, ik heb deze stap nu nodig."
Geen seconde heeft trainer Henk Fraser zichzelf afgevraagd, waaraan de club begonnen is in de wetenschap dat Ihattaren al twee jaar niet heeft gevoetbald. "Ik ken hem niet goed genoeg om oordelen laat staan vooroordelen te hebben", aldus Fraser. "Ik ga niet af op meningen van anderen. Er is veel gebeurd met Mo, maar we voelden snel een klik. We kunnen elkaar helpen."
Misschien al over twee weken als RKC thuis tegen Ajax speelt. Fraser: "Mo heeft zoveel kwaliteiten, ik zou niet gek opkijken als hij dan al aansluit. Iedereen heeft een moment waarop het kwartje valt. Clarence Seedorf was op zijn zestiende al heel zelfbewust, ik begon mijn medespelers pas te coachen in het veld toen ik al 28 was. En Mo is pas 22. Hij heeft tegenslagen gekend. Maar hij weet ook: nu moet het gebeuren."
Huilend viel de moeder van Ihattaren haar zoon in de armen, nadat hij zijn contract had getekend bij RKC en in een shirt met nummer 52 poseerde. Het voelde alsof hij uit een diep dal was opgekrabbeld, aldus Ihattaren.
"Mijn moeder is alles voor mij, ze is mijn leven en ik hou superveel van haar. Ik krijg al een brok in mijn keel als ik haar aankijk. Ze heeft me altijd gesteund, ook toen het slecht met me ging. Mijn moeder heeft me nooit laten vallen."
Ihattaren kijkt nog eens uit over het veld van RKC in het Mandemakers Stadion. Hij heeft vaker beterschap beloofd en viel telkens terug. "Nu is het anders", zegt hij. "Ik voel me gelukkig, heb mijn moeder en vriendin naast me. Nu zeg ik: ik sta weer en ik blijf staan."
En anders zorgt zijn vaste begeleidingsteam daar wel voor, aldus Ihattaren. Hij vindt het prima dat psychiater Bram Bakker de lat wel erg hoog legde. "Mo wordt weer een sensatie op de velden en over een half jaar zou hij weer in Oranje kunnen staan", vertelde hij aan het AD.
Ihattaren, glimlachend: "Bram verwoordde mijn dromen die we samen hebben geformuleerd. Maar ik wil eerst klaar zijn voor mijn debuut bij RKC. De rest komt vanzelf."
Source: Nu.nl algemeen