Al op hun eerste date voelt Doris zich vertrouwd genoeg bij Dave om intieme details over haar leven met hem te delen. Toch kent ze hem nog nauwelijks als ze vijf weken later zwanger van hem blijkt.
Doris (36): ‘Wij denken dat Dave iets voor jou is, zei een vriendin eind 2020 tegen me. Dave was zo’n naam die al een tijdje rondzong. Hij en een vriend van hem kwamen op dezelfde feestjes als ik, alleen net op andere keren, zodat ik hem nog nooit had gezien. Dave en Hector, ik had er een vaag beeld bij. Nieuwsgierig gemaakt door de verhalen, besloot ik hem een berichtje te sturen. Hij reageerde meteen. Nieuwjaarsborrel? schreef hij.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Op 2 januari zocht ik hem op in zijn werkplaats, een oude loods. Het eerste wat ik dacht was: wat is hij klein, het tweede: hij is niet wetenschappelijk geschoold, en het derde: wat heeft-ie bijzondere ogen, in de vorm van twee groene druppels. De ogen wonnen. Nog dezelfde avond vertelde ik hem details over mijn onprettige jeugd die ik nooit eerder had verteld op een eerste date; op een of andere manier nodigden de vintage bank waarop we zaten, de ringen om zijn vingers die me vertelden dat hij zelf ook het een en ander had meegemaakt en de grote zware lichtbakken boven ons hoofd, me uit om mijn schouders op te halen over de indruk die ik mogelijk wilde maken.
‘Ik zette niet mijn stekels op toen hij vroeg of ik moeilijke perioden had doorgemaakt, maar ontspande juist. We dronken mescal en hadden een leuke avond. O, zei de vriendin die ons had gekoppeld toen ik de weken erop voorzichtig mijn enthousiasme deelde en vertelde dat hij mij dagelijks berichtjes stuurde en gedichtjes, dan ken je Dave nog niet. Hij is verweven met zijn werk, dat altijd op nummer één staat, dus opgelet.
‘Ik was 33 en hij was 40, hij wist inmiddels van het seksueel misbruik waarvan ik het slachtoffer was geworden en die ik met verdovende vrolijkheid succesvol de baas was geworden. Het was fijn iemand gevonden te hebben aan wie ik ook mijn lelijkheid kon tonen en met wie ik – misschien juist daardoor – onbedaarlijk plezier kon hebben. We dateten nog een keer en nog eens, een maand ging voorbij. Wat wij samen hadden, had nog geen naam, laat staan dat er enig plan werd gemaakt voor een gezamenlijke toekomst, toen ik op een dag voelde dat mijn borsten anders aanvoelden.
‘Ik ging voor de spiegel staan, het leek of ze iets gezwollen waren, een beetje zoals het was toen ik in de puberteit kwam en van die harde pijnlijke doppen onder mijn gespannen huid kreeg. Ik haalde mijn menstruatie-app erbij, het was 7 februari en mijn volgende menstruatie stond rond de 27ste gepland. Ik gebruikte al een tijdje geen voorbehoedsmiddel meer en dat was altijd goed gegaan. Op een of andere manier had ik het idee dat ik onvruchtbaar was. Ik had mijn leven lang nooit iets cadeau gekregen, hoe zou dan het grootste wonder, een kind dat groeide in mijn schoot, zomaar voor mij zijn weggelegd?
‘Maar de verandering van mijn borsten maakte me ineens toch een beetje nerveus. Een vriendin die vier maanden zwanger was, zei: ‘Trek je T-shirt eens uit’, om meteen bij de eerste aanblik lachend te roepen dat het echt raak was. Toen we samen tegen de schrik een broodje wilden halen bij de slager en ik misselijk werd van de geur van het vlees, wist ze het zeker.
‘Zie jij dat ook?’, vroeg ik Dave een paar dagen later. ‘Mijn bh past niet meer’. ‘Waar denk je aan?’, vroeg hij. ‘Misschien ben ik zwanger.’ We kenden elkaar op dat moment vijf weken. Ik kocht een paar zwangerschapstesten, die waren allemaal negatief. Tegen het eind van de maand probeerde ik het opnieuw. We spraken af dat ik het staafje op de wasmachine zou leggen in de badkamer en dan zouden we samen gaan kijken.
‘Het was overduidelijk. Alles was overduidelijk, niet alleen de twee streepjes maar ook dat we het zouden houden. Hij bekende dat hij in mij al tijdens de eerste ontmoeting de moeder van zijn kinderen zag, en ik was 33 en wilde het ook. Simpel dus, zou je zeggen. Maar hoe word je samen vader en moeder als je elkaar nog niet eens kent?
‘Meestal heb je als aanstaande ouders een ondergrond van herinneringen, van jaren vol ups en downs, een vette, voedzame laag waarin de relatie is geworteld, waardoor die tegen een stootje kan. Maar bij ons was het wortel schieten nog maar net begonnen. Ieder zuchtje was genoeg om mij, toch al niet de sterkste, noch behept met een groot zelfvertrouwen, omver te blazen.
‘Om een kind te krijgen moesten we samenwonen, er moest verbouwd, in hoog tempo werkten we gesprekken af over opvoeden en schermtijd en over wat als het afwijkingen heeft. We gingen zwanger en al, ik op mijn allerkwetsbaarst, tijdelijk bij zijn vader wonen. Het was een tegenvaller dat hij snurkte. En toen kwam er ook nog het conflict over de prullenbak. Die had ik meeverhuisd met de vuilnis er nog in. Het stonk en er zaten vliegen op en hij verweet me het gedrag van een varken.
‘Verdwenen was de humor, de relativering, de liefde, en hij raasde maar door over mijn vunzigheid. Na een uur was het weer over, maar niet bij mij, het smeulde, bevestigde mijn diepe overtuiging dat relaties gedoemd zijn in ruzies ten onder te gaan, zo verging het mijn ouders immers ook. Wat triggerde hem, wat veroorzaakte die idiote woede? Had ik me vergist? In een flits zag ik mezelf als alleenstaande moeder, misschien had mijn vriendin gelijk, waren andere dingen voor hem belangrijker dan ik.
‘Maar de bodem waar anderen jaren over doen, bouwden wij versneld op in de zwangerschap en de kraamtijd. Ik leerde dat je ruzies moet beperken tot de kern van een conflict, dat je door bijzaken te benoemen als ‘toen rolde jij met je ogen’ of ‘je zei dat zo sarcastisch’, alleen maar verder wegdrijft. Tegen alle sceptici – vriendinnen die het vrijwel zonder uitzondering bespottelijk vonden dat wij zo snel een kind kregen – kan ik na drie jaar zeggen: ja, het kan. Niemand weet wat het leven in petto heeft, beter om niet al te vastomlijnde plannen te maken. Wij hebben nooit samen op een festival gehangen, dat is jammer, maar als volwassen geliefden doen we het goed. Soms maken we ruzie. Maar de gedeelde verwondering is altijd sterker.’
Op verzoek van de geïnterviewde zijn de namen Doris en Dave gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant