Oud-minister Henk Kamp kijkt nog altijd met tevredenheid terug op de begindagen van de Toeslagenaffaire, toen onder zijn verantwoordelijkheid de jacht op vermeende fraudeurs werd ingezet. Hij moest wel, het kon niet anders. Zijn ambtenaren hadden hem weliswaar laten zien dat er nauwelijks werd gefraudeerd, maar hij had ook ‘andere geluiden’ opgevangen. En als minister, zegt hij, moet je nu eenmaal kritisch naar informatie kijken.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Kamp heeft gelijk. Als minister moet je ook kritisch naar informatie kijken. Het zou zelfs raar zijn om het anders te doen. Maar het valse is dat hieruit maar één conclusie kan volgen: beleid baseren op betrouwbare informatie en geruchten negeren, het tegenovergestelde van wat Kamp heeft gedaan.
Waarheid is iets dat je kunt zeggen, zoals je wil, desnoods stralend van zelfgenoegzaamheid. Iedereen die er iets van weet, zegt dat Syrië niet veilig genoeg is om er vluchtelingen naartoe terug te sturen. Maar de regeringsploeg heeft ‘andere bronnen’ gevonden – niemand weet precies waar, misschien wel uit de contactenlijst van Thierry Baudet – en die zeggen dat Syrië wel veilig is.
Er zijn veel crises, te veel om op te noemen. Een asielcrisis is er niet, wat slecht uitkomt, want de mensen voelen het zo en de regering heeft er eentje nodig. De oplossing is om er eentje uit te roepen, al moet daarvoor om het parlement heen worden gereden, dwars door de porseleinkast van Pieter Omtzigt – geen wonder dat die man soms huilt.
Een mestcrisis is er wel, al hoor je dat woord weinig. De grond is verzadigd, de silo’s lopen over, de boeren kunnen het niet meer kwijt. De nood is zo hoog dat de nieuwe BBB-minister van Landbouw het beleid wil invoeren waartegen haar partij is opgericht, wat Van der Plas erg jammer vindt, omdat er nog zo veel andere manieren zijn om het mestprobleem op te lossen, dat dus niet echt een probleem is.
Technische innovaties hebben nog nooit gewerkt. De mest wordt er niet frisser van, de stallen worden niet schoner en blijven even brandbaar. Misschien wel juist daarom is Van der Plas er enthousiast over. Net zoals Kamp kijkt ook zij altijd kritisch naar informatie – pas als is aangetoond dat iets niet werkt, begint ze erin te geloven.
Van der Plas wil overtollige mest in containers laten opslaan en bewaren voor later – ook een soort technische innovatie. Maar als alle mest van alle boeren in containers moet, zullen ze akelig groot moeten worden, groot genoeg om hele dorpen mee in de schaduw te zetten. Van een adviesbureau moet Groningen groot leren denken om toeristen te trekken, zoals een Hermitage bouwen, maar misschien trekken de strontcontainers van Van der Plas al genoeg bekijks.
Het beste wapen in de strijd tegen de mest blijft voor Van der Plas het veranderen van kwaliteitsnormen. Als het water vies is van een zekere hoeveelheid mest en gif, kun je minder mest en gif in het water gooien.
Maar je kunt ook zeggen dat water pas vies is als er een dubbele hoeveelheid troep inzit, of het driedubbele. Zo eenvoudig kan het zijn, als je er als een bevlogen pragmaticus naar kijkt – als iemand honderd jaar geleden de sigaret gezond had verklaard, hadden we nog nooit van longkanker gehoord.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant