Zo rond lunchtijd wilde de oppositie wel eens weten wat premier Schoof er zelf allemaal van vindt. Als de mens Dick Schoof, zeg maar. Of, als dat te persoonlijk voelt: als de politicus Dick Schoof. Oké, misschien is dat ook te brutaal, maar kan hij dan toch in elk geval proberen uit te leggen welk idee er achter dit kabinet zit? Ja, problemen oplossen. Ammehoela. Welke problemen? U raadt het al: de problemen van de mensen in dit land.
Maar het idee is natuurlijk wel, probeerde de oppositie voorzichtig, dat u hier nog een poosje zit. De kans is groot dat die ‘mensen in het land’ nog problemen gaan krijgen waar we nu nog niets van afweten. ‘U gaat regeren,’ probeerde Laurens Dassen het zo eenvoudig mogelijk uit te leggen, ‘bij regeren maakt u keuzen’. Kan de heer Schoof misschien een klein beetje vertellen waar die keuzen op zullen zijn gebaseerd? Een ‘langetermijnvisie’ wellicht, hoopte Jimmy Dijk. Een ‘levensovertuiging’, opperde Frans Timmermans. Laurens Dassen dacht aan een ‘mensbeeld’, Mirjam Bikker zocht naar een ‘koers’.
Over de auteur
Thomas Hogeling is schrijver en deze zomer columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Bikker was zo slim een suggestie toe te voegen, dan kon Schoof daar ‘een reflectie op geven’. Is het niet zo dat hij een kabinet wil leiden dat ‘samenbindend’ zal zijn? Gaat het hem, als we ‘hem even iets dieper pakken’, niet ook ‘om het versterken van het maatschappelijk middenveld’?
Ja, dat vond de heer Schoof inderdaad wel belangrijk, samenbinden. En dus juist geen polarisatie. Hij is premier van alle Nederlanders, dat had hij toch al gezegd? Mevrouw Bikker had het over het maatschappelijk middenveld? Schoof kon moeiteloos opsommen waar hij dan aan dacht: de sportclub bijvoorbeeld, de kerk, de moskee (hallo!). Was dat alles? Zeker niet. De klaverjasclub, net zo goed. En de bingoavond van de gepensioneerden. Plekken waar je ‘een goed gesprek met elkaar voert’ en ‘elkaar in de ogen kijkt’. Dat vindt Dick Schoof dus allemaal superbelangrijk, ‘de basis van de samenleving’, als u het echt wilt weten.
Maar daar blijft het dan ook wel bij. Veel mensen gaan de politiek in om hun idealen te verwezenlijken. Schoof is de politiek ingegaan om een hoofdlijnenakkoord uit te voeren waar hij verder niets van vindt. Volgens Timmermans snakt de Nederlander naar ‘een mensbeeld’ vanuit waar Schoof het premierschap gaat vormgeven, maar de mensen die Schoof heeft gesproken hebben daar juist geen interesse in. Die willen resultaten zien. En daar wil Schoof dan ook op worden afgerekend: ‘op onze resultaten die we boeken’.
Laten we daar dan een voorschot op nemen. Welke resultaten zijn te verwachten op bijvoorbeeld landbouw en asiel? Twee belangrijke thema’s voor dit kabinet. Om het aantal asielzoekers terug te dringen, wordt resultaat geboekt door een asielcrisis te verzinnen. ‘Het lastige van een niet-bestaande crisis is (…) dat je ook moeilijk kunt zeggen wanneer die dan weer voorbij is’, schreef Sander Schimmelpenninck, maar je kunt het ook anders zien: een verzonnen probleem is zo opgelost. Je zegt gewoon dat de crisis over is en je hebt onmiddellijk resultaat.
Het resultaat van het nieuwe landbouwbeleid, of eigenlijk van het schrappen van beleid, zal zijn dat de natuur er straks slechter voor staat. Een ongunstig resultaat, maar daar is in het regeerakkoord rekening mee gehouden: ‘verder zoekt het kabinet naar nieuwe manieren om te beoordelen hoe de natuur ervoor staat, in de hoop dat dat gaat leiden tot gunstiger uitkomsten’.
Schoof drukte de oppositie op het hart dat hij ‘nu echt een paar stappen zet om resultaten te boeken’. Welke stappen? Dat doet er niet toe. Op basis waarvan? Irrelevant. En als de resultaten tegenvallen? Dan gaat hij gewoon op zoek naar andere resultaten. Vertrouw hem nou maar.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant