Jezelf moeten verkopen, afwijzing na afwijzing ontvangen – is hospiteren nog wel van deze tijd? SSH, de grootste huisvester van studenten in Utrecht, vindt van niet en breekt met een oude traditie.
Ze houden van gezamenlijk eten en bordspellen. Of dat met het nieuwe hospiteerbeleid van verhuurder SSH net zo gezellig gaat zijn, daarover zijn huisgenoten Maria Zwartboel (22), Stella Steketee (21) en Milou van Rijn (21) sceptisch. ‘Wij zijn heel bang dat we straks iemand krijgen die niet bij ons past en dat dat ten koste gaat van de sfeer en het veiligheidsgevoel’, zegt Van Rijn, zichtbaar geïrriteerd.
De studenten wonen met drie anderen in het twee jaar geleden opgeleverde SSH-complex ‘de Opaal’ in Utrecht-Zuid, dat tweehonderd studenten huisvest. Hun woning bevindt zich op de vijfde verdieping. Ze hebben allemaal een eigen slaap- en badkamer, maar delen een woonkamer en keuken. Een hospiteeravond, zo vinden de drie meiden, is een effectieve manier om mensen ‘te filteren’.
De SSH erkent dat hospiteren de sociale samenhang in studentenhuizen ten goede kan komen, maar kiest er nu toch voor het roer om te gooien. In de complexen die komende jaren worden opgeleverd, zoals ‘Wisselspoor’ aan de Amsterdamsestraatweg (335 woningen) en ‘High Five’ op het Science Park (921 woningen), gaan de traditionele hospiteeravonden in de ban. Ook bewoners van toekomstige SSH-complexen in Groningen, Rotterdam, Tilburg, Zwolle en Amersfoort moeten eraan geloven.
Voortaan komen studenten met de langste inschrijfduur als eersten in aanmerking voor een kamer of studio van SSH. Zij hakken na een bezoek aan de woning de knoop door, terwijl dit mandaat voorheen bij de al zittende bewoners lag.
‘We willen hiermee kansengelijkheid vergroten, omdat het hospiteersysteem zoals we dat nu kennen niet bij iedereen past’, zegt SSH-woordvoerder Joris van Eijck. ‘Hospiteren is onlosmakelijk verbonden met afwijzing. Je gaat met een groep mensen naar één kamer kijken. Dan doe je je best om jezelf te verkopen, maar hoor je daarna toch ‘nee’ – soms vijf keer achter elkaar. Daar moet je maar tegen kunnen.’
Met die afwijzingen hebben de drie huisgenoten ook ruimschoots ervaring. Steketee vertelt dat ze ‘soms wel meerdere keren per week een ‘hospi-avond’ bijwoonde en het moest doen met een teleurstellend telefoontje’. Zwartboel heeft ook weleens aan de andere kant gestaan en probeerde dan altijd ‘een zo menselijk mogelijke’ hospiteeravond te houden. ‘Dat lukte nooit echt, omdat het blijft voelen als een soort sollicitatiegesprek.’
Op de bestaande complexen in Utrecht behouden bewoners het recht om een nieuwe huisgenoot te kiezen via het aloude hospiteersysteem, zodat studenten straks de keuze hebben op welke manier ze aan een kamer willen komen. Dat de hospiteeravonden komen te vervallen in de nieuwbouwcomplexen betekent volgens SSH-woordvoerder Van Eijck nog niet dat de huidige bewoners en de potentiële nieuwe bewoners elkaar niet kunnen leren kennen. ‘Het huis mag zelf weten hoe zij de kennismaking inrichten, passend bij de sfeer van het huis’, zegt hij. ‘Dat kan variëren van een kennismakingslunch tot een kijkavond waarbij de bewoners aan de deur een handje schudden en een praatje maken.’
De koerswijziging is, naast signalen die de SSH ontving over uitsluiting, gebaseerd op een onderzoek dat de studentenhuisvester vorig jaar liet uitvoeren door onderzoeksbureau Rigo. Opvallend genoeg concludeerde Rigo dat er ‘geen aanleiding, laat staan bewijs is, dat het systeem van hospiteren tot uitsluiting leidt.’ De respondenten vonden hospiteren over het algemeen niet leuk, maar wel nuttig. ‘Hospiteren biedt hen de kans zichzelf te presenteren, maar ook om het huis te leren kennen en te beoordelen of zij daarbij passen’, aldus Rigo.
Van de 536 studenten die meermaals hadden gehospiteerd (gemiddeld 7,1 keer), hadden er 48 een negatieve ervaring. Ze wezen onder meer op een ongemakkelijke sfeer, te weinig persoonlijke aandacht of ongepaste vragen, over bijvoorbeeld hun seksuele geaardheid. Ook gaven relatief veel van de 536 respondenten aan dat er tijdens hospiteeravonden te veel werd gedronken en dat er te veel hospitanten tegelijk werden uitgenodigd.
Eenderde van de SSH-bewoners was het overigens eens met de stelling dat hospiteren kansenongelijkheid in de hand kan werken. In de advertentieteksten, waarin bewoners een profielschets geven van het type huisgenoot dat ze zoeken, komt geregeld uitsluiting voor – bijvoorbeeld in de vorm van een duidelijke voorkeur voor een man of vrouw. Of voor een bepaald opleidingsniveau, waarbij mbo-studenten het onderspit delven. Net als internationale studenten (‘no internationals’).
Omdat de ervaringen van studenten met een fysieke beperking en/of een biculturele Nederlandse achtergrond in het onderzoek onderbelicht bleven – de respons was simpelweg te klein – besloot de SSH aanvullend onderzoek naar deze twee specifieke groepen te doen, door Regioplan. Zo’n 200 studenten vulden vragenlijsten in. Hoewel ze over het algemeen positief tegenover hospiteren staan, had een deel van de studenten met een fysieke beperking (10 procent) en een biculturele achtergrond (17 procent) te maken gehad met negatieve of discriminerende opmerkingen.
De drie huisgenoten van de Opaal vinden het ‘nobel’ dat de SSH ‘mensen die hospiteren ingewikkeld vinden’ een handje helpt, maar over het alternatief zijn ze niet te spreken. Zo houden de drie meiden wel van ‘een huisfeestje op z’n tijd’, maar willen er niet iemand bij hebben die ‘elk weekend helemaal los gaat’. Van Rijn: ‘Zonder hospiteren hebben we helemaal geen controle meer over met wie we ons huis delen’. Steketee is het daarmee eens. ‘Het lijkt me trouwens ook niet fijn voor de persoon die bij ons zou willen wonen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant