Het Westen moet Israël veel sterker onder druk zetten; voor zijn eigen geloofwaardigheid en om te laten zien dat het zich niet meer laat minachten door Netanyahu.
Na de liquidatie van een Hamas- en Hezbollah-leider in juli, toegeschreven aan Israël, hield de wereld haar adem in. Zou de strijd in Gaza escaleren tot een regionale oorlog, waarbij ook Hezbollah en zijn beschermheer Iran betrokken zouden worden? De reactie van Hezbollah en Iran bleef beperkt, en iedereen haalde opgelucht adem.
Nog geen twee maanden later zet Israël de situatie in het Midden-Oosten opnieuw op scherp, met een spectaculaire en vernederende aanval op Hezbollah. Hoewel de aanval niet officieel is opgeëist, twijfelt niemand eraan dat Israël achter het ontploffen van de piepers en portofoons van Hezbollah-leden zit.
Opnieuw kiest de Israëlische premier Benjamin Netanyahu voor escalatie. Deze week verklaarde hij dat Israël een derde oorlogsdoel heeft, naast het vernietigen van Hamas en de terugkeer van de gijzelaars uit Gaza. In het noorden van Israël zijn 60 duizend mensen geëvacueerd vanwege de beschietingen tussen Israël en Hezbollah. Zij moeten kunnen terugkeren naar hun huizen.
Israël kan dit doel via onderhandelingen bereiken. Hezbollah heeft beloofd de beschietingen te staken als een staakt-het-vuren in Gaza wordt bereikt. De regering van Netanyahu ging echter niet akkoord met een bestand in Gaza. Te vrezen valt dat zij ook aanstuurt op oorlog in Libanon. Netanyahu heeft nooit geloofd in een politieke oplossing voor de problemen in het Midden-Oosten.
Maar de oorlog die Israël in 2006 tegen Hezbollah voerde, heeft niets opgeleverd. Een nieuwe oorlog zou rampzalig zijn voor Libanon, dat toch al in een diepe politieke en economische crisis verkeert. Via Hezbollah zou Iran verder bij de oorlog betrokken kunnen raken, waardoor de situatie in het Midden-Oosten nog gevaarlijker en gecompliceerder zou worden. Een oorlog zou overigens ook betekenen dat de 60 duizend Israëlische evacués voorlopig niet naar huis kunnen.
Als Netanyahu voor escalatie kiest, zet hij zijn westerse bondgenoten wederom voor schut. Dat geldt in de eerste plaats voor de Verenigde Staten. De Amerikanen stuiten op obstructie van Netanyahu bij hun pogingen om een staakt-het-vuren in Gaza tot stand te brengen en de spanningen tussen Israël en Hezbollah te verminderen. Zij betalen daarmee de prijs voor hun weigering om Israël serieus onder druk te zetten, bijvoorbeeld door wapenleveranties te staken.
Europa heeft minder invloed op Israël dan de Verenigde Staten. Maar ook de onderling verdeelde Europeanen hebben nooit geprobeerd om Israël onder druk te zetten met (economische) sancties.
Als Libanon ontploft, zal Europa geraakt worden. Waarschijnlijk zullen Syrische vluchtelingen, wier positie in Libanon toch al steeds moeilijker wordt, proberen naar Europa te komen, juist op een moment dat migratie tot grote politieke spanningen binnen de EU en haar lidstaten leidt.
Het Westen moet Israël veel sterker onder druk zetten, om het lijden van burgers te stoppen en de spanningen in het Midden-Oosten te verminderen, maar ook om zijn eigen geloofwaardigheid te behouden. Het moet eindelijk laten zien dat het zich niet laat minachten door Benjamin Netanyahu, die gesteund wordt door het Westen, maar niet bereid is om rekening te houden met de wensen en belangen van zijn bondgenoten.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant