Zoals ieder weldenkend mens die september, niet januari, beschouwt als het begin van het jaar – het is onmogelijk om een betere versie van jezelf te worden in januari, maar in september is het bijna onmogelijk om níét een betere versie van jezelf te worden – installeerde ik een hardloopapp op mijn telefoon.
Dit was een grote daad van Nieuw Zelf, want ik had al jaren niet hardgelopen. Een paar jaar geleden liep ik op het Pieterpad een knieblessure op die nooit meer geheeld is, en na veel fysiotherapie en uiteindelijk maar gewoon eens een scan bleek mijn rechterknie versleten.
Dit is de allermiddelbaarste zin die ik ooit heb opgeschreven.
Maar zoals dat gaat met blessures en andere kwalen: de medische wetenschap stond niet stil. Waar ik me volgens de experts eerst moet neerleggen, vrij letterlijk, bij mijn versleten knie en nooit meer mocht rennen, zijn de wetenschappers in de jaren daarna tot nieuwe inzichten gekomen: als je iets aan je knie hebt, moet je juist wél rennen. Voorzichtig rennen, maar toch. Je moet je knie belasten.
(Dit voorschrift is trouwens, net als met de voorschriften voor alle andere aandoeningen, volledig afhankelijk van wat je zelf wilt vinden op Google. Je kunt twee kanten op googelen: ‘Mijn knie is versleten en ik wil liever nooit meer rennen en daar een goeie smoes voor hebben’ of ‘Ik word gek van het niet rennen dus kan ik niet toch rennen met mijn versleten knie?’).
De hardloopapp die ik installeerde, heet Couch to 5K, de beste naam ooit verzonnen voor luie mensen die willen gaan hardlopen. Je ziet jezelf al opstaan van die bank en in een vloeiende beweging 5 kilometer rennen, en, als je mij bent, zie je jezelf vervolgens Sifan Hassanesk, met zo’n kroon met koelelementen erin, diverse marathons rennen over de hele wereld.
Dertien jaar geleden had ik Couch to 5K voor het laatst gebruikt: ik moest toen weer fit worden nadat ik twee jaar lang met een korte onderbreking zwanger was geweest. Dat was toen gelukt, met die app. Ik rende indertijd zelfs een 5-kilometerwedstrijd. Ik had in de app een stemmetje ingesteld dat ‘de sergeant’ heette, en die had me door elke hardloopsessie heen gebruld.
Nu voerde ik opnieuw alles in: wat ik woog, wat ik wilde, wat voor karakterstructuur ik had en hoe oud ik was, en ging rennen met de app. Het ging prima. Tevreden kwam ik thuis. Mijn knie deed geen pijn. Ik voelde me goed. De app had zijn werk gedaan. Sessie 1 mocht ik afstrepen.
Sindsdien heb ik niet meer hardgelopen. Want ook dat is opnieuw beginnen, voor sommige mensen, in sommige levens: opnieuw beginnen, en daarna niks.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant