De documentaire, zegt Stephanie Tency, moet zo sensationeel worden dat mensen ‘met een teiltje naast de bank’ moeten zitten. Op haar laptop laat ze akelige beelden zien die er sowieso in moeten: van een liposuctie, vetuitzuiging uit haar benen, terwijl ze het uitschreeuwt van de pijn. Van Tency die daarna staand een blik vol plast, omdat zitten te veel pijn doet. Van het korset om haar benen en billen dat onder het bloed en wondvocht zit. En van de tampons in haar twee keer geopereerde neus.
Een teiltje heb ik er niet bij gepakt, maar nuttig was die waarschuwing wel. Want filmmaker Roy Dames (bekend van onder meer de cultfilm Foute Vrienden) laat de nare beelden, die de voormalig Miss Universe Nederland voor haar vlog maakte, allemaal zien. Inclusief nieuw schokkend beeldmateriaal. Maar een shockdoc is de 3Doc Misslukt, die dinsdag werd uitgezonden en nog te zien is via NPO Start, zeker niet.
Rauw en openhartig is de film wel, een persoonlijke zoektocht van Tency naar de reden waarom ze de talloze cosmetische ingrepen (‘je kunt beter vragen wat ik níét heb gedaan’) heeft laten doen. Ook wil ze laten zien hoe die er werkelijk aan toegaan. Niet het perfecte plaatje, maar alle complicaties plus de mentale en fysieke last die ze er nog steeds van heeft. Zo wil ze jongeren waarschuwen. En dat is niet overbodig: de afgelopen tien jaar verdubbelde het aantal cosmetische ingrepen bij jongeren.
Een plotlijntje is er ook: het model heeft tegen haar omgeving, omroep KRO-NCRV en de productiemaatschappij gezegd dat ze haar borstimplantaten wil laten verwijderen. Dat meende ze ook, maar iets houdt haar tegen. Ze kan niet wachten tot ze van die vreselijk pijnlijke dingen af is, maar tegelijkertijd kan zichzelf niet voorstellen ‘zonder borsten’. Wie is ze zonder dit uiterlijk?
Regisseur Dames volgt haar bij haar bezoekjes aan evenementen als de Miljonairs Fair, die een klein beetje glamour maar vooral heel veel leegte uitstralen. Toch gaat ze erheen, want: aandacht. Ze gaat in gesprek met een psycholoog, een medicus, oud-model en ervaringsdeskundige Fajah Lourens en – het indrukwekkendst – haar ouders. Die altijd tegen haar bezoeken aan de ‘plofkop-klinieken’ zijn geweest, maar zich machteloos voelden en, nog steeds, diep verdrietig zijn.
Ondanks al het verdriet zit de verslaving aan de behandelingen, de aandacht en het gecreëerde zelfbeeld, te diep. Roy Dames laat dat mooi zien door ook Tency’s ijdelheid en onzekerheid in beeld te brengen tijdens een scène waarin ze opmerkt dat ze overbelicht in beeld wordt gebracht. De tragiek wordt invoelbaar.
‘Ik hoop dat ik ermee kan stoppen’, zegt Tency aan het begin van de film over de talloze cosmetische behandelingen, die ook nog onderhoud vergen. Op dat moment weet je als kijker al dat het lastig gaat worden. Maar of ze ermee stopt, blijft spannend tot het eind.
Over de auteur
Yasmina Aboutaleb is tv-recensent voor de Volkskrant.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant