In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Voor zijn rol als Hendrik VIII in Firebrand leefde acteur Jude Law zich wel heel erg goed in.
Een verfijnde combinatie van pus, bloed, uitwerpselen en zweet. Speciaal voor zijn rol als Hendrik VIII in Firebrand liet acteur Jude Law een ‘geurstylist’ een parfum samenstellen dat hij kon dragen op de set. Hij had namelijk gelezen dat je aan het Britse hof van de 16de eeuw drie kamers verderop al kon rúíken dat de vorst eraan kwam. Dat wilde hij ook.
Law: ‘Het leek me heel effectief.’
Natuurlijk vertelde Law dit in geuren en kleuren, tijdens de wereldpremière in Cannes. Een van de aantrekkelijkste acteurs ter wereld die zich in een afstotelijk aroma wentelt? Simpel verhaal met precies de juiste dosis excentriciteit en glamour om het tot clickbait te maken.
Bovendien zet het Firebrand, vanaf volgende week in de Nederlandse bioscoop, goed in de markt voor wie niet vies is van een beetje smerigheid.
Spektakelstuk van de film is Law, onherkenbaar en afstotelijk. Hendrik VIII kampte aan het einde van zijn leven met etterende zweren op zijn benen – regisseur Karim Aïnouz trakteert de kijker onder meer op een shot waarin maden door pus krioelen.
Het parfum, vertelde Law later aan Business Insider, was een manier om zich in te leven in de gemoedstoestand van de koning. Een dagelijks ritueel om de juiste stemming op te roepen. ‘Ik denk dat hij emotioneel, spiritueel en fysiek in die staat was: wegrottend en weerzinwekkend.’
Jude Law is niet de eerste acteur die uit professionele overwegingen stinkend op een historische set verscheen. Daniel Day-Lewis douchte niet ten tijde van The Crucible, en Shia LaBeouf waste zich vier maanden niet tijdens de opnamen van Tweede Wereldoorlogdrama Fury. LaBeouf werd vanwege de stank zelfs in een ander hotel gezet, ver van zijn acterende collega’s die over zijn lichaamsgeur hadden geklaagd.
Het is ook een krachtig middel, geur. En precies daarom moet je er voorzichtig mee zijn. Iedereen die weleens in het openbaar vervoer naast een pubermeisje of -jongen staat, weet: doseren is lastig. Je eigen neus is een slechte raadgever, omdat je eigen dampje went.
‘In het begin gebruikte ik het parfum mondjesmaat’, aldus Law. ‘Maar algauw werd het een spray fest.’
Arme crewleden. Arme tegenspelers. Ze merkten het op den duur niet meer, stelde Law laconiek in Cannes, maar hij werd gecorrigeerd door Alicia Vikander. ‘Het wende nooit’, zei die. Volgens de producent was dat juist goed: ‘Je zíét de onbewuste reactie. Het maakt het acteerwerk beter.’
Het blijft een hardnekkig misverstand, dat je door acteurs te kwellen betere prestaties afdwingt. Een goede acteur kan heus onderdrukte walging spelen, of een besmuikt kokhalzen. Maar buiten Law had niemand een keuze; hun methodacting werd afgedwongen door dat geurtje.
Het stinkt, dat poepparfum.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant