Samensteller Sanna Fabery de Jonge vond een doos met vergeten tapes en destilleerde daar een impressionistisch verhaal uit. De grofkorrelige homemovies tonen een andere, minder bekende kant van de acteur, die zijn privéleven doorgaans nogal afgeschermd hield.
Nooit geweten dat Rutger Hauer zo’n klusser was. Dat hij bij Floris in slotgrachten kon springen, de tango kon dansen met Derek de Lint in Soldaat van Oranje, of in Blade Runner als androïde aan het einde van zijn levensduur een treurige monoloog kon afsteken, dat was bekend. En dat maakte Rutger Hauer (1944-2019) met zijn stoere blonde Noormannenkop tot een van de geliefdste acteurs van Nederland.
Maar in de nieuwe documentaire Like Tears in Rain (vernoemd naar die scène uit Ridley Scotts Blade Runner) krijgen we de vrijetijds-Hauer te zien. Bijzonder, want zijn privéleven hield hij nogal afgeschermd. Als hij niet aan het draaien was, ergens ter wereld, verbleef hij het liefst in stilte op zijn boerderij in het Friese Beetsterzwaag, met zijn geliefde Ineke ‘Sien’ Hauer-Ten Cate.
Over de auteur
Rob van Scheers schrijft voor de Volkskrant over film, non-fictie, thrillers, muziek en graphic novels.
Of, nou ja: in stilte? Sleutelen aan motoren, het bij elkaar lassen van zijn eigen vrachtwagen met trailer voor op de set, het dak van de schuur met donderend geraas slopen en vervangen, zeilboot schuren en lakken: altijd wat te doen.
Hulp kreeg hij van zijn vaste maatje Hans Fabery de Jonge. Ze groeiden samen uit tot de Buurman & Buurman van Beetsterzwaag, met zichtbaar plezier.
Het is te zien op de homemovies waaruit deze documentaire voornamelijk is samengesteld, vaak door Rutger Hauer zelf gedraaid op schokkerig super 8. Samensteller is peetdochter Sanna Fabery de Jonge (1972), die in haar jeugd al vaak met haar ouders bij de Hauertjes over de vloer kwam. Na Hauers overlijden vond ze op zolder een doos met vergeten tapes, en destilleerde daar een impressionistisch verhaal uit.
De beelden worden aangevuld met quotes van bekende figuren uit de filmwereld die met Hauer hebben samengewerkt, zoals Mickey Rourke, Whoopi Goldberg, Paul Verhoeven en Monique van de Ven.
Typerend verhaal over Hauer, we schrijven 1973, de opnamen van Turks fruit staan op het punt van beginnen. Monique van de Ven is aan het woord:
‘Rutger fluisterde: ‘Ik heb gezien dat er een motor te koop is, in Rotterdam. Ga mee! Dus wij met de jeep die we in de film zouden gaan gebruiken eropaf. Zijn wapperende haren in de wind, een en al opwinding bij Rutger.
‘Dus hij koopt die motor, en we gaan terug naar het Amsterdamse Rokin waar ons productiekantoor was. Hij stormde naar binnen: kom kijken, kom kijken, ik heb een motor! Maar eenmaal weer buiten: motor weg. Niet op slot gezet. Niet verzekerd. En hij keek iedereen aan, en zei: ‘Nou... ik had een motor.’ En weer door – ongelooflijk. Dat was Rutger.’
Dat hij daarmee goeddeels zijn gage van (precies) 7 duizend gulden had verspeeld, nog voordat er een meter film was gedraaid, maakte hem kennelijk niets uit. Zoals hij wel vaker flegmatiek oogt op deze homemovies – hij deed precies wat hij zelf wilde; Rutger Hauer kreeg je niet snel gek.
‘Vrijheid was voor Rutger enorm belangrijk. Dat was voor hem een levensader’, zegt zijn vrouw Ineke. ‘Hij deed gewoon waarvan hij vond dat-ie dat moest doen. Daarom ging hij ook altijd weg op de motor. Niet gebonden zijn.
‘Ook niet op de set. Samen gezellig ontbijten met de andere Nederlandse acteurs, dat zat er gewoon niet in. Dan was Rutger ’s ochtends vroeg allang vertrokken, en zat hij ergens in zijn eentje aan een meer te mijmeren, of zo.’
Of bij zonsopgang tussen de kangoeroes, zoals die keer op een set in Australië.
Producers en regisseurs waren niet altijd blij met dat eigengereide gedrag. Je hoofdrol zal maar iets overkomen, dat legt de hele film plat. Paul Verhoeven vertelt hoe hij met Hauer hommeles kreeg op de set van de middeleeuwse avonturenfilm Flesh+Blood (1985), een soort Floris voor volwassenen.
‘Hij was op weg naar sterrendom in Hollywood en wilde eigenlijk geen slechteriken meer spelen. Hij was bang dat zijn publieke persona daaronder te lijden zou hebben. Destijds was ik heel boos op Rutger, maar achteraf had hij die film misschien niet moeten doen.’
Nou ja, het zal ook weer niet zo zijn dat Hauer door deze ene rol zijn Hollywood-kansen vergooide. De waarheid is ook dat Hauer zelf niet altijd zo’n gelukkige hand van kiezen had. Hij speelde in zo’n honderdzeventig films, maar de helft daarvan hebben we nooit gezien, omdat ze – buiten de bioscoop om in verre buitenlanden om – rechtstreeks naar de videotheek gingen.
De definitieve documentaire over Rutger Hauer is Like Tears in Rain niet. Maar het warme portret dat de film beoogt te zijn, is het, vooral door het gebruik van de homevideo’s, wel geworden.
Like Tears in Rain gaat op 22/9 om 15.00 uur in première in de Stadsschouwburg in Utrecht. Op 23/9 volgt een tweede voorstelling in Utrecht, om 11.45 uur in het Louis Hartlooper Complex.
Op 15/10 is de documentaire te zien in Het uur van de wolf. (NPO 2, 22.40 uur).
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant