Dit nieuwe kabinet is gebouwd op de afkeer van vreemdelingen in het algemeen en asielzoekers in het bijzonder, want die veroorzaken zoals steeds maar weer beweerd de grootste problemen, van woningnood tot zorginfarct, ook al leven ze hier anoniem aan de rafelrand op twee met stevig hekwerk omheinde boten. Met grote woorden wordt ernstig over ze gesproken, de premier meent dat ongehoorde maatregelen gepast zijn, maar hoe vinden de asielzoekers eigenlijk zelf dat het gaat?
Onhandig: de noodopvang is alleen te vinden voor doorzetters, verstopt aan een doodlopende straat achter een slagboom in het lawaai van een bedrijventerrein. En als een Egyptenaar zo aardig is op de openbare weg te vertellen hoe de maatregelen van het nieuwe kabinet zijn gevallen, onderbreekt een toegelopen functionaris bruusk het gesprek met de vraag of de asielopvangorganisatie me soms van dienst kan zijn. En of ik me kan legitimeren.
Over de auteur
Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ook nieuw in dit land: journalisten wordt te pas en te onpas om legitimatie gevraagd of de toegang ontzegd, het is niet de bedoeling dat ze zomaar ergens opdagen. Een beveiliger van premier Schoof gaf het goede voorbeeld door zo’n verslaggever staande een persmoment weg te trekken met de woorden ‘het is genoeg’. Kritische vragen vinden de nieuwe kabinetsleden ‘zuur’.
De Egyptenaar zegt: dit stoere asielbeleid is een hard gelag voor degenen die almaar wachten in de noodopvang. Het maakt een ongewisse toekomst ongewisser. ‘The hard part’ is het paal en perk stellen aan nareizende familie, en een dreigende beslisstop. ‘Waarop heb ik hier dan twee jaar gewacht?’ Als straks elke verblijfsvergunning tijdelijk wordt, is niemand meer echt welkom in Nederland, ook al is de weg terug naar Egypte afgesloten vanwege kritiek op de autoriteiten daar. Hij is 28 jaar en werkt als fysiotherapeut, werken is sommige asielzoekers gelukkig toegestaan, maar het leven moet nog steeds beginnen ‘en nu veranderen ze de regels tijdens het spel’.
Ondanks hun leven in de schaduw weten de bewoners van de nieuwe harde asielpolitiek. Hun toekomst is ervan afhankelijk en ze praten graag, maar hun namen blijven beter achterwege, want alles wat ze zeggen kan repercussies hebben.
Het leven hier is ‘coping with the system’, zeggen drie jonge Afrikanen. Dus hoe ze vinden dat het gaat? ‘Goed, dankuwel!’ ‘Eat, sleep, no worries.’ Het is vooral niet klagen, ‘Fijne dag!’, zegt een Irakees door het hek heen.
Het ‘drijvende platform’ Borealis en de voormalige ‘hotelboot’ Bellini bergen 550 mensen, de kamers delen ze veelal met een of twee onbekenden. Soms gaat dat goed, zegt een Eritreër, soms minder. Achter kleine ramen zie je ventilatoren draaien, het uitzicht wordt beperkt door gestapelde zeecontainers. Generatoren grommen dag en nacht, de nooduitgang is met een stevig hangslot afgegrendeld, maar er zijn ook vrolijk geschilderde picknickbanken.
Dit weekend is de noodopvang een paar uur te bezoeken tijdens de open dag, want asielzoekers zijn ‘buren van iedereen’, staat op een poster. Onderwijl zei de koning in de troonrede: ‘Sneller, strenger en soberder.’
De Eritreër denkt nu over Groot-Brittannië, na vijftien maanden Zaanstad. ‘Ik wacht en wacht en wacht. De reis uit Libië was gevaarlijk, ik had dood kunnen zijn.’ Dus die tocht over het Kanaal kan er ook nog wel bij.
Een Jemeniet zegt: ‘Thank you, Wilders.’ Hij is 33 jaar, heeft geen toekomst in zicht, zijn eigen land is een ‘gevangenis’. ‘Nederland is klein maar internationaal, er werken mensen uit de hele wereld, wat is nou de bedoeling?’
Toch: ‘Het is hier beter dan in India, daar word je niet als mens gezien.’
Wat ik niet wist: asielzoekers als de Jemeniet en de Egyptenaar dolen al jaren over de wereld en kwamen naar Nederland uit respectievelijk India en Zuid-Korea, waar ze studeerden. Tien jaar op drift: die gaan nooit meer terug.
Elk streng asielbeleid heeft zoals bekend een waterbedeffect, dus gaat het nu in de noodopvang over andere bestemmingen, met Engeland als favoriet.
De Eritreeër spreekt al aardig Nederlands, maar vraagt zich af waarom hij tijd investeert in een kleine taal die je nergens anders kunt gebruiken, in een land met steeds minder mogelijkheden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant