Liam Gallagher zinspeelde op een Oasis-reünie als Manchester City de Champions League zou winnen. Een jaar na de triomf is Oasis herenigd én begint City aan het nieuwe Champions League-seizoen in een door Noel Gallagher ontworpen Definitely City-shirt.
Een Oasis-shirt voor Manchester City, het was een kwestie van tijd, net zo onvermijdelijk als de hereniging van Engelands grootste rockband van de laatste dertig jaar. Voetbalclubs en hun kledingsponsors mogen graag verwijzingen naar de lokale cultuur verwerken in hun tenues, dus City móest wel ooit een shirt wijden aan zijn beroemdste supporters, de broers Noel en Liam Gallagher.
Dat shirt is er nu. De mediastorm rond de Oasis-reünie en het tumult over de peperdure kaartjes voor de negentien megaconcerten waren nog niet geluwd of club en kledingsponsor Puma onthulden het, vorige week donderdag.
Over de auteur
Menno Pot schrijft sinds 1998 voor de Volkskrant over popmuziek.
Woensdagavond zullen de Citizens het shirt dragen in hun eerste Champions League-duel van het seizoen, met Inter uit Milaan in het eigen Etihad Stadium, al is het Oasis-shirt eigenlijk een uittenue voor Europese verplichtingen.
Had de club voorkennis over de reünie? Misschien, al is de formele aanleiding van de Definitely City-kledinglijn niet de hereniging maar de dertigste verjaardag van Oasis’ debuutalbum Definitely Maybe, verschenen op 29 augustus 1994.
Het shirt heeft de kleurstelling van de albumhoes: een sepia-achtige gloed van ‘licht strogeel’ met accenten in ‘cool grijsblauw’ en ‘krijtachtig roze’.
Songschrijver en gitarist Noel Gallagher (57) is ‘co-ontwerper’, al is de vraag hoeveel die rol werkelijk om het lijf had. Het is al zijn tweede samenwerking met City dit jaar: de namen en rugnummers op het thuisshirt zijn gemodelleerd naar zijn handschrift.
Nu is er een hele Definitely City-kledinglijn met, naast het wedstrijdshirt, onder meer een trainingsjack, een overhemd, een bomberjack en (onmisbaar in een Oasis-collectie) een bucket hat, het Britpop-accessoire bij uitstek.
Het mooist is de promotiefoto die erbij hoort: een reconstructie van de Definitely Maybe-albumhoes. De Oasis-leden zijn vervangen door City-spelers: Éderson en Kyle Walker, maar ook (zittend voor de televisie) Jess Park van City’s vrouwenelftal. Waar op de albumhoes Noel Gallagher zat (op de tweezitter links, met akoestische gitaar) zit nu trainer Pep Guardiola.
‘Ik hield eerder van City dan van muziek’, zegt Noel Gallagher. ‘Ik hield al van City toen ik nog niet eens wist wat muziek was.’
Dat is geen leugen. De Gallaghers kwamen als jonge jochies al op Maine Road, het oude stadion, in de tijd dat het hemelsblauwe Manchester City nog bepaald geen steenrijke Europese topclub was, maar de even geliefde als succesarme volksclub van de stad, sportief en financieel inferieur aan rivaal Manchester United.
Op verschillende bekende bandfoto’s uit de jaren negentig dragen de Gallagher-broers City-shirts. Toen de tijd rijp was voor hun eerste stadionconcerten moesten die natuurlijk op Maine Road plaatsvinden. De twee megaconcerten op het grasland van Knebworth (augustus 1996) mogen dan te boek staan als Oasis’ hoogtepunt, de broers hebben altijd minstens zo hoog opgegeven van de twee concerten op City’s heilige voetbalgras, vier maanden eerder, in april.
Op de originele Definitely Maybe-hoesfoto is rechts een portret van City-icoon Rodney Marsh zichtbaar. In de vensterbank staat een foto van Manchester United-legende George Best, die op de Definitely City-reconstructie subtiel is weggelaten (net als, om evidente redenen, de wijnglazen, de asbak en het pakje peuken op de plankenvloer).
De foto van Best stond daar waarschijnlijk omdat gitarist Paul ‘Bonehead’ Arthurs supporter van United is. De hoesfoto werd in zijn appartement in de wijk Didsbury gemaakt. Noel en Liam hebben ook wel iets met Best, een Brit van Iersen bloede, net als zijzelf. Best, de beroemdste voetballer van het Ierse eiland, had het imago en de levensstijl van een rockster en werd wel de ‘Vijfde Beatle’ genoemd. De Gallaghers zijn devote Beatles-fans.
Het bescheiden City was blij met de liefde van de Gallaghers. In de jaren negentig gold Oasis als de rauwe band uit de arbeidersklasse. Dat sloot precies aan bij het profiel van de club. Het kwam ook goed van pas toen City in 2008 in handen kwam van de steenrijke Abu Dhabi United Group en met Arabisch geld aan een opmars richting de top begon: de Gallaghers konden, als succesvolle jongens van het volk, dienen als bewijs dat de nouveau riche-club niet was losgezongen van zijn volkse ziel.
Logischerwijs roept het Definitely City-shirt ook cynische reacties op: Oasis, de rockband die zijn dure tickets nog duurder maakte via het verfoeide ‘dynamic pricing’-systeem, wordt door ‘poenclub’ Manchester City geëerd met een shirt dat al het vierde van het huidige seizoen is. De zakken van de fans moeten kennelijk tot de laatste penny leeggeschud.
Toch kun je er als Nederlandse liefhebber van voetbalcultuur én popmuziek ook stinkend jaloers op zijn: nergens brengen voetbalclubs via hun tenues zulke stijlvolle en geloofwaardige eerbetonen aan de lokale poptraditie als in Groot-Brittannië. Juist City blinkt erin uit.
In 2019 kwam de club met een uittenue dat een ode was aan de legendarische nachtclub Haçienda, rond 1990 de plek waar alternatieve rock versmolt met house. Dat was in de jaren vóór Oasis. Manchester was ‘Madchester’, thuisstad van dansbare, druggy bands als Stone Roses en Happy Mondays. Ook bij dat shirt hoorden memorabele promotiefoto’s, in een nagebootst, Mondriaan-achtig Haçienda-decor.
Diezelfde zomer bracht Coventry City een luid bejubeld uitshirt met zwart-wit blokkenpatroon op de markt: een eerbetoon aan The Specials en het lokale ska-label 2 Tone Records. Tussen de voetbaltribune en bands als The Specials en Oasis bestaat in Engeland een natuurlijk raakvlak: ze behoren tot dezelfde cultuur.
Het is een mooi toeval dat het Definitely City-shirt uitgerekend tegen Inter zal debuteren. De Italianen waren op 10 juni 2023 City’s tegenstander in de Champions League-finale in Istanbul. Wat in de finale van 2021 nog niet lukte, lukte die avond wel: City won (1-0). De absolute hoofdprijs van het Europese voetbal ging, voor het eerst, naar het hemelsblauwe deel van Manchester.
Een maand voor de triomf, na het eerste halvefinaleduel met Real Madrid (1-1), richtte een anonieme City-supporter zich op X tot Liam Gallagher: ‘Komt Oasis terug als Manchester City de Champions League wint?’
Het antwoord van Liam kwam per kerende post: ‘I’m ready to go’, oftewel ‘ik ben er klaar voor.’
Het bracht, voor de zoveelste keer sinds de implosie in 2009, grote opwinding teweeg in Groot-Brittannië: voorpaginaberichten, tv-items, weddenschappen bij de bookies. De Gallaghers zinspeelden vaker op een reünie, maar dit leek hout te snijden: ging de voetbalclub dan voor elkaar krijgen wat zelfs moeder Peggy Gallagher niet was gelukt?
City won van Inter, de Gallaghers waren door het dolle heen, maar de reünie bleef uit. Opnieuw. Uitgesteld tot sint-juttemis. Dachten we.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant