De lezersbrieven! Over huwelijkscrisis, postpakketjes, filantropie als belastingontduiking, gevoelsmensen, het uitbesteden van politiek aan de rechter, inspirerende wandelingen, treiteren en de definitie van een buitengewone omstandigheid.
Per jaar zijn er circa 30 duizend echtscheidingen in Nederland. Elke scheiding leidt tot een extra huishouden, dat vervolgens een eigen woning nodig heeft.
Tegelijkertijd moeten gemeenten momenteel woningen vinden voor circa 50 duizend statushouders per jaar, wat neerkomt op circa 15- tot 20 duizend woningen. Hebben we dan een asielcrisis, een wooncrisis of misschien een sociaal-maatschappelijke crisis?
Puur statistisch gezien zouden we met de helft minder echtscheidingen per jaar voldoende woningen hebben voor alle statushouders, zonder enige druk op de woningmarkt. In theorie of praktijk heb je hier natuurlijk hier weinig aan. Maar deze feiten lijken me net zo relevant als de bevolkingscijfers die onze politieke leiders in het debat gooien.
Simon Waley, Oudehaske
Even praktisch, hoe gaat dat straks met de grenscontroles? Een bestelbusje met twee asielzoekers wordt bij de grens op de A12 door de marechaussee aangehouden. ‘Helaas, u moet terug naar Duitsland.’ Hoe? Hier omkeren en spookrijdend terug? Of achter de motoragent aan via de eerste afslag en weer de oprit op richting Duitse grens? Daar staat de Duitse Polizei ze op te wachten: ‘Wohin?’ We hebben het over mensen, niet over postpakketjes.
Rits Dijkstra, Ouderkerk aan de Amstel
Van alle pijnlijke bezuinigingen in het hoofdlijnenakkoord wordt nu uitgerekend de meest logische bezuiniging op Prinsjesdag grotendeels teruggedraaid: de giftenaftrek.
Giften aan goede doelen mogen (onder bepaalde voorwaarden) afgetrokken worden van de belasting. Dat is heel raar. De belastingopbrengst komt namelijk ten goede aan ons allemaal. Hoeveel ervan naar defensie, ontwikkelingssamenwerking, nieuwe wegen, het ov, natuur, ziekenhuizen of onderwijs gaat, wordt bepaald via politieke weging. Wie gebruikmaakt van de giftenaftrek, kan eigenlijk een stukje uit die collectieve pot afromen en zelf bepalen waar dit belastinggeld heengaat.
Als je er even goed over nadenkt, kun je niet anders dan concluderen dat dit een onwenselijke vorm van belastingontwijking is. Ik heb natuurlijk niets tegen goede doelen, maar ik heb geen belastingaftrek nodig om daar geld aan te geven. Liever had ik gezien dat het kabinet de voorgenomen bezuinigingen op bijvoorbeeld de gehandicaptenzorg had teruggedraaid.
Stijn Verbruggen, Nijmegen
We hebben eerder een regering gehad waarvan een minister zich meende te kunnen beroepen op het vermeende ‘gevoel van de burger’: de heer Henk Kamp. Hij meende dat er veel meer fraude plaatsvond bij de sociale zekerheid dan zijn ambtenaren konden vaststellen op basis van cijfers.
Jammer voor die ambtenaren en hun cijfers, en nog veel treuriger voor de slachtoffers van het kinderopvangtoeslagschandaal: zijn gevoel gaf de doorslag. En zelfs tijdens de parlementaire enquêtecommissie over zijn beleid bleef hij volhouden dat hij zich terecht op dit gevoel baseerde.
Marjan v.d. Bosch-Scholts, IJlst
‘NSC trekt handen af van asielplan als Raad van State negatief adviseert’. Wederom laat deze partij zien dat het geen visie of idee voor ons land heeft, anders dan dat een plan van de rechter of wet moet mogen of dat het wel of geen vaste procedure is. Of politieke plannen getuigen van redelijk bestuur, of ethisch verantwoord zijn? Dat lijkt niet van belang.
Het is een opperste verschraling van het politieke landschap. De maatschappij heeft de politiek niet nodig voor een antwoord op de vraag of iets mag of niet. Van de leiders van ons land moeten we kunnen verwachten dat ze ons leiden naar daadwerkelijk goede oplossingen voor de problemen in ons land.
Marije Laudy, Hattem
Een hele rijke meneer heeft voor het eerst als ruimtetoerist een ruimtewandeling gemaakt. De wandeling bestond uit het openmaken van een luik om vervolgens zijn hoofd naar buiten te steken. Ik heb vandaag ook zo’n wandeling gemaakt vanuit mijn raam. Je knapt echt op!
Marcel Besselink, Uithoorn
De geplande btw-verhogingen voor cultuur zijn getreiter van de nieuwe coalitie volgens hoogleraar overheidsfinanciën Bas Jacobs. De politieke desinteresse voor cultuur is al vele decennia duidelijk. Ondanks de aantoonbare economische waarde van de sector blijft het kennelijk leuk om mensen te kleineren die van muziek, schrijven, acteren, dansen hun beroep maken. Nu is ook de concert- en theaterbezoeker en lezer de pineut. Zo maak je waar wat rechtse boosmensen al jaren roepen: het wordt elitair.
Marc Lezwijn, Zoetermeer
Volgens onze vicepremier en minister van Volksgezondheid Fleur Agema is er ‘toch echt sprake van een asielcrisis’ en moeten er ‘forse maatregelen worden genomen’ om ‘een tsunami van instromende asielzoekers’ te voorkomen. Ze is dus uiterst tevreden dat minister van Asiel en Migratie Marjolein Faber via een koninklijk besluit een asielcrisis uit wil roepen. Of er werkelijk sprake is van een crisis, is volgens Agema niet zo van belang: ‘De mensen’ erváren de asielproblematiek immers als een crisis en zijn er ‘klaar mee’.
Om een dergelijke crisis uit te mogen roepen, moet er volgens het staatsnoodrecht toch echt sprake zijn van een ‘buitengewone omstandigheid’. Daarvan is pas sprake als er een vitaal belang is dat de inzet van het noodrecht rechtvaardigt, zoals een milieuramp of een dijkdoorbaak. Ook moet er sprake zijn van een situatie waarin de huidige wettelijke mogelijkheden niet volstaan.
Dat de toenemende druk op de woningmarkt en zorg het gevolg zou zijn van een (niet nader gekwantificeerde) toename van het aantal asielzoekers, is geen ‘buitengewone omstandigheid’. En de Vreemdelingenwet kent juist wél mogelijkheden om in complexe asieldossiers af te wijken van standaardtermijnen. De onderbouwing voor de inzet van het noodrecht ontbreekt, kortom, volledig.
Toch is PVV-minister Agema niet de enige die laaiend enthousiast is over de plannen van Faber. Ook premier Dick Schoof en de overige drie vicepremiers – Hermans (VVD), Van Hijum (NSC) en Keijzer (BBB) – zien dit plan zitten. Voor het veelbesproken behoud van onze democratische rechtsstaat, belooft het weinig goeds.
Roeland de Korte, jurist staats- en bestuursrecht, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Source: Volkskrant