De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Antony Blinken is in Egypte om een staakt-het-vuren in Gaza te bespreken. Wordt zo’n man nou nog uitgezwaaid door mensen die hem succes wensen? Dat zijn vrouw bijvoorbeeld met een zoen bij de deur tegen hem zegt: ‘Zet op ‘m schat!’ Of is ze daar al een tijd geleden mee gestopt?
Hij heeft nu wel een nieuwe troef: de VS hebben 1,3 miljard dollar aan militaire steun toegezegd aan Egypte. Met zo’n wapendeal op zak kan Blinken de bezwaren van Egypte tegen de door Israël geëiste corridor vast wegmasseren. Zelf ben ik geneigd te denken dat er niet meer maar juist minder wapens naar die regio moeten worden verscheept, aangezien de heerschappen die het daar voor het zeggen hebben niet zo zuinig omgaan met hun materieel. Het zou helpen als de voorraad bommen en kogels eindig was; dan zouden die alleen aangewend worden bij werkelijke bedreigingen in plaats van als pepernoten uitgestrooid te worden over alles wat beweegt, inclusief demonstranten als Aysenur Ezgi Eygi. De dood van Eygi wordt trouwens onderzocht, mogelijk blijkt daar nog uit dat ze een Hamas-commandocentrum onder haar rok had verstopt.
Over de auteur
Ibtihal Jadib is rechter-plaatsvervanger, schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik hoop dat u mij deze onsmakelijke, cynische kijk op de zaken vergeeft. De gebeurtenissen in het Midden-Oosten zijn gekmakend. Ik behandel nieuwsberichten erover op dezelfde manier als een bedelaar op straat: ik kijk ’m even aan om zijn bestaan te erkennen, maar loop vervolgens snel door. Zogenaamd omdat ik geen contant geld op zak heb of mij moet haasten voor werk, boodschappen of het schoolplein. De werkelijke reden is dat ik tot de deprimerende vaststelling ben gekomen dat ik als onbeduidend individu niets kan veranderen aan het leed van zoveel anderen.
Mijn stellige overtuiging is dat ieder mens van waarde is, recht heeft om te leven (op een manier die bij hem past) en het vermogen in zich draagt een zinvolle betekenis te geven aan dat leven. Dat is wat ik ten diepste geloof en waarom ik zoveel waarde hecht aan het recht; omdat wij mensen een systeem nodig hebben waarin we elkaar heel laten.
Zowel op internationaal als nationaal niveau wordt dat systeem, de rechtsorde die wij met elkaar hebben gecreëerd, verloochend. Het lijkt te worden beschouwd als een afzonderlijke tak van sport, iets waar leiders/politici zich niet al té veel mee hoeven vermoeien aangezien zij een ander vak beoefenen. De verantwoordelijkheid om te handelen overeenkomstig het recht wordt aan de rechtspraak overgelaten, die de troepen maar moet zien terug te fluiten als ze te ver gaan.
Aysenur Ezgi Eygi demonstreerde tegen het Israëlische nederzettingenbeleid toen zij door een scherpschutter in het hoofd werd geschoten. Zij had daar niet hoeven zijn. Het internationale recht is duidelijk over de status van dat nederzettingenbeleid: het is illegaal. Alleen al het internationaal gerechtshof heeft zich daar tweemaal over uitgesproken, in 2004 en vervolgens afgelopen zomer nog eens. Toch blijft de (internationale) politiek zich om de rechtsorde heen manoeuvreren. Zij laat zich niet terugfluiten. Eygi was kennelijk iemand die geloofde dat je desondanks, ook als onbeduidend individu, iets kan veranderen aan het leed van anderen. Zij koos ervoor niet door te lopen.
Zojuist las ik dat Netanyahu een nieuw, derde oorlogsdoel heeft waardoor de oorlog zal worden verlengd én dat er in Libanon een massale reeks ontploffingen heeft plaatsgevonden. Ik hoop zo dat Blinken deze keer succes heeft.