Buienradar kleurde een vervaarlijk scharlakenrood. Nog even en het einde der tijden zou in alle hevigheid losbarsten. Na afloop van een vorige stortvloed had ik op Instagram gezien hoe vrienden met hun kinderen dansten in de regen. Het had iets onverwachts, tegendraads en jaloersmakend vrolijks.
Nu een nieuw rood gevaar ons naderde, had ik een idee. ‘Zullen we straks gaan zwemmen, in de regen?’, vroeg ik aan mijn oudste dochter. Even dacht ze na en ik zette me schrap voor het volstrekt begrijpelijke ‘nee, mafkees’. Dat kwam niet. ‘Ja, leuk!’, riep ze.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
De bui barstte los en we snelden naar de auto. Ik in mijn zwembroek, zij in haar lila badpak met gele citroentjes. Moddervette druppels vielen op de voorruit en werden onmiddellijk aan de kant geveegd door de ruitenwissers die overuren maakten. Ik parkeerde de auto en trok mijn T-shirt uit. ‘Gaan jullie zwemmen?’, vroeg een vrouw die voorbijliep. Dat gingen we doen, ja. ‘Misschien zijn we wel een beetje gek’, zei ik tegen mijn dochter terwijl we onder onze paraplu’s door het bos liepen in onze zwemkleding. ‘Maar dat is dan maar zo.’
Op het strand van het meer legde ik onze plastic tas met handdoeken onder een paraplu. Mijn dochter rende door het zand, trok haar knieën op en hinnikte als een paard. ‘Kom je, pap?’ riep ze. Pap wilde dit moment even vastleggen, voor zichzelf. Maar ook voor de vrienden van Instagram. Ik balanceerde mijn telefoon op een wortel van een boom, keek of het beeld goed was, schoof de telefoon wat heen en weer en drukte toen de opnameknop in.
De lucht kleurde een opgelucht grijs, het was gestopt met regenen en het meer lag er verzadigd en glad bij. Er dreef een grote boomstam in het water, waar we op probeerden te klimmen en telkens weer af vielen – dit tot groot vermaak van mijn dochter. Na een paar minuten begon ik het koud te krijgen. Mijn dochter niet, zij bleef onvermoeibaar op de boomstam klimmen om er vervolgens weer af te duiken. Ik liep het water uit en pakte mijn telefoon om de opname te stoppen. Maar die was nooit begonnen. Het enige beeld dat ik had vastgelegd duurde een paar seconden, schokte, ging heen en weer en net toen het stabiliseerde, stopte de video.
Nu moet ik het dus doen met slechts de herinnering. Maar dat gaat wel lukken. Vooral door wat mijn dochter zei toen we terug naar de auto liepen. De afgelopen weken waren we door Noord-Spanje getrokken, hadden bij watervallen gezwommen, de mooiste stranden gezien, elke dag ijs gegeten en het Museo del fucking Calamar Gigante bezocht. Het viel allemaal in het niet bij zwemmen in de Hollandse regen. ‘Je gaat dit niet geloven’, zei ze, ‘maar dit was het leukste van de hele vakantie.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns