In de trein naar het zuiden nam een ouder echtpaar, in het bezit van twee wandelstokken en een paraplu, naast mij plaats. Ik bood aan wandelstokken en paraplu in het bagagerek te leggen, daarna werd de stilte hervat.
Ik was bezig met het ontwerp voor een verhaal. Een stel besluit de jaloezie te omarmen. Zij zal in een kroeg een vreemde verleiden, hij zal veinzen daar een toevallige gast te zijn en toekijken. Het codewoord is ‘krokodil’. Valt dat woord, dan zal zij haar verleidingspogingen staken.
Ze gaan naar een café, zij verleidt een vreemde, het wordt hem te gortig, hij roept ‘krokodil’. Zij reageert niet. Hij roept het nog een keer, zij steekt discreet, achter haar rug, haar middelvinger naar hem op. Het verleiden gaat voort, waarna de man hard in het café ‘krokodil, krokodil’ begint te roepen. Andere gasten nemen aanstoot aan dit gebral, de barkeeper besluit de man het café uit te zetten. Die avond komt zij niet thuis.
Het was op dit punt van het verhaal dat de man van het echtpaar de stilte verbrak: ‘Ik ben nog soldaat geweest in Maastricht. U bent toch schrijver?’
Het woord ‘krokodil’ lag mij op de lippen, ik liet het bij een vriendelijk knikje. Daarna voerden wij een gesprek over Maastricht, maar niet over de soldaat. Ik ben discreet.
Later die avond belandde ik in een discussie over consent. Immers overal ligt consent op de loer, of het gebrek eraan.
Iemand zei: ‘Als je kwispelt met je staart is er sprake van consent.’
‘Pardon,’ zei ik, ‘je staart?’
Maar ik had het niet misverstaan.
‘Je kunt een staart in je kont stoppen en daarmee kwispelen. Staart uit? Dan geen consent.’
Een staart in je kont en kwispelen bij wijze van consent, meer hoeft een mens soms niet te weten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns