Schiphol verwacht dat steeds meer reizigers hulp nodig hebben om bij de gate te komen. Daar heeft de luchthaven een oplossing op bedacht: tien zelfrijdende rolstoelen. ‘Fantastisch. Dit zouden ze op elk vliegveld moeten hebben.’
‘Briljant!’, roept de 58-jarige John Tullett wanneer hij een zelfrijdende rolstoel ziet staan. ‘Ik heb de afgelopen dagen zoveel kilometers gelopen.’ De Brit heeft al een ware wereldreis achter de rug. Twee dagen geleden begon hij aan de reis van de Filipijnen naar Engeland. Om wat geld te besparen, koos de pensionado geen directe vlucht. En zo verbleef Tullett negen uur in Korea, vier uur in China en nu de laatste twaalf uur in Amsterdam, voordat hij huiswaarts keert.
Hij is bekaf, zegt Tullett wanneer hij in de rolstoel ploft. ‘Nog een stuk lopen zou mijn dood zijn geweest.’
Tullett is een van de eerste reizigers die op Schiphol gebruikmaakt van een zelfrijdende rolstoel. De luchthaven verwerkt dagelijks tweehonderdduizend passagiers. Niet iedereen kan op eigen kracht door de luchthaven bewegen. Schiphol krijgt dagelijks ruim tweeduizend hulpverzoeken. Die passagiers worden door medewerkers van de luchthaven eigenhandig naar de gate gebracht.
Dat aantal zal de komende jaren alleen maar toenemen, zegt Wen Cheung, als Schiphol-medewerker verantwoordelijk voor ‘reizigers met een verminderde mobiliteit’. Hij stelt dat dit aantal jaarlijks met maar liefst 10 tot 20 procent per jaar zal toenemen, deels door vergrijzing. ‘Ouderen zijn steeds avontuurlijker aan het worden. Vroeger gingen ze met de auto naar Texel, nu vliegen ze naar verre bestemmingen.’
Daar heb je flink meer werknemers voor nodig, weten ze bij Schiphol. Afgelopen week startte het een proef om mensen met behulp van zelfrijdende rolstoelen te vervoeren. Het komende jaar zullen tien van zulke apparaten, een Autonomous Model B van de Japanse fabrikant Whill, over de luchthaven rondrijden.
De uitgeputte Tullett, die inmiddels een van de rolstoelen heeft gepakt, bestudeert het kleine schermpje op de linkerarmleuning. Hij wordt nu geacht de gate te selecteren waar de rolstoel hem moet afleveren. Na het invoeren van gate H2 doet hij zijn gordel om. Het apparaat telt af van vijf naar één, en begint dan te rijden.
Op Schiphol is het deze woensdagmiddag een drukte van jewelste. Hordes reizigers haasten zich naar hun gate. Tullett kijkt vanuit zijn rolstoel zichtbaar ontspannen naar de hectiek. Het apparaat rijdt stapvoets – ongeveer 3,5 kilometer per uur – door de terminal.
Plots doemt er van rechts een obstakel op: een schoonmaker met een grote afvalbak aan de hand. ‘Sorry’, roept Tullett verschrikt, ‘ik heb geen stuur!’ Een aanrijding blijft uit, want de rolstoel remt abrupt. Na twee seconden komt hij automatisch weer in beweging en manoeuvreert soepel om de schoonmaker heen.
Dat komt door de verschillende sensoren in de stoel, legt een medewerker van fabrikant Whill uit, die een jaar lang op Schiphol zal rondlopen om te zorgen dat de proef succesvol verloopt. ‘De rolstoel remt af als iemand in de weg staat.’ De apparaten hebben voordat de proef begon, de luchthaven enkele nachten verkend en een plattegrond gemaakt. Nu weten ze hier feilloos de weg, aldus de medewerker. ‘Net als een robotstofzuiger, maar dan geavanceerder.’
Niet alleen de apparaten zijn voorbereid, ook reizigers worden gewaarschuwd. De rolstoelen produceren aanhoudend een riedeltje. Maar het geluid is op de rumoerige luchthaven niet altijd even goed hoorbaar. Anthony (39) en Amy Chapman (33) staan midden in het gangpad en checken de informatieschermen. Ze zijn één jaar getrouwd en hebben dat gevierd met een tripje naar Amsterdam.
Nu proberen de Engelsen uit te vinden vanaf welke gate hun vlucht naar Bristol vertrekt. Wat ze ondertussen niet in de gaten hebben, is dat er een rolstoel staat te wachten. ‘Excuse me, please step aside’, zegt het apparaat. Het heeft een vriendelijke vrouwenstem die verdacht veel lijkt op de stem van de ‘mind your step’-waarschuwing. De Chapmans kijken verbaasd naar de rolstoel, dan naar elkaar en schieten in de lach.
De rolstoelen mogen door iedereen worden gebruikt, zegt Cheung. ‘Je kunt aan de buitenkant niet zien of iemand wat heeft.’ Dat geldt bijvoorbeeld voor de 20-jarige Digna Wallenburg, die samen met haar ouders en zus op vakantie gaat naar Aruba. Wallenburg mankeert op het eerste gezicht niets, maar schijn bedriegt. Ze stroopt haar broekspijp op en laat een grote schaafwond op haar linkerbeen zien. Het resultaat van een flinke valpartij met de fiets. De rolstoel noemt ze dan ook ‘erg handig’.
Schiphol benadrukt dat de robots geen medewerkers zullen vervangen. Cheung: ‘Zo’n apparaat kan niet dezelfde menselijkheid en warmte bieden als onze professionals.’
Na twintig minuten arriveert Tullett bij gate H2. De rolstoel stopt naast de zitplaats voor mindervaliden. Tullett klikt de gordel los en komt uit zijn stoel. ‘Fantastisch’, zegt hij. ‘Dit zouden ze op elk vliegveld moeten hebben.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant