‘Mensen ervaren een asielcrisis’, aldus minister-president Dick Schoof bij de presentatie van zijn regeerprogramma. Het was de huiveringwekkendste zin in een verder nietszeggend verhaal van de ongemakkelijkste regeringsleider ooit, en we hebben toch ook Balkenende gehad.
Het kabinet wil een asielcrisis uitroepen om af te kunnen wijken van de Vreemdelingenwet. Maar op basis van alle relevante feiten is er helemaal geen crisis; het aantal asielzoekers dat Nederland opneemt ligt beneden het Europees gemiddelde. Het lastige van een niet-bestaande crisis is daarnaast dat je ook moeilijk kunt zeggen wanneer die dan weer voorbij is. De regering noemt dan ook geen termijn of streefgetallen. ‘Omdat getallen is een loos begrip’, bazelde Schoof toen hij ernaar werd gevraagd.
Schoof liet bij de presentatie zien dat hij zich de instrumentele domheid van deze rechts-radicale coalitie, en vooral die van Caroline van der Plas, eigen heeft gemaakt. Hoewel Van der Plas werkelijk niets voor elkaar krijgt, zoals Sheila Sitalsing al in deze krant concludeerde, is zij wél de geestelijk moeder van de strategische domheid die nu regeringsbeleid is: wanneer je tegen een muur loopt, moet je er gewoon nóg harder tegenaan lopen. En dat dan eindeloos herhalen, tot je erbij neervalt.
Caroline van der Plas verklaarde vorig jaar dat onderbuikgevoelens ‘ook gevoelens zijn’, die serieus genomen moeten worden. Maar deze regering gaat verder dan het cultiveren en normaliseren van onderbuikgevoelens; het maakt deze tot beleid. De strategie van deze regering is wat men in de thuisprovincie van Van der Plas ‘dom vedan goan’ noemt; vergelijkbaar met ‘kijken waar het schip strandt’, maar dan opzettelijk dommer, in de zin dat het zicht op mislukking duidelijk groter is bij aanvang van de missie.
Van der Plas deed het al in Brussel, waar ze wel even ‘hard op tafel zou slaan’, maar met hangende pootjes terugkwam. Haar eigen minister gaat nu de veestapel inkrimpen. Maar domrechts kán niets anders dan de strategie voeren van gespeelde domheid, anders heette het ook geen domrechts. Dat woord mag je overigens niet gebruiken van Van der Plas, die de column van Sitalsing een ‘domme column’ noemde. Uit de mond van Van der Plas is dat geen dedain, want zij rookt sigaretten en eet gehaktballen, snapt u wel?
De Raad van State en anders Europa zal de regering op het asielbeleid terugfluiten en dat weet de regering best. Maar dat vinden de coalitiepartijen niet zo erg; een gevecht tegen de bierkaai is immers precies waarmee je een fictieve crisis rekt. Daarbij houden de coalitiepartijen elkaar in een perverse houdgreep. De PVV en BBB willen de onderbuik van hun achterban maximaal laten borrelen, terwijl het zwalkende NSC relevantie denkt te halen uit het verzwaren van de muur waartegen deze domheid te hoop loopt. Ondertussen drukt de VVD er bij die slaapkoppen pro-rijkenbeleid doorheen, want never waste a good asielcrisis.
Kijken naar Schoof is kijken naar een man die zichzelf vernedert. Hij weet immers best dat uitsluitend het door sociale media opgejutte deel van Nederland een asielcrisis ‘ervaart’, zonder overigens ooit een asielzoeker te hebben gezien of gesproken. En hij weet ook dat getallen helemaal niet ‘loos’ zijn, maar de enige relevante maatstaf als je beweert het aantal asielzoekers naar beneden te willen krijgen.
Het verheffen van onderbuikgevoelens tot beleid leidt tot het witwassen van vooroordelen, wetenschapsontkenning, en erger. Wie suggereert dat onderbuikgevoelens even belangrijk zijn als feiten, verwelkomt de leugen en de post-truthsamenleving. Er waren tenslotte ook best veel Duitsers die de Joden als een probleem ervoeren.
Over de auteur
Sander Schimmelpenninck is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant. Eerder was hij hoofdredacteur van Quote. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant