Dat een goed paard nog geen goede ruiter is, zoals trainer in ruste Co Adriaanse twintig jaar geleden opmerkte over de transitie van topvoetballer Marco van Basten tot trainer, is sindsdien al tientallen malen aangetoond.
Een voormalig raspaard meldde zich dit seizoen in de manege: Robin van Persie. Alleen al door zijn gratie, balaanname en doelpunten was het een voorrecht om hem te zien voetballen. Maar is hij ook een goede ruiter? Dat moet blijken.
Zeker is dat hij zijn loopbaan nauwkeurig opbouwt, omdat hem duidelijk was dat hij zijn nieuwe vak nog niet volledig beheerst. Van meelopen bij Arne Slot en de jeugd van Feyenoord naar subtopper Heerenveen, dat probeert de glorie van voorheen te laten herleven, met een trainer die spektakel wil bieden. Het was de laatste jaren nogal saai bij Heerenveen.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Een spektakel was het zaterdag, in Alkmaar, vanwege de uitslag, 9-1. Alleen: AZ was de winnaar. Pfff, het was zelfs de hoogste uitslag van AZ in de geschiedenis van de eredivisie. Hoongelach en kritiek daalden neer op Van Persie, om zijn naïeve spel. Ze bleven opbouwen en aanvallen, die van Heerenveen, nadat ze voor rust aardig meededen.
Het leek soms op de jonge ploeg van Feyenoord die in 2010 in Eindhoven met 10-0 van PSV verloor, waarbij niemand zei bij pakweg 5-0: kom op, tot hier en niet verder. Van Persie verscheen na afloop voor de camera. Gewoon, zoals hij is, met rust en ontspanning. Hij zei trots te zijn op zijn team, hoe vreemd dat ook klonk. Hij zei dat zo’n uitslag ook hoort bij het vak van prof, dat je een keer zo kunt verliezen. Dat je valt en opstaat, dat je dan gewoon aan je familie en vrienden uitlegt wat er is gebeurd, en samen doorgaat volgens de uitgestippelde visie.
Een paar dagen voor de nederlaag was Van Persie coach in Friesland bij het G-voetbal, voor lichamelijk en geestelijk beperkte spelers. Wie hem daar zo bezig zag, kon niet onbewogen blijven, voor hoe hij omging met de jongeren. Met geduld en met een lach. Hij vroeg om onderling respect voor de aftrap. Om mooie doelpunten, om een schaartje, een mooie schijnbeweging dus. Hij strikte de schoen van een jongen en vroeg hem hoe het met zijn enkel ging. Niets was gemaakt, niets was ongemakkelijk. Van Persie was zoals hij is: stijlvol en naturel. Trots.
Onlangs, bij de twee thuiswedstrijden van Heerenveen waaruit de club zijn vier punten tot nog toe haalde, was de sfeer in het stadion geweldig. Dat kwam door de vechtlust en de intentie om aan te vallen, om het publiek iets moois te bieden. En ja, dan verloor hij nu met 9-1 van AZ. Nou en? Hij beschouwt het als zijn opdracht de tribunes te vermaken. Gelukkig. Hij wil zo doorgaan, volgens zijn visie.
Robin van Persie heeft het Nederlandse voetbal zo veel vreugde verschaft als raspaard, dat hij ook als beginnend ruiter steun verdient. Menig wedstrijd in de eredivisie is oersaai, omdat trainers hun hang naar avontuur alleen met de mond belijden. Van Persie is anders. Laat hem gedijen en groeien tot een uitmuntende ruiter.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns