De ongebonden Sita raakt in de ban van een van haar getrouwde cursisten. Ze kan haar gevoelens niet negeren, maar als hij haar op een dag de opening biedt waarop ze heeft gewacht, houdt iets haar toch tegen.
Sita (75): ‘Dit verhaal speelt zich lang geleden af, maar het is niet onopgemerkt gebleven, om Gerard Reve te citeren. Het begon in 1993, 44 was ik en hij 36. Ik gaf kunstzinnige vorming voor volwassenen, oftewel tekencursussen, en hij kwam bij mij op les. Hij was langer dan ik en met zijn donkere haar was hij iemand die opviel in mijn klas. Daar kwam bij dat hij talent had. Al snel boog ik me net iets dieper over zijn werk dan over dat van de andere zeven cursisten – ik herinner me niet meer precies de beelden die bij die herinnering horen, alleen het gevoel dat ik erbij had. Alsof na al die jaren de film zelf vervaagt en alleen de sfeer je bijblijft.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘In de uren voorafgaand aan de cursusavond begon bij mij het verheugen, ook al wisselden we tijdens de les weinig woorden en bleef hij na afloop nooit lang hangen, want zijn vrouw verwachtte hem na de les onmiddellijk weer thuis. Zijn kinderen waren nog klein. Zelf was ik ongebonden, mijn dochter was de deur al uit en ik gunde mezelf dit plezier van een heimelijke crush. Ik deed er immers niemand kwaad mee, hij was mijn snoepje van de week, al schiet die term natuurlijk tekort en doen zulke platitudes mijn gevoel geen recht.
‘Soms keek hij me aan vanachter zijn ezel, ving ik zijn blik en lachten we even naar elkaar. De kerstvakantie was voorbij toen ik aan mezelf toegaf dat ik hem wel erg leuk vond, maar ik wilde niet in zijn huwelijk wroeten. Ga maar gauw, zei ik als ik zag dat hij wachtte tot iedereen weg was en draalde, want iedereen kende elkaar daar en ik wilde de dorpsroddels niet voeden.
‘Aan het einde van het cursusjaar gingen we met alle leerlingen een weekend naar een logeerhuis op de Veluwe. Die eerste avond dansten we en we hoefden elkaar niet aan te raken om de spanning te kunnen voelen. Maar we hebben ons niet één keer losgemaakt van de groep, ik vond dat dat niet kon. Ook al zei hij dat weekend: ‘Nou, Sita, het zal er toch een keer van moeten komen, kunnen we niet even buiten met zijn tweeën praten?’ Toen werd het zomervakantie. Ik verwachtte dat die zes weken voor wat bekoeling zouden zorgen, maar dat gebeurde niet.
‘In september meldde hij zich opnieuw aan voor mijn cursus. Ditmaal voor de helft van het aantal lessen, iets wat de leiding normaal nooit toestond, maar voor hem werd een uitzondering gemaakt. Hij bleek die zomer te zijn verhuisd naar de wijk waar ik woonde, maar naar de reden durfde ik niet te vragen. Ze hebben een huis gekocht bij mij om de hoek, laat ik het toeval noemen, dacht ik.
‘Ik worstelde met mijn gevoelens die zich noch lieten negeren noch uitspreken. Niemand heb ik iets verteld. Wat had het voor zin er met vriendinnen over te praten, wat konden ze me vertellen wat ik zelf nog niet wist? Daarbij wilde ik niet dat dit alles en niets wat er tussen ons was, bezoedeld zou worden door onbegrip van anderen.
‘Het werd winter, hij raakte overspannen en verscheen niet meer in de les. Pas in maart zag ik hem weer. Hij kwam bij mij aan de deur, onaangekondigd. Ik deed open en schrok. Zijn huid was vaal, de sprankeling in zijn ogen was verdwenen. Hij sprak moeizaam; ik vermoedde dat het met de medicijnen te maken had die hij tegen zijn depressie slikte. Kom erin, zei ik. Ik had hem van alles willen vragen, maar ik had bezoek, een zakelijk contact. Ik stelde de twee heren aan elkaar voor, even nam hij beleefd deel aan het gesprek, toen vertrok hij weer.
‘In de hal had ik hem het liefst omhelsd, maar ik wilde hem niet nog meer in verwarring brengen, en zei zacht: ‘Kom snel weer langs, dat moet je echt doen hoor.’ Even pakte ik hem bij zijn arm, bemoedigend. Ik maakte me zorgen, toch heb ik hem in de dagen erop niet gebeld. Pas tegen het einde van het cursusjaar, toen er werk moest worden geselecteerd voor de eindtentoonstelling, ben ik een avond naar hem toegegaan om tekeningen uit te zoeken.
‘Ik zat op de bank, hij op een stoel. Hij zag er beter uit dan de keer ervoor, en vertelde mij in diep vertrouwen van alles over zichzelf. Ook dat hij en zijn vrouw een open relatie hadden. Mijn hart bonsde. Dit was een duidelijke boodschap, hier had ik op gewacht. Ik hield van hem, hij hield van mij. Zo was het, geen twijfel meer mogelijk. Nu was alles duidelijk en helder.
‘Die avond hebben we nog lang gepraat. Maar verder gebeurde er niets. Ik stopte met hem aan te kijken en ging iets achterover zitten. Als ik toen op zijn uitnodiging was ingegaan, een affaire was begonnen, de derde in hun huwelijk, zou ik onderdeel zijn geworden van de gebeurtenissen in hun huis. Als hij zou zijn gescheiden, was het wat anders geweest, maar nu zou ik me afhankelijk maken van hun beider agenda en dat wilde ik niet.
‘Ik wilde niet in de wachtkamer zitten, niet op de reservebank, en al helemaal niet op de reservebank in de wachtkamer. Het was me al eens eerder overkomen, toen was ik met lege handen achtergebleven. Deze keer zou ik mezelf redden. Al die openingen die hij mij die avond bood: ik kon er niet op ingaan en zo verloor ik de grote liefde nog voor die zich had voltrokken.
‘Jaren later, rond 2003, kwam ik hem tegen toen ik in een naburige stad met mijn toenmalige vriend boodschappen deed. Ineens stonden we tegenover elkaar. Mijn hart reageerde onmiddellijk, maar ik bleef in mijn rol en de mannen gaven elkaar een hand. Het was geen gepassioneerde relatie die ik toen had. Kon hij dat aan ons zien? Mijn cursist zei tegen mijn vriend: je hebt een goede keuze gemaakt. Daarna liepen we alle drie door. Ik dacht: als hij zich nu omdraait en vraagt of ik meega, ga ik mee. Maar wij waren welgemanierde mensen, die doen zoiets niet. En zonder spijt weet ik nu, dertig jaar later: van alle relaties die ik heb gehad is deze niet-relatie, of beter, de herinnering eraan, me het dierbaarst.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Sita gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant