PVV-minister Faber en BBB-leider Van der Plas doorkruisen alle goede voornemens van het kabinet over behoorlijk bestuur.
BBB-leider Van der Plas mag graag ten strijde trekken tegen het afglijden van de politieke fatsoensnormen. Ze wil het wat gemoedelijker op het Binnenhof, met iets meer respect voor elkaar. Dat is op zichzelf een nobel streven, maar daar hoort ook bij dat politici elkaar én zichzelf wel een beetje serieus blijven nemen.
Drie jaar lang verzette de BBB zich met hand en tand tegen elke serieuze maatregel om de milieuoverlast door de intensieve veehouderij terug te dringen. Het lag aan de rechters, aan de EU, aan ondeugdelijke meet- en rekenmodellen, maar nooit aan de veehouderij zelf. Dat de voorgaande twee kabinetten zo moeizaam tot maatregelen kwamen is grotendeels de schuld van de BBB die het boerenverzet zo hoog oppookte dat vooral het CDA al zijn zelfvertrouwen en daadkracht verloor.
BBB-minister Wiersma heeft twee maanden nodig gehad om te concluderen dat het zonder krimp van de veestapel toch niet zal gaan. In reactie daarop legde Van der Plas de schuld deze week bij de vórige kabinetten die niets hebben uitgevoerd. Veel brutaler kan politiek niet worden.
Hoewel, minister Faber lijkt van plan om Van der Plas te overtoepen. Zonder enige aarzeling deelde zij donderdag aan de Kamer mee dat zij het plan doorzet om, met een beroep op ‘buitengewone omstandigheden’ een deel van de Vreemdelingenwet per koninklijk besluit buiten werking te stellen, waardoor het opeens mogelijk wordt om het recht op gezinshereniging in te perken en asiel voor onbeperkte duur niet langer te verstrekken. De Tweede Kamer, de Eerste Kamer en de Europese Commissie hebben er dan – in elk geval in eerste instantie – niets over te vertellen.
‘Dat kan gewoon’, antwoordde Faber afgemeten op kritische vragen. En misschien heeft zij in juridische zin gelijk. De echte vraag is natuurlijk wat voor regering we hebben als die meent geheel naar eigen politieke willekeur gebruik te kunnen maken van een procedure die duidelijk is bedoeld voor oorlogssituaties of andere rampen, om zich daarmee tijdelijk te kunnen onttrekken aan normale democratische controle, parlementair debat, internationale afspraken en juridische toetsing.
Dat zal maar even lukken, want het gaat rechtszaken regenen en uiteindelijk mag de Kamer er ook wat van vinden, maar dan is het kwaad al geschied. Want als het één keer kan, kan het ook vaker. Bovendien gaat het kabinet dan anderen de schuld geven als blijkt dat het zichzelf buiten de (internationale) rechtsorde heeft begeven. Wat doet dat met het gezag van instituten als de rechterlijke macht?
Een Tweede Kamer die zichzelf een beetje serieus neemt, accepteert dit niet. Dat de SGP, die heus wel voor een streng asielbeleid is, donderdag de kont tegen de krib gooide is een hoopvol teken. Maar voor een meerderheid zal ook minstens één van de regeringspartijen tot inkeer moeten komen. Plaatsvervangend NSC-aanvoerder Nicolien van Vroonhoven mag meteen laten zien wat ze waard is. Anders verliezen alle mooie woorden uit de campagne over meer transparantie, een betere bestuurscultuur, een ‘betere balans tussen macht en tegenmacht’ en het ‘corrigerend vermogen’ van het parlement op slag hun betekenis.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant