Bij de Diamond League-finale in Brussel wordt zaterdag het atletiekseizoen afgesloten. Olympisch kampioen Sydney McLaughlin-Levrone, die zich doorgaans weinig in Europa laat zien, is erbij. Maar daar moest de Brusselse organisatie wel een list voor verzinnen.
Loopt ze wel of loopt ze niet? En als ze loopt, wat loopt ze dan? Het zijn vragen die Sydney McLaughlin-Levrone altijd vergezellen. De 25-jarige Amerikaanse wereldrecordhouder en olympisch kampioen heeft een reputatie opgebouwd als relatief onzichtbare atleet, een sporter die zich weinig inschrijft voor races en zich na aanmelding vaak nog afmeldt.
Voor de Diamond League-finale in Brussel leek dat weer het geval. Trots meldde de wedstrijdorganisatie een week geleden dat McLaughlin aankomende vrijdag en zaterdag bij de ‘Memorial Van Damme’ zou lopen. Maar niet veel later kwam het bericht dat de olympisch kampioen 400 meter horden volgens de regels helemaal niet mee mag doen.
Over de auteur
Erik van Lakerveld is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft met name over olympische sporten als schaatsen, atletiek en roeien.
Toch is ze er straks bij in het Koning Boudewijnstadion, in twee races die zowel bij- als hoofdprogramma zijn.
Ditmaal valt de verwarring McLaughlin niet direct aan te rekenen. Zij wilde wel lopen, maar de reglementen versperden haar de weg. Voor de finale van de Diamond League worden uitsluitend de besten uit het klassement van de voorgaande dertien wedstrijden uitgenodigd. De organisatie heeft de mogelijkheid om een wildcard uit te delen, maar voorwaarde is dat de atleet in het seizoen aan minstens één Diamond League-race heeft deelgenomen.
Dat had McLaughlin, die haar oog op de 200 en 400 meter had laten vallen, niet. Diamond League-baas Petr Stastny was onverbiddelijk. Ook voor de tweevoudig olympisch kampioen van Parijs, die naast de 400 meter horden ook had meegerend in de gouden 4x400-meterploeg, wordt geen uitzondering gemaakt.
Toernooidirecteur Kim Gevaert vond een oplossing. Naast de officiële Diamond League-races over 200 en 400 meter, in het programma te herkennen aan een klein diamantje, zijn nu twee andere wedstrijden aangekondigd. Deze 200 en 400 meter moeten het zonder diamantje stellen, maar hebben wel McLaughlin op de startlijst staan. ‘Mijn doel is om persoonlijke records te lopen’, zei de Amerikaanse afgelopen week op een persconferentie.
De ronkende aankondiging van Gevaert op de website van de Brusselse Diamond League kon blijven staan. ‘We zijn enorm vereerd dat Sydney voor Brussel kiest met deze unieke dubbel. Ze heeft met haar twee olympische gouden medailles en haar nieuwe wereldrecord ook op mij enorm veel indruk gemaakt. Ik kijk ernaar uit om haar haar grenzen op de 200 en de 400 meter te zien aftasten. Sydneys aanwezigheid in Brussel maakt deze Memorial historisch.’
McLaughlin heeft niet de sterkste tegenstanders, want die lopen in de echte Diamond League-races. Op de 200 meter treft ze wel de Nederlandse Tasa Jiya, die niet in aanmerking kwam voor de Diamond League-finale, maar van voldoende niveau wordt geacht om tegenwicht aan McLaughlin te bieden.
Officieel zijn de 200 en 400 meter die voor McLaughlin zijn opgetuigd bijnummers, maar voor het publiek geldt het wellicht toch gewoon als een hoofdgerecht. Wat kan McLaughlin na haar vakantie in Griekenland? Zit er nog een restje olympische vorm in het lijf?
Het speculeren over McLaughlins vorm en mogelijkheden is een terugkerend thema, omdat ze zich zo weinig toont. De Amerikaanse liet zich in de afgelopen vier jaar maar één keer in een Diamond League-wedstrijd zien, vorig jaar in Parijs. Zet dat af tegen haar rivaal Femke Bol, die twee weken geleden op de 400 meter horden haar 23ste Diamond League-zege op rij boekte.
McLaughlin weet dat de Diamond League misschien in de atletiekwereld heel prestigieus is, maar in de Amerikaanse context stelt die maar weinig voor. In de VS tellen alleen de Olympische Spelen. De rest boeit de meeste mensen niets – die zijn de rest van de tijd veel meer met American football, honkbal, basketbal of golf bezig.
Dat probleem signaleerde McLaughlin eerder dit jaar zelf ook al. ‘Voor mijn gevoel vermarkten we onszelf niet goed, vooral niet in Amerika. We hebben meer tv-deals nodig, meer mensen moeten onze sport überhaupt kunnen zien, en die zouden niet steeds moeten betalen voor een online-abonnement’, zei ze op het Amerikaanse YouTubekanaal The Final Leg.
‘Er gaat onvoldoende geld rond in onze sport om het echt in de richting te krijgen waar we heen willen. We hebben mensen nodig die willen investeren om ons beter te promoten, zoals in het tennis, de NFL of de NBA.’ Volgens McLaughlin werden de eerste stappen al gezet, maar haar eigen rol bleef onbenoemd.
Haar rol, en die van andere wereldtoppers, is niet te onderschatten. Zij moeten de blikvangers van de sport zijn. Niet voor niets sprak Laurent Meuwly, de coach van Bol, al meerdere keren de hoop uit dat McLaughlin en Bol elkaar vaker zouden treffen op de baan.
In Parijs was de aantrekkingskracht van dat duel duidelijk: dagenlang konden fans zich verheugen op de aanstaande krachtmeting. De balans sloeg duidelijk door naar McLaughlin, die in een nieuw wereldrecord iedereen ver achter zich liet en daarmee bewees dat zij voor de grootste prijs de kleine competities niet nodig heeft.
McLaughlin zei deze week dat ze wel overweegt om vaker wedstrijden te lopen, ook in Europa en in de Diamond League. Maar ze beloofde niets. Dat doet ze zelden. De vraag of ze bij de Spelen van Parijs voor de 400 meter horden of de 400 meter ‘vlak’ zou gaan, beantwoordde ze ook pas in het voorjaar. En toen was het coach Bobby Kersee die de keuze voor de 400 meter horden als eerste noemde. McLaughlin trok het rookgordijn daarna zelf nog wat verder op door haar mond erover te houden.
De wat mysterieuze McLaughlin is sowieso iemand die zich moeilijk laat kennen, tenminste voor de buitenwereld. Duidelijk is haar atletische vermogen, ze is typisch zo’n sporter die eens in de paar decennia opkomt. Maar buiten de baan trekt ze zich het liefst terug, ze traint uit het zicht van media en fans met haar coach, geeft weinig interviews.
De spaarzame momenten dat ze wel voor een microfoon verschijnt, hult ze zich veelal in clichématige uitspraken en spreekt, nog meer dan de meeste Amerikaanse atleten doen, over God en het vertrouwen dat ze uit haar geloof haalt. ‘Ik schrijf alles wat ik doe aan God toe’, zei ze direct na haar zege in Parijs.
Hetzelfde spreekt uit het boek dat ze begin dit jaar uitbracht: Far Beyond Gold: Running from Fear to Faith. Dat is vooral een geloofsbelijdenis. Al is McLaughlin wel open over de moeilijke jaren die ze heeft gekend. ‘Ik had mezelf ervan overtuigd dat ik op aarde was om te winnen. En dat ik, om liefde en respect van anderen te ontvangen, als eerste moest eindigen. Als ik dat niet deed, wat was ik dan waard?’
McLaughlin brak al jong door; ze mocht in 2016 als 16-jarige mee naar de Olympische Spelen in Rio. Maar dat voedde de soms verlammende momenten van zelftwijfel die ze ervoer. Pas toen ze in aanloop naar de Spelen van Tokio oud-footballspeler Andre Levrone ontmoette, veranderde dat. Ze vond troost bij hem en, met een duwtje van Levrone in die richting, ook in religie. ‘Mijn geloof is alles. Het is wie ik ben’, zei ze na haar zeges in Parijs tegen de website olympics.com.
In Brussel laat McLaughlin de 400 meter horden aan Bol en aan Anna Cockrell, die in Parijs de zilveren medaille won. Is dat een voorbode voor toekomstige wedstrijden? Beweegt ze zich weg van de horden, zoals ze dat in 2023 al van plan was? In het persmoment voorafgaand aan de finale van de Diamond League hintte ze erop dat ze volgend jaar juist de wereldtitel op de 400 meter horden wil heroveren op Bol.
Drie weken geleden liet ze meer ruimte voor twijfel op de vraag welke onderdelen haar aandacht zullen krijgen op weg naar de Spelen van 2028, in haar woonplaats Los Angeles. ‘Ik weet niet wat de toekomst me brengt’, zei ze. Deze week klonk het anders: ‘De ambiance in Parijs was onbeschrijflijk. Ik kijk er enorm naar uit om dat ook in LA mee te maken’.
Hoe het nu precies zit? Dat blijft vaag. En zo trekt McLaughlin zich weer terug in dezelfde nevelen als de afgelopen jaren. Dat is niet zo verwonderlijk, want daar gedijt ze het best.
Bij de tweedaagse finale van de Diamond League staat meer op het spel dan eer alleen. De winnaars van elk van de onderdelen mogen zich verheugen op de dik 27.000 euro aan prijzengeld en een startbewijs voor de WK van volgend jaar.
Vier Nederlanders hebben een kans op die prijzen. Vrijdag staat Jorinde van Klinken in de discusfinale, diezelfde avond loopt Lieke Klaver de 400 meter. Op zaterdag start Nadine Visser op de 100 meter horden; daarna mag Femke Bol op de 400 meter horden het internationale outdoorseizoen besluiten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant