Het goeiige, betaalbare menu van Restaurant Voor Iedereen in Amersfoort zou nog beter zijn met iets meer zorg en zonder halffabricaten.
Restaurant Voor Iedereen
Bloemendalsestraat 5, Amersfoort restaurantvooriedereen.nl
Cijfer: 6
Alle gerechten kunnen zowel in het klein (rond € 13) als in het groot (rond € 23) worden besteld. Er zijn ook borrelhappen en een verrassingsmenu van drie (€ 39,50) tot vijf gangen (€ 59,50). Zeven dagen per week open.
‘Wat me tegenstaat aan uw stukken’, schreef Herman uit Amersfoort mij, ‘is het aantal recensies van eetgelegenheden die voor een middenklassengezin van twee volwassenen met twee grote kinderen ronduit te duur zijn.’ Horecaprijzen zijn over de hele linie hoger dan ooit en blijven gestaag verder stijgen: vorig jaar gemiddeld 8 procent en alleen al in de eerste vijf maanden van 2024 nog eens 6. In iets chiquere zaken zijn menu’s van meer dan € 100 al lang geen uitzondering meer, en in topzaken vinden we ze – de reden van Hermans brief – heel soms ook boven de € 200. Het is niet alsof restaurateurs daarop binnenlopen, want inkoopprijzen zijn ook torenhoog en winstmarges nemen gemiddeld juist af, maar het blijft verschrikkelijk veel geld.
Over de auteur
Hiske Versprille is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop)cultuur.
Dus, vroeg Herman in zijn vriendelijke mail: ‘Zou er misschien vaker gezocht kunnen worden naar goede restaurants met een goede prijs-kwaliteitsverhouding in het minder dure segment? We komen zelf graag bij Restaurant Voor Iedereen.’ Nu zijn goede restaurants met een goede prijs-kwaliteitsverhouding in het minder dure segment toevallig ook mijn favoriete type (van wie niet, zou ik haast zeggen), maar het probleem is dat je er ook vrij veel middelmatig-tot-slechte aantreft. Goed lezersadvies is wat dat betreft goud waard en de naam van dit restaurant maakt beslist nieuwsgierig. Op naar Amersfoort.
Restaurant Voor Iedereen zit in een leuk oud pandje, heeft een eetzaaltje met een bar voorin en achterin de open keuken met nog een paar tafels. De zaak is houtje-touwtje-kneuterig ingericht, op een beetje een 2004-achtige manier: stoelen van skaileer, tafeltjes met houtprint. De muur bij de wc is volgehangen met stoffige deksels van oesterkistjes en aan een andere hangen grote, zelf gefotoshopte fotocollages van wijnflessen en knoflook in gouden lijsten die bij nader inzien ook gefotoshopt blijken. We zien kerstlichtjes in een vaas, een grote blauwe Bavaria-lamp en naast de voordeur staat een gesigneerde gitaarkoffer van lokale BA’er Sanne Hans (‘Voor Iedereen, van Miss Montreal a.k.a. De Buuf’).
De zaak zit hartstikke vol: inderdaad veel ouders met volwassen kinderen, vriendinnengroepen en een paar stellen. We worden ontvangen door een aardige ober en vervolgens even aan ons lot overgelaten tot de chef-eigenaar de keuken uit beent om orde op zaken te stellen. Hij is een grote, joviale man die in de overvolle zaak hier en daar praatjes maakt, de keuken bestiert en ook nog precies in de gaten heeft wat er aan de andere tafels gebeurt, want vervolgens loopt alles gesmeerd. We krijgen een mandje brood met huisgemaakte aioli (zo te proeven wel huisgemaakt van fritessaus) en twee grote menukaarten. De wijnkaart biedt van alles per fles en per glas – de eigenaar heeft duidelijk een voorkeur voor nogal zware rode wijnen, maar tovert als we vragen om iets lichters ook een Argentijnse pinot noir tevoorschijn. Er zijn verschillende bieren, en verderop zitten ook tafels aan de espresso martini’s en de sangria. Gezellig.
Ook bij het eten lijkt het centrale Voor Elk Wat Wils-thema gehanteerd: de vlees-, vis- en vegetarische gerechten (‘Van het land’, ‘Uit de zee’ en ‘Vlees noch vis’) zijn zowel in hoofdgerecht- als in voorgerechtportie te bestellen. Zo kun je, als daar toevallig zin in hebt, als voorgerecht bavette van de grill met gewokte groenten, teriyakisaus en krokante uitjes nemen en als hoofdgerecht een groot bord slakken met prei en kruidenboter – maar ook alleen kleine gerechten om veel verschillende dingen te proberen. Ook zijn er nog allerlei gerechten naast de kaart, drie verrassingsmenu’s en een aantal originele borrelhappen.
We beginnen met die laatste. We zien naast garnalenkroketjes en gefrituurde spiering rotikroketjes (€ 9,50) staan, en vragen verbaasd aan de ober of de vulling dan in de rotiplaat is gepaneerd; roti is Sanskriet voor brood, dus het platbrood is een nogal essentieel onderdeel van dit Surinaams-Hindoestaanse gerecht. Dat is zo, zegt hij – maar het blijken gewoon kroketjes van aardappel, kip en boontjes in pittige masala. Ik zou ze zelf dus anders noemen, maar lekker zijn ze wel en ook keurig gepaneerd.
De rivierkreeftjes in beslag met wasabimayonaise (€ 9,50) zijn minder geslaagd: ze waren al een tijdje gaar en gepeld toen ze de frituur in gingen, en zijn inmiddels taai als stuiterballen. ‘Het lijkt wel tempura van oordoppen’, zegt mijn tafelgenote, en dan kunnen we natuurlijk aan niks anders meer denken. De wasabimayonaise is op dezelfde manier huisgemaakt als de aioli.
Die zit ook op de tempura van oester (€ 4,75): in de dikke laag flauw zompig deeg en natte wakame valt het arme dier volledig weg, hij rust bovendien boven op een handvol rauwe taugé – dat had die oester vast nooit gedacht toen-ie vanochtend wakker werd. Wél goed is de gegratineerde oester (€ 4,75) met wat geslonken spinazie, beurre blanc en oude kaas.
Een kleine knoflooksoep dan, voor € 7,95 zo’n grote portie dat ik me direct afvraag hoe een gróte knoflooksoep eruitziet. Het smaakt een beetje naar gesmolten Boursin in witte saus van Knorr – best oké dus als je van Boursin houdt, en dat doe ik. Wel zit er een vel op. De bijgeleverde croutons zijn knapperig en lekker. Kort aangeschroeide, gemarineerde plakjes lauwwarme zalm (€ 12,50) worden geserveerd met vers gefrituurde kappertjes, een hardgekookt eitje en mierikswortelcrème-fritessaus, op een helaas onaangemaakte sla met allerlei groothandelsfeestartikelen, zoals verschillende soorten microcress en een soort rode wafeltjes.
De ober adviseert ons de gamba’s pil pil te bestellen, ‘een echte hardloper’, zegt hij (klein € 12,95). Bacalao al pil pil is een Baskisch gerecht van kabeljauw in een geëmulgeerde knoflook-olijfoliesaus, maar de naam wordt ook vaak gebruikt voor kip- en garnalengerechten met heel veel knoflook en peper die ook als piri piri of peri peri door het leven gaan (naar het Swahili voor peper). De garnalen, reeds gepeld maar nog wel met kop, zijn aan de droge kant, maar er valt bijzonder weinig af te dingen op het smakelijke bad van knoflook-peper-garnalenolie waarin ze worden geserveerd: heerlijk om het bijgeleverde brood in te dopen. De kleine entrecote (€ 14,50) is een dun flieberlapje, slordig geserveerd met chips, geraspte oude kaas en rucola erop – en de aangekondigde salsa verde is vervangen door koelvers ingekochte pesto. Die zit ook op het groentebordje (€ 7,95) met twee lubberige groene asperges, wat geroosterde bloemkool en een ratatouille die piept tussen de kiezen. Niet echt lekker.
Het verrassingsdessert (€ 7,95) lijkt mij ook weer schatplichtig aan de patisserie-afdeling van de Sligro, met een ring van groothandelspannacotta, glibberige Tova-achtige chocolade- en rodevruchtensaus, opnieuw microcress, twee smaakarme aardbeien en wat cointreausaus. Die laatste ligt ook op de warme flensjes (€ 7,95), die wél huisgemaakt en lekker zijn, maar ook hier vinden we weer allerlei ingekochte meringuefrutsels en microcressen en het vanille-ijs is elastisch en waterig – besteed dat geld dáár dan aan.
Er komt Chocotoff bij de koffie en tumtum bij de rekening. Ik vind Voor Iedereen een lieve zaak met een sympathiek concept, en snap ook dat mensen hier graag komen. Maar zó goedkoop is het nou ook weer niet – het zou veel schelen als de eigenaar de feestartikelen en halffabricaten de deur uit zou doen. Zelfgemaakte mayonaise zou al een heel goed begin zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant