Iedereen weet inmiddels dat Pieter Omtzigt regelmatig moet huilen, maar gezien hebben we het nog nooit. Een paar keer zat hij er voor het oog van de camera’s zo dicht tegenaan dat de ingehouden spanning dóór het tv-scherm heen in mijn eigen schouders schoot.
Wat als Omtzigt zijn tranen gewoon de vrije loop had gelaten? De opluchting die een huiler na het huilen ervaart, zou ook kunnen overslaan op de kijker. Zeker als hij tijdens het nasnikken nog even had gewezen op de gigantische problemen van het land, en op de coalitiegenoten met wie hij die samen moet oplossen. Dat is om te janken, inderdaad.
Het zou een unicum zijn, de vrijelijk huilende politicus. Ik weet niet of de kiezer er klaar voor is. Maar heeft Omtzigt, als hij besluit terug te keren, wel een andere keus? Voor sommigen is huilen nu eenmaal als poepen; soms moet het gewoon even. Ik herken dat.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns