Terwijl buiten de grote samenzwering tegen de zomer officieel begonnen was en de regen zo hard tegen de ramen kletterde dat ik mij afvroeg waarom deze storm geen voornaam had, gebeurde er opeens iets vreemds met me. Iets dat mij nooit eerder overkwam, maar dat nu, terwijl ik zag dat de zon definitief niet meer zou gaan schijnen in dit land, niet langer te negeren was. Ik dacht opeens uitgebreid aan Henri Bontenbal.
In de ene krant had ik net gelezen dat Pieter Omtzigt een stap terug doet omdat de stress hem overmant. In de andere krant las ik hoe Caroline van der Plas, ondanks al haar ronkende beloftes, toch de veestapel in laat perken. En vervolgens dacht ik aan de drommen gedesillusioneerde ex-CDA-kiezers op zoek naar wéér een nieuwe partij om op te stemmen.
Precies op dat moment zag ik dus Henri Bontenbal voor mijn geestesoog verschijnen, breed grijnzend en midden op het bordes, omringd door zijn nieuwe ministersploeg. ‘Kamala, this is prime minister Henri from the Netherlands. Congratulations with your new job’, hoorde ik hem al zeggen als hij een paar dagen later Washington moest bellen. ‘Yes, you too, Henri. See you soon.’
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Eigenlijk was het natuurlijk ongepast om de mentale ineenstorting van Pieter Omtzigt al op dag één te misbruiken voor dit soort vrolijke dagdromen. De tissues waarmee hij zijn tranen depte zijn nauwelijks droog, en daar gaan ’s lands columnisten al, met hun grapjes en hun grolletjes.
Mijn verweer: het is allemaal de schuld van de politiek, waar emoties nu eenmaal een compleet andere status genieten dan in de echte wereld. Als Christianne van der Wal geëmotioneerd raakt omdat ze haar stikstofbeleid intrekken, is dat zwak. Als Eric van der Burg moet huilen omdat zijn Spreidingswet verdwijnt, is dat juist sterk. Frans Timmermans mag je zonder pardon haten, maar wanneer je Geert Wilders vervelend vindt, moet je dat voor je houden want de kogel kwam van links.
De fascinerendste emotionele verdraaiing in de politiek is die van de woede. In de echte wereld is dat het enige overgebleven oergevoel waarvan je geacht wordt het continu te onderdrukken. Uit angst, onzekerheid of verdriet mag je te allen tijde in tranen uitbarsten, maar je woede de vrije loop laten, leidt vrijwel subiet tot ontslag wegens grensoverschrijding.
In de politiek daarentegen, is woede juist de voornaamste sleutel tot winst. Boze mensen denken namelijk precies te weten wat er misgaat in de wereld. Ze kunnen daarom haarscherp aanwijzen wie daar schuldig aan is en dus wie ze het land uit moeten flikkeren opdat iedereen zich weer senang voelt. Niet voor niets zitten boze politici altijd zelfverzekerd te klaverjassen terwijl hun onzekere collega’s juist op de gang staan te huilen.
Het is daarom gezond dat Omtzigt weer toetreedt tot de echte wereld. Hier, bij ons, is het namelijk wel toegestaan verdrietig te zijn wanneer je collega’s je pesten en je continu verkeerd begrepen wordt door je omgeving. Hier voelen we wel compassie voor mensen met een bedrukt gevoel, en voor mensen die even rust nodig hebben omdat ze gebukt gaan onder de neerbuigende minachting van hun tegenstanders.
Ja, het is beter zo, Pieter. Veel beter. Voorlopig ben je bevrijd van dat continue gesakker van Caroline, Dilan, Geert en al hun woedende getier over de gewone Nederlander. De komende tijd mag je er gewoon eentje zijn.
Laat Henri het maar even oplossen.