De staking van de hardstwerkende Nederlanders was midden in de nacht, op terrein dat doorgaans voor buitenstaanders gesloten blijft. Niemand had er last van, behalve de rederij die haar containerschepen zo snel mogelijk rond de wereld jaagt omdat de wereld dat vraagt: hier pompt en zwoegt onopgemerkt de volcontinu-economie.
Aandacht voor het vroegpensioen krijgen deze stakingsweek vooral de politieagenten, die voetbalwedstrijden platleggen, en de treinmachinisten en busschauffeurs die de ochtendspits in het honderd laten lopen. Dat de sjorders en kraandrijvers van de containeroverslag hun nachtdienst onderbreken, deert hooguit degenen die op Temu-pakjes wachten.
Over de auteur
Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat hun baas de staking begrijpt, mag ook wel in de krant.
Naar de Maasvlakte, waar de wegen alleen nog maar uit een eb en vloed van vrachtwagens bestaan, en de adressen havennummers zijn. Je komt er niet verder dan bewaakte poorten. De hardstwerkende Nederlanders werken uit het zicht, ook dat is moderne economie. De enige plek waar ze bijeenkomen, oranje hesjes en werkbroeken aan, is het chauffeursrestaurant van Maasvlakte Plaza, maar als je daar over een zwaarwerkregeling begint, is ongeloof je deel in vreemde talen.
‘Vroegpensioen? Hahahaha!’
Het kabinet voor de hardwerkende Nederlander laat de hardstwerkende Nederlanders zitten, daar komt het op neer. En Leon Niemantsverdriet zegt nog maar eens dat drie van de vier coalitiepartijen voor de verkiezingen nog een zwaarwerkregeling wilden – de grootste, de PVV, beloofde ‘na een leven lang keihard werken’ zelfs een pensioenleeftijd van 65 jaar. Kun je om lachen, hahaha, bedankt voor je stem op de populisten, maar over de manier waarop politici op hun schreden terugkeren, valt weinig te lachen als je sjorder bent.
‘Rug, nek, knieën, het hele bewegingsapparaat, slaapproblemen – dat hakt er gewoon in.’
Voor de duidelijkheid: Leon Niemantsverdriet is manager arbeidsvoorwaarden van het grootste Rotterdamse containeroverslagbedrijf, Hutchinson Ports ECT. Daar weten ze wat er gebeurt als je 35 jaar volcontinudiensten draait: het lichaam gaat kapot. Daarom werd in de cao een vroegpensioen afgesproken, gebaseerd op een met de vakbond ontwikkeld model, dat bepaalt hoe zwaar de arbeid is. Het bedrijf geeft 26 duizend bruto mee per jaar, plus 17 duizend extra pensioencompensatie, dat kost de overheid niets. Toch wil die overheid er een ‘belastingboete’ over heffen van meer dan 50 procent.
‘Daar sta ik wel versteld van. Als je draagvlak wil voor een steeds verdere verhoging van de pensioenleeftijd, dan probeer je toch voor het echt zware werk een oplossing te vinden. Moeten de mensen dan strompelend en met een hoog ziekteverzuim hun laatste jaren afmaken? Daar worden we als werkgever ook niet gelukkig van.’
Vroegpensioen is netjes omgaan met je mensen, maar dient ook een ander belang: oudere werknemers zijn ‘minder goed inzetbaar’. Bovendien wordt het steeds lastiger om personeel te vinden dat bij nacht en ontij containers wil sjorren, ook al betaalt het best goed, ‘we moeten ons best doen ze aan het bedrijf te binden’.
Ze kunnen geen leven bouwen op een trage, wisselvallige, onbetrouwbare politiek. Zoals havensjorder Aad Spruijt al eerder zei in deze krant: ‘Het voelt nu alsof ik me heb opgegeven voor een hardloopwedstrijd van 10 kilometer, maar de eindstreep steeds verschoven wordt, totdat je een marathon rent.’
Het zwaarwerkmodel uit de haven is ook in andere bedrijfstakken te gebruiken, zegt Niek Stam, vakbondsvoorman. Maar bij de maandenlange vergaderingen tussen de politiek en de polder over een nieuwe regeling ‘kregen ze ruzie of ik er wel bij mocht zitten. Zo ging het steeds weer ergens anders over.’ Conclusie: ‘Ze willen er gewoon niet over praten, werkgeversbond VNO voorop.’
En waar zijn de politici die de mond zo vol hebben van bestaanszekerheid? ‘Dat is nou eens een goede vraag.’ Ook die zijn bang voor werkgevers, en voor ‘een gemis aan belastinginkomsten’. Dat krijg je dus met ‘dat populistische gedoe’. Bovendien: ‘Ze hebben geen idee wat zwaar werk is.’
Onderwijl wordt op de Maasvlakte de Milan Maersk geladen, een schip voor achttienduizend containers. Zo van een afstand is er geen mens te zien, maar ze zijn er wel, onherkenbaar in de onmenselijke schaal van de volcontinu-economie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant