Nu school weer is begonnen, en ik me rustig kan laven aan het versgeslepenpotlodengevoel dat september – de beste maand – met zich meebrengt, een korte observatie over schooltassen.
In de late middeleeuwen, toen ik zelf de middelbare school bezocht, had iedereen een rugzak. Die moest van het merk Eastpak zijn, en verder was er niet zoveel aan de hand. Je kon je eigen identiteit bepalen door de rugzak met twee hengsels op je rug te dragen (dan was je een nerd) of met één hengsel aan je schouder te hangen (dan hoorde je bij de grote groep en ontwikkelde je een hernia).
Ik bewoog me tussen twee groepen in: als ik naar school fietste, had ik de rugzak met twee hengsels op, anders viel ik om, en op school riep ik rond met één hengsel nonchalant aan mijn best frêle schoudertje.
De rugzak als defaulttas voor scholieren hield lange tijd aan, helemaal tot en met de middelbareschoolcarrière van mijn stiefkinderen, die nu volwassen mensen zijn. Ook zij gingen naar school met een rugzak, al heb ik ze nooit gehoord over één hengsel versus twee hengsels. Het kan ook zijn dat dat een obsessie was die zich vooral in mijn met alles nogal druk bezige puberhoofd afspeelde.
Toen mijn eigen kinderen aan de middelbare school begonnen, kwam ik erachter dat jongens nog steeds rugzakken gebruiken, of anders die ene zwarte schoudertas waar ‘Four’ op staat. Voor meiden zijn rugzakken echt niet meer aan de hand.
Alle schoolboeken dienen vervoerd te worden in een linnen tasje dat al gauw uit zijn voegen schiet, want schoolboeken wegen nog steeds heel veel. Maar nog beter is het als ze vervoerd worden in een heel specifieke nylon tas met leren hengsel genaamd Le Pliage, van het Franse merk Longchamp, een klassiek merk dat ik mijn gehele leven associeerde met oude dames uit Parijs of Amsterdam-Zuid, maar dat nu ineens bungelt aan de schouder van zo ongeveer alle pubermeisjes, in ieder geval in de stedelijke gebieden, maar vast ook daarbuiten.
Ik vond dit belachelijk, want die tas was dus voor bejaarden, vond ik, en kost bovendien meer 130 euro. Alras kan er een bakje mango in ontploffen, een ballpoint in lekken, en een puber raakt elke tas bovendien om de vier dagen kwijt.
Nu ga ik zelf terug naar school, omdat ik op mijn oude dag, zoals vrouwen van 49 doen, al een jaar een opleiding volg. Een rugzak kan ik niet meer met goed fatsoen op, want een rugzak staat belachelijk bij mensen boven de 25. Mijn linnen tas barst bijna uit elkaar.
In de tram keek ik jaloers naar een meisje van een jaar of 15 met haar Longchamp. Het is een kwestie van tijd voor je met werkelijk alle winden meewaait.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant