Van de kleinste larven tot haaien en orca’s: de film gunt talloze organismen een plek in de spotlights.
Als beroepsduiker en onderwaterfilmer bezocht Peter van Rodijnen allerlei exotische oorden. De Noordzee, zo dicht bij huis, kende hij veel minder goed. Dat moest maar eens veranderen, vond Van Rodijnen. Juist omdat de druk bevaren, koude Noordzee weinig geliefd is bij duikers, valt er nog van alles te ontdekken.
Zes jaar en zo’n duizend duiken verder is er De wilde Noordzee, een prachtige ode aan het onderwaterleven in het noordwesten van Europa. Je treft er weliswaar geen tropische koraalvissen, maar het leven blijkt er toch een stuk kleurrijker dan gedacht. Van de kleinste larven tot haaien en orca’s: de film gunt talloze organismen een plek in de spotlights.
Over de auteur
Pauline Kleijer schrijft sinds 1999 voor de Volkskrant over film.
De wilde Noordzee is ontzettend knap gemaakt. Onderwaterfilmen is een vak apart, zeker in de Noordzee, waar het zicht een groot deel van het jaar beperkt is. Dat komt door de enorme hoeveelheid plankton: het is een van de voedselrijkste zeeën ter wereld. Wonderbaarlijk dus, dat Van Rodijnen en zijn teamgenoten zo veel mooie beelden wisten te maken op precies de goede momenten. Heremietkreeften die van huis wisselen, de uitkomende eitjes van een zeedonderpad, parende inktvissen, het is allemaal haarscherp te zien.
Af en toe maakt De wilde Noordzee, geregisseerd door Mark Verkerk (De nieuwe wildernis, De wilde stad), een uitstapje boven water. Van Rodijnen bezoekt een krimpende kolonie papegaaiduikers op een Schots eiland – de vogelstand neemt af door de verminderde hoeveelheid spiering in de zee. Ook laat hij zien hoe visserij en de aanleg van windmolenparken op zee ingrijpen in het ecosysteem.
De film blijft over het algemeen hoopvol, met volop voorbeelden van plaatsen waar de natuur zich herstelt en verdwenen vissoorten weer terugkeren. De makers willen met De wilde Noordzee ook zelf iets bijdragen aan het broodnodige natuurbehoud, al was het maar door te tonen welke rijkdommen er schuilgaan in de grauwe zee. Van Rodijnen haalt graag een motto aan van zijn held en voorbeeld Jacques Cousteau, de Franse oceanograaf en filmmaker: ‘Wat je niet kent, daar kun je niet van houden.’
De opbouw van De wilde Noordzee is niet altijd even helder, alsof er soms een stuk ontbreekt. Misschien komt dat door de tweeledige opzet van het project. Naast de film komt er een vierdelige televisieserie, die begin 2025 wordt uitgezonden.
Toch valt uiteindelijk veel op zijn plek. Als enthousiasmerende openingszet is de film in elk geval geslaagd: De wilde Noordzee smaakt naar meer.
Natuurfilm
★★★★☆
Regie Mark Verkerk.
88 min., in 160 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant