Toen ik als kleuter een tijd in het ziekenhuis lag, was het voedsel aldaar een probleem. Bijna elke dag kreeg ik iets dat ‘gemalen vlees’ heette. Een verontrustend vage maar toch ook concrete omschrijving. Het gerecht bestond uit een beige hoopje materie en ik kan ruim veertig jaar later nog steeds de smaak ervan oproepen.
Hoe anders is het nu. In het ziekenhuis krijg je ’s ochtends het dagmenu, dat ziet er al goed uit, maar eronder staat: ‘Zin in iets anders?’ Dan volgen vele andere opties: vegetarisch, halal, noem maar op. Je mag alles zelf aanvinken. Fruitsalade, gegrilde groenten, allemaal lekker.
Op de dag van mijn ontslag kreeg ik weer dat menu overhandigd. ‘Ik hoef dit niet meer in te vullen’, zei ik tegen de vrouw die over het eten ging, ‘want ik ga vandaag naar huis.’
‘Je kunt het ook meenemen en thuis inleveren’, antwoordde ze, ‘misschien werkt dat ook.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant