In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Vijf mensen zijn aangeklaagd voor de dood van de drugsverslaafde Friends-ster Matthew Perry. Terecht?
‘Doe maar een grote dosis.’ Dat waren de laatste woorden van acteur Matthew Perry. Hij vroeg zijn persoonlijke assistent om hem ketamine in te spuiten voor hij in zijn bubbelbad stapte. Die gehoorzaamde. Toen hij een paar uur later terugkwam, vond hij Perry dobberend in het water, levenloos, zijn gezicht naar beneden.
De assistent van Perry is een van de vijf mensen die nu zijn aangeklaagd voor zijn dood – ze worden ervan beschuldigd dat ze ‘om zichzelf te verrijken misbruik hebben gemaakt van Perry’s verslaving’.
In hoeverre is zo’n assistent schuldig? Ingewikkeld. Perry gebruikte ketamine in eerste instantie op doktersvoorschrift, tegen depressies. Dit werd een verslaving – de dokter (ook aangeklaagd) leerde de assistent de drugs toedienen en die deed dat zes tot acht keer per dag. Toen hij te weinig voorhanden had, belde hij zelf een illegale dealer om aan Perry’s vraag te voldoen.
Het roept een interessante vraag op: wat is de taak van een persoonlijke assistent? Zonder vragen alles leveren? Of je baas beschermen, ook tegen zichzelf? Moreel gezien: spuit je die in met illegale drugs op het moment dat je hem al twee keer van dichtbij out hebt zien gaan?
Dat mag in theorie een makkelijke keuze zijn, in de praktijk van Hollywood is dat minder voor de hand liggend. Er ging ‘een rilling’ door alle assistenten in de entertainmentindustrie toen hun collega werd aangeklaagd, viel deze week te lezen in het maandblad Vanity Fair. Want over je eigen ethische grenzen gaan is vrij normaal binnen de beroepsgroep. De baan ís alles doen wat de baas je vraagt, aldus verschillende sprekers in het artikel.
Dat wisten we natuurlijk al. Door de werknemers van Harvey Weinstein die de ene na de andere jonge vrouw naar zijn hotelkamer brachten. Door de assistenten van producent Scott Rudin die ’s ochtends de fotolijstjes uit het kantoor haalden, omdat ze die anders naar hun hoofd gegooid zouden krijgen. Door de p.a.’s die zich jarenlang voegden naar de nukken van mensen als Robert DeNiro en Lady Gaga.
Waarom blijven ze toch zo dienstbaar? Vanity Fair draagt oorzaken aan. Omdat de grenzen vaak langzaam worden opgerekt. Omdat ze onderdeel zijn gaan uitmaken van het intieme, geheime leven van een ster. Omdat dat iets verleidelijks heeft. En omdat ze, chronisch onderbetaald als ze zijn, volstrekt afhankelijk zijn van hun baan. Een sociaal vangnet is er niet – bij klachten kun je de baas hooguit aanklagen en ‘dan zul je nooit meer in deze stad werken’, aldus het aloude adagium. Kortom: het is geen individueel, maar systematisch probleem.
‘Had Matthew Perry’s assistent een keuze?’, vraagt Vanity Fair zich af. Dat maakt dit verhaal inderdaad zo tragisch. Toch zou juist een veroordeling de beroepsgroep helpen. Het zou een duidelijke grens aangeven, en daarmee anderen makkelijker de optie geven om wél nee te zeggen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant