Wie de problemen van kiezers echt wil oplossen, moet beslissingen nemen waarvan diezelfde kiezers gruwen. Migratie beheersen lukt alleen als we het asielbeleid en vooral de samenwerking met landen van herkomst in Europees verband organiseren en daar fors voor betalen, maar ook een rücksichtslos uitzettingsbeleid voeren voor vreemdelingen zonder Europese asielstatus. Rechts én links boos.
Er komen meer woningen beschikbaar voor mensen als we de hypotheekrenteaftrek versneld geheel afschaffen, de huurprijzen de waarde van het huis laten reflecteren (marktwerking!) en weilanden opofferen voor woonwijken. Liberalen, socialisten én boeren boos.
We kunnen de zorg voor iedereen betaalbaar en beschikbaar houden wanneer we de vrije artsenkeuze beperken, specialistische zorg veel meer concentreren en iedereen vragen meer voor familie te zorgen. Artsen, patiënten, oud, jong, iedereen boos.
Tegenover de woestmakende oplossing staat de verleidelijke loze belofte. Roepen dat je nú het eigen risico afschaft. Een opt-out voor Europees asielbeleid regelt. Of de huren bevriest. Vroeger liep je als mooi weer belovende politicus nog weleens het risico op het verwijt van ‘gratis bier’ of ‘populisme’ te stuiten, maar in de wereld van TikTok en SBS heeft de instantaan bevredigende veelbelover het tij mee. Wie durft er nog het eerlijke verhaal te vertellen?
Over de auteur
Diederik Samsom is natuurkundige, oud-politicus en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Deze maandag deed de oud-president van de Europese Centrale Bank en oud- premier van Italië, Mario Draghi, een moedige poging met de presentatie van zijn rapport De toekomst van de Europese concurrentiekracht, gemaakt in opdracht van de Europese Commissie. In zeker voor Brusselse begrippen uitzonderlijk heldere bewoordingen vertelde hij de Europese beleidsmakers wat er allemaal moet gebeuren wil de EU haar bestaansreden – voorspoed, vrede en democratie brengen aan de Europeanen – kunnen blijven waarmaken. En dat is veel.
Europa heeft het moeilijk in de nieuwe geopolitieke en economische realiteit, om zijn concurrentiekracht te herwinnen zijn enorme investeringen ín en hervormingen van de Europese economie, samenleving en regelgeving nodig. Draghi had bij het schrijven van zijn rapport zichtbaar plezier in het omverhalen van alle heilige huisjes waarin politici en zijn opdrachtgever zich in zijn ogen te lang hebben verschanst uit angst voor de kiezer. Hup, naar buiten jullie. De beste zin in het rapport: ‘We moeten de illusie loslaten dat alleen uitstelgedrag tot consensus leidt.’
Draghi noemt dus hardop het bedrag dat nodig is aan investeringen in industrie en economie. Een duizelingwekkende 8 biljoen euro in het komende decennium. Hij benoemt de overdaad aan regels, ja ook in de Green Deal, die innovatie en de opschaling van duurzame energie hindert. Hij rekent af met de illusie van sommigen dat kernenergie Europa uit de brand kan helpen (de laatste vijftien jaar veel te duur geworden) én met het idee dat je de oude centrales snel kunt sluiten (dom van Duitsland dus).
Hij veegt de vloer aan met de veel te lage risicobereidheid van Europese banken en investeerders. Hij vertelt de Europese Commissie dat ze te vaak regels maakt over onderwerpen waar ze niet over gaat én hij deelt een mep uit aan nationale parlementen en regeringen, omdat ze zitten te slapen bij al die regelgeving en onnodig vasthouden aan veto’s waardoor besluitvorming eindeloos duurt. Als klap op de vuurpijl legt hij in twee alinea’s uit dat gezamenlijke leningen (eurobonds) de snelste, veiligste én voordeligste manier zijn om de groei weer op gang te krijgen.
Vierhonderd pagina’s eerlijk verhaal. Iets om even op je te laten inwerken, zou je denken. Zo niet in Den Haag. Daar werden bijna een jaar geleden de verkiezingen glansrijk gewonnen door de politicus die ‘bij mij is alles gratis en meteen verkrijgbaar’ riep. De politiek is van die klap duidelijk nog niet hersteld, blijkens de reacties op Draghi. De minister van Financiën wist niet hoe snel hij de eurobonds taboe moest verklaren. Parlementariërs hielden ieder voor zich de deuren van hun heilige huisjes krampachtig gesloten. Geen vetorechten opgeven. En zeker geen economische coördinatie naar Brussel.
Vooralsnog is Draghi nog niet tot Den Haag doorgedrongen. Terwijl juist Nederland met zijn energie-intensieve industrie en open economie veel te verliezen heeft. Of te winnen. Als we zouden durven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant