De kunst van fotografie leidde me deze week naar de schrijverskunst van Willem Elsschot. Een beeld mag weliswaar meer zeggen dan duizend woorden, een mens hoeft niet te kiezen tussen verschillende kunstvormen. Integendeel, soms is de verrukking het grootst wanneer de ene vorm samenvalt met de andere.
De foto in kwestie stond op 4 september in deze krant bij een artikel over het Kamerdebat dat die dag had plaatsgevonden. Het debat had als onderwerp: stikstof, NPLG en natuur. NPLG staat voor Nationaal Programma Landelijk Gebied, ook wel bekend als de gebiedsgerichte aanpak. Op de foto is onze kersverse minister van Landbouw te zien terwijl zij ogenschijnlijk net op haar stoel is gaan zitten. Ze reikt naar haar tas, die nog op tafel staat. Die tas is pontificaal in beeld gebracht, met de minister er grotendeels achter verscholen. Het is dan ook een flitsend ding van wit leer, dat eruitziet alsof het zojuist in een winkel is gekocht waar het werd aangeprezen als dé aktetas voor een moderne zakenvrouw.
Over de auteur
Ibtihal Jadib is rechter-plaatsvervanger, schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Tijdens het debat presenteerde onze minister het nieuwe stikstofbeleid, dat kort en goed als volgt kan worden samengevat: er is geen stikstofbeleid. Nu valt het onder mijn functieomschrijving als columnist om de werkelijkheid soms wat sterker aan te zetten, een droog stukje proza kan daar flink van opknappen, maar in dit geval is het werkelijk zoals ik het opschrijf: er is geen stikstofbeleid. Ook het NPLG is van tafel, terwijl daarin een integrale aanpak werd opgezet voor verbetering van natuur, (drink)water en bodemkwaliteit. De provincies zijn sinds 2022 bezig geweest om samen met partners in de regio het NPLG van de grond te krijgen, maar dat hoeft bij nader inzien niet meer. Dit alles omdat de minister had ingezet op een ruimere rekengrens voor stikstof, maar die blijkt volgens een nieuw rapport niet haalbaar. Aan het bedenken van ander beleid was ze niet toegekomen. De minister kon wel toezeggen dat er ‘zorgvuldig’ naar wordt gekeken. Verder vielen de woorden ‘prioriteit’ en ‘voortvarend’.
Willem Elsschot schreef in het verhaal Kaas over een klerk, Frans Laarmans, die op de begrafenis van zijn moeder in contact komt met een chique heer. Frans Laarmans krijgt via die man de kans om kaashandelaar te worden. De inkt op het contract is nog niet droog of de eerste proefzending wordt al geleverd: tienduizend Edammer kazen die Laarmans moet verkopen. Een hele klus voor iemand die geen idee heeft waaraan hij is begonnen. Gelukkig realiseert Laarmans zich dat hij meteen aan de slag moet; er is geen tijd te verliezen!
De eerste week loopt hij stad en land af om een geschikt bureau te vinden. Dat vlot niet, al was het maar omdat Laarmans geen winkel durft te verlaten zonder iets te kopen. Hij komt aanvankelijk thuis zonder bureau, maar met een karaf, een zakmes en een Sint-Jozefbeeldje. Daarnaast is Laarmans veel tijd kwijt aan het bedenken van de naam van zijn nieuwe firma, het ontwerpen en afdrukken van duizend vellen briefpapier, het zoeken naar de juiste vulpen en het nadenken over een zakelijk behang aan de muur van zijn werkkamer. De zakenman komt goed voor de dag, maar kaas verkopen doet hij niet. Het hele avontuur loopt uit op een pijnlijk fiasco. Gelukkig kan Laarmans terugvallen op zijn oude dienstbetrekking.
De vraag is waar de provinciebesturen, boeren en de natuur op kunnen terugvallen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant