Steeds meer zwangeren zouden onrealistische bevallingseisen hebben, waarmee de zorg verder onder druk komt te staan. Maar misschien schort het bij de zorg nog altijd aan goede voorlichting en heldere communicatie met de (soms onzekere) vrouw.
In haar column (O&D, 5/9) beschrijft Danka Stuijver hoe de wensen van barende vrouwen steeds uitgebreider en specifieker worden, wat leidt tot problemen en discussies tijdens de bevalling. Zo weigeren vrouwen volgens haar cruciale zorg die de gezondheid van henzelf en/of hun (ongeboren) kind waarborgt.
Hoewel ik het sentiment begrijp, staat het er weinig genuanceerd. Als eerstelijns-verloskundige in Amsterdam zie ik dat wanneer vrouwen hun grenzen en wensen aangeven tijdens de bevalling dit achteraf leidt tot grotere tevredenheid. Er wordt dan betere zorg geleverd, mits de betreffende zorgverleners willen meedenken.
Het is juist goed dat vrouwen steeds meer opkomen voor hun wensen in het ziekenhuis. Als we iets hebben geleerd van de medische geschiedenis, is het dat het medische systeem allesbehalve is ingericht op vrouwen. Er ontstaan rondom de zorg voor vrouwen bij uitstek misstanden als het gaat om bejegening en grensoverschrijdend gedrag.
Over de auteur
Roos Higler is eerstelijns verloskundige in Amsterdam.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Het klopt ook dat ziekenhuizen overbelast zijn en dat het personeel keihard werkt. Juist daardoor wordt er nog sterker geleund op protocollen en minder gekeken naar wat de barende vrouw nodig heeft. We hebben in de zorg de mond vol van ‘de cliënt/patiënt centraal stellen’, maar in de praktijk bakken we hier weinig van.
Dat vrouwen dit niet altijd pikken en al helemaal niet tijdens een kwetsbaar en cruciaal moment als de bevalling, kan ik slechts aanmoedigen. Ik raad ze aan tijdens de bevalling vragen te stellen als ze niet begrijpen waar iets voor nodig is en ook aan het medisch personeel te vragen of ze willen meedenken met hun wensen.
In de spreekkamer geven we vaak genoeg aan dat een bevalplan zelden loopt zoals gedacht en dat je het meer moet zien als een voorbereiding op de bevalling. Flexibiliteit tijdens een bevalling is een groot goed, dat geldt voor beide partijen. Hiervoor is te allen tijde goede communicatie nodig. En de allerbelangrijkste grens is en blijft dat je zonder toestemming van een vrouw nu eenmaal geen medische handelingen uitvoert.
Neem de schedelelektrode die in Stuijvers column voorbijkomt. De uitleg van zorgverleners tijdens de bevalling hierover is veelal dat het om een ‘plakkertje’ op het hoofd van de baby gaat. Maar dat is niet waar. Het gaat om een dun spiraaltje dat onder de huid van de baby wordt gedraaid. Het maakt dus een wondje. Niet ernstig, maar zeg het. Anders voelt een vrouw zich voorgelogen.
Hetzelfde geldt voor anticonceptie. Jarenlang was er amper voorlichting over de bijwerkingen en moesten vrouwen dit aan den lijve ondervinden voor ze een bewuste keuze konden maken of het gebruik van (hormonale) anticonceptie wel bij hen paste. Zo ontstaat wantrouwen over anticonceptie onder vrouwen en gaat de medische wereld, net zoals nu bij bevalplannen, roepen dat dit komt door influencers.
Dit is vast een factor, maar het zou ook mooi zijn als zorgverleners eens de hand in eigen boezem steken en toegeven dat de communicatie vaak te wensen overlaat, waardoor onvrede en wantrouwen achteraf ontstaan.
Kortom, voor goede zorg zijn twee partijen nodig die beide open willen staan voor wat de ander te zeggen heeft. De barende vrouw zelf moet soms water bij de wijn doen, maar dit geldt net zo goed voor de aanwezige zorgverleners tijdens de bevalling.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant