De lezersbrieven, over klagende docenten, de grondleggers van het Zweedse kinderopvangmodel, waarheidsverwaarlozing, een jaar na de aardbeving in Marokko, de Paralympics en koranverbrandingen.
De Brief van de Dag van Rob den Oudsten laat me maar moeilijk los. Vooral door de slotzin dat klagende docenten ‘hardwerkend Nederland’ irriteren. Alsof er in het onderwijs niet hard gewerkt wordt. Daarom geef ik hier een rekenvoorbeeld. In het onderwijs werk je op fulltimebasis 1.659 uur per jaar. Verdeel je dat in porties van 36 uur werken per week , dan levert dat zo’n zes weken vakantie op.
Dan het prestatieloon dat Den Oudsten voorstelt: de maatschappij vraagt echt iets anders van het onderwijs dan de door hem voorgestelde kennisfabriek. Ik zou zeggen: kom eens een weekje met me meelopen. Als u, Den Oudsten, tenminste bestand bent tegen een lekkend gebouw met enkele beglazing onder een niet geïsoleerd dak.
Jacquelien Kool, docent, Sint Odiliënberg
Sander Schimmelpenninck is terecht lovend over de goed georganiseerde kinderopvang in Zweden. Hij vergeet erbij te vermelden dat aan de genereuze Zweedse ouderschapsverloven evenzogoed xenofobie ten grondslag ligt, waarvan Omtzigt wordt beticht. In 1934 verscheen het boek Crisis in het bevolkingsvraagstuk van het echtpaar Myrdal. Het vormde de basis van de Zweedse verzorgingsstaat. Om het lage geboortecijfer van destijds te bestrijden moest er een sociaal vangnet komen, meenden de Myrdals: kinderbijslag, subsidies voor grote gezinnen, gratis crèches, goede naschoolse opvang en een ruim zwangerschaps- en ouderschapsverlof.
Lang verhaal kort: kinderen moesten geen belemmering zijn voor moeders om betaald werk te doen. Dit om het Zweedse volk ‘zuiver’ te houden. De Myrdals hadden geen probleem met immigratie uit buurlanden, wel uit Zuid- en Oost-Europa, Afrika en Azië.
Nicolline van der Spek, Noordwijk
Wat een fantastisch artikel van Kasper C. Jansen afgelopen zaterdag in de Volkskrant. De spijker op zijn kop. De waarheid wordt te vaak niet benoemd om de lieve vrede te bewaren of om ‘elkaar niet te verliezen’ (campagne van Sire). De leugen wordt gereduceerd tot een mening en de mening wordt in het nieuws gebracht als een citaat. Geen stellingname, laat de lezer of kijker zijn conclusies maar trekken. Maar die heeft het vaak niet eens door. Hoe vaak bekruipt je niet een gevoel van onbehagen (‘wat een raar interview eigenlijk’) of verbazing (‘is dit niet de omgekeerde wereld?’) bij het zien of lezen van een nieuws-item, zonder dat je precies de vinger kan leggen op waar dat gevoel vandaan komt.
Het is te makkelijk, te slap allemaal en daarmee maken we de waarheidsontkenners alleen maar sterker. Misschien een nobele taak voor Sire om hier eens een campagne aan te wijden.
Ik heb vanmorgen mijn eerste gevallen van waarheidsverwaarlozing in de media alweer gevonden.
Marc Evertse, Bleiswijk
Verbaasd las ik het interview met Imane Belkhammar over de wederopbouw na de aardbeving in Marokko, nu een jaar geleden. Wij hebben in mei en juni dit jaar zes weken door Marokko gereisd en bepaald niet de toeristische route. In het aardbevingsgebied – een enorme oppervlakte relatief dichtbij Marrakesh – zagen we nauwelijks heropbouw van de verwoestingen. Wel heel veel lappen, tenten, krotten en containers, verlaten dorpen en nederzettingen en hier en daar wat kleine bouwactiviteiten. En inderdaad, af en toe een schooltje.
Mensen zijn weggetrokken, het land is verwoest, landbouw is onmogelijk en dus ook zelfvoorzienend leven – zoals men dat daar gewend is. Er is weinig dat perspectief biedt.
Dit interview geeft mijns inziens een veel te positief beeld van de situatie. Misschien is het in de streek waar ngo Care actief is beter, maar niet waar wij waren: in de buurt van Caïdat de Talat N’Yaaqpub. Wij waren geschokt, urenlang, zolang als de reis door dit uitgestrekte gebied duurde.
Hans van Loon, Moordrecht
Naar aanleiding van de discussie over een verbod op het verscheuren en verbranden van religieuze geschriften, stelt Kustaw Bessems in zijn column de volgende vraag: ‘Tegelijk is de islam in veel situaties een onderdrukkend systeem. Nu is het radicaal-rechts dat de Koran verbrandt. Maar stel dat iemand anders voor Koranschennis kiest als protest tegen de vernedering van vrouwen door de Taliban. Stel dat een homo of afvallige de eigen vrijheid kracht bijzet door een religieus boek in de fik te steken. Gaan we die in de gevangenis smijten?’
Het antwoord is in de geschiedenis veelvuldig gegeven: helaas worden die mensen door fundamentalisten vermoord of levend verbrand.
Erdem Can, Amsterdam
Wat waren het geweldige sportweken daar in Parijs.De NOS deed er veel verslag van, vooral van de ‘valide Spelen’. De kijker die ook geïnteresseerd was in de Paralympics moest veelal moeilijke handelingen verrichten via de app en via streamingdiensten, vaak ook met Engels commentaar. Ons koningspaar schitterde vele dagen met hun enthousiaste aanwezigheid bij dezelfde valide Spelen maar liet de Paralympics over aan ‘tweede keuze’ prinses Margriet, maar wel met de disclaimer dat de medaillewinnaars van de Paralympics door het koningspaar zouden worden ontvangen. En vervolgens het nieuws dat de beloning door NOCNSF voor medaillewinst bij de valide sporters beduidend hoger ligt dan voor de paralympiërs.
Drie trieste voorbeelden van hoe de mindervalide sporters nog steeds op een ander niveau worden beoordeeld. En dan heb ik het nog maar niet over mijn eigen Volkskrant die maandag alleen een mooi artikel over een Italiaanse paralympiër publiceerde en verder helemaal niets over bijvoorbeeld de Nederlandse medaillewinnaar, die na de wedstrijd vooral blij was met de aanwezigheid van de ambulancebroeder die jaren geleden zijn leven had gered. En niets over al die andere fantastische sportmensen.
Dus hoop ik dat u mij de vrijheid gunt al die geweldige paralympïers, ook uit andere landen, via deze rubriek te bedanken voor vele dagen van geweldige topsport, inclusief de emoties bij sporters (tennister Diede de Groot bijvoorbeeld) die de verwachte medaille niet behaalden omdat de tegenstander gewoon nog beter was.
Huub Molenaar, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant