Rapper Sooraj Cherukat (31), alias Hanumankind, laat de wereld kennismaken met een onbekende muziekstijl: Indiase hiphop. ‘Ik ben geen Indiase rapper, maar een rapper uit India.’
Hoe de inwoners van India ook over hem denken: rapper Hanumankind heeft één ding bereikt. Dankzij zijn virale hit Big Dawgs zijn de ogen van de wereld ineens gericht op de Indiase hiphop.
Eindelijk, kun je zeggen. Want India mag met bijna anderhalf miljard inwoners de grootste natie ter wereld zijn, de bloeiende rapscene in het land staat niet overdreven vaak in de belangstelling van de mondiale muziekgemeenschap, of in de internationale hit- of afspeellijsten. Waarschijnlijker is dat Big Dawgs voor veel niet-Indiërs een eerste kennismaking is met Indiase hiphop, en een bewijs dat het überhaupt bestaat.
Over de auteur
Robert van Gijssel is muziekredacteur van de Volkskrant en schrijft over pop en de muziekindustrie. Hij schrijft ook over gamecultuur.
Dat steekt sommige landgenoten van Hanumankind, die door het dagelijkse leven gaat als Sooraj Cherukat (31). Want Hanumankind maakt hiphop die vooral erg Amerikaans klinkt, en nauwelijks Indiaas. Je moet wat dieper in zijn muziek duiken om de Indiase invloeden te herkennen, of de teksten die alleen een Indiase jongen had kunnen schrijven. En dat, in combinatie met het feit dat hij rapt in het Engels, maakt zijn muziek voor buitenstaanders juist interessant.
Het is wel verklaarbaar dat Hanumankind Amerikaans klinkt, want hij groeide op in de Texaanse stad Houston. Zijn vader werkte voor een Indiase oliemaatschappij, waardoor Sooraj Cherukat met het gezin de hele wereld over reisde: van Frankrijk tot Nigeria, Dubai en de VS.
In Houston raakte hij gefascineerd door de hiphopscene uit de zuidelijke Amerikaanse staten en het werk van rappers als Three 6 Mafia en Project Pat, dat wordt gekenmerkt door sociaal betrokken teksten en harde, donkere bassen. In zijn eigen muziek noemt hij zichzelf vaak een ‘southern boy’, waarmee hij ook verwijst naar de staat Kerala in de zuidelijkste punt van India.
Zijn familie keerde in 2021 terug naar het moederland en Cherukat had moeite zijn maatschappelijke plek te vinden. Hij zegde zijn baan bij een investeringsmaatschappij op en besloot een poging te wagen iets te bereiken met zijn grote liefde, de hiphop.
In India is de hiphop als culturele beweging relatief laat komen opzetten: aan het begin van deze eeuw bestond rap vrijwel uitsluitend in de underground en de straatcultuur van Delhi en Mumbai. Een decennium later werd het genre groter en commerciëler en zelfs een factor in de muziekindustrie van Punjab, van oudsher een belangrijke culturele macht in India.
Er kwamen in die tijd invloedrijke Indiase rappers opzetten, zoals Yo Yo Honey Singh en Emiway Bantai, die zich allebei ‘Koning van de Indiase hiphop’ noemen, en bijvoorbeeld Sidhu Moose Wala. Maar hun tracks waren onmiskenbaar Indiaas, gerapt in verschillende Indiase talen en vaak versierd met tabla-drums, stilistische kenmerken uit de Bollywood-muziek of samples uit de volksmuziek van Punjab.
Hanumankind ging het anders doen. Hij liet rauwe en zwaar bassende trapbeats maken rond zijn snerende, Engelstalige raps. Voor veel Indiase hiphopliefhebbers was hij daarmee net te ontheemd, en te veel een navolger van de ‘Westerse’ hiphop. Op sociale media werd hij aanvankelijk bestookt met neerbuigende commentaren, uit India en daarbuiten.
In een interview met het cultuurmagazine Complex vertelde hij vorige maand dat zijn smaak nu eenmaal breed was, vanwege zijn internationale opvoeding. Hij spreekt uitstekend Malayalam, een taal uit Kerala, maar kan daar geen raps uit brouwen. Bovendien, zei hij: ‘Ik beschouw mij niet als een Indiase rapper, maar als een rapper uit India.’
Zijn teksten gaan wel degelijk over het Indiase leven. In een van zijn eerste nummers Genghis, uit 2021, bespreekt hij machtsmisbruik en politiegeweld: ‘They come round waving sticks when the boys doing gigs.’ En het nummer Go to Sleep gaat over het lot van de minder bedeelde Indiër: ‘It’s a rat race daily, what we chasing is disturbing.’ In deze track hoor je ook samples uit de Indiase volksmuziek.
Die klinken in de verte ook in zijn doorbraaknummer Big Dawg, dat in juli viral ging en honderden miljoenen keren werd gestreamd en bekeken op YouTube. De track geeft een commentaar op klasseverschillen en rijkdom versus bittere armoede. In de spectaculaire clip bij het nummer razen auto’s en motoren door de in India nog altijd populaire kermisattractie Well of Death, bij ons bekend als steile wand.
Hanumankind en zijn vrienden scheuren door de wijnvatvormige racebaan in stokoude Suzuki Alto’s die nog worden gebruikt in de arme Indiase wijken. De ‘big dawgs’ uit zijn tekst, de ‘grote mannen’, zijn volgens Hanumankind de gewone en arme Indiërs die weten te overleven onder barre omstandigheden en daarom de echte helden zijn, net als de stuntvrouwen en -mannen in de Well of Death.
In zijn tekst heeft hij het over zijn Indiase identiteit, met een subtiele verwijzing naar zijn Amerikaanse verleden. ‘The skin colour like the bourbon’, rapt hij. ‘A worldwide sign that we face close curtains.’
3 x INDIASE HIPHOP
Kohrra
Indiase hiphop is in opkomst, blijkt ook uit de tv-serie Kohrra van vorig jaar. In dit misdaaddrama, te zien op Netflix, is een indrukwekkende soundtrack te horen met rauwe grime-achtige tracks van bijvoorbeeld de Punjaabse rapper Wazir Patar.
Mrunal Shankar
Vrouwelijke rappers zijn schaars in India. Maar ze zijn er wel. Mrunal Shankar uit de staat Uttar Pradesh bijvoorbeeld scoorde drie jaar geleden een Indiase hit met het nummer Kattey, een vreemde mix van hiphop- en Bollywoodcultuur.
Krishna Kaul
Een zeer gerespecteerde rapper uit India is Krishna Kaul uit Delhi, alias KRSNA. Zijn track Kaisa Mera Desh uit 2010 sneed Indiase corruptie aan, en de clip bij het nummer werd een van de best bekeken Indiase YouTube-video’s ooit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant