Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Arjan Verhagen (61) spoorde in Zuidoost-Azië kindermisbruikers op. ‘Deze zaak bevestigt hoe rot de wereld eigenlijk is.’
‘Zoiets gruwelijks hadden mijn collega’s in Nederland nog nooit gezien. In een filmpje, Daisy’s Destruction, werd een meisje van 1,5 jaar vreselijk misbruikt door een gemaskerde Aziatische vrouw. De filmer, een man, gaf fluisterend aanwijzingen, die Nederlands klonken. Een taalspecialist constateerde dat de vrouw Cebuano sprak, een Filipijns dialect. Daarom stuurden ze het filmpje naar mij.
‘Ik was liaisonoffiecer voor de Nederlandse politie in Zuidoost-Azië. Of ik even wilde uitzoeken waar die video vandaan kwam. Kun je het je voorstellen? De Filipijnen bestaan uit zevenduizend eilanden waarop 100 miljoen mensen wonen.
Over de auteur
Wil Thijssen is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘Ik bekeek de film zonder geluid, zonder het gekrijs van het slachtoffertje, dat maakte het draaglijker. Ondertussen achterhaalden de collega’s in Nederland meer kinderporno van diezelfde filmer. Ze stuurden me foto’s van nog vier slachtoffers, meisjes van nog geen 12 jaar. Ik hing hun foto’s in mijn werkkast. Steeds als ik die opendeed, staarden ze me aan. Daardoor beet ik me in hun zaak vast.
‘Ik kwam erachter dat de parelsieraden van die gemaskerde vrouw veel in het zuiden van de Filipijnen voorkomen. En het hang- en sluitwerk van de ramen die ik in de film zag, wees op een bepaalde stijl en architectuur die je niet overal ziet. Ik bevroeg makelaars, aannemers, timmerlieden, noem maar op. Ik zocht contact met internationale opsporingsdiensten en we vergeleken geslachtsdelen, handen, moedervlekken en zo op die filmpjes. We werkten dag en nacht aan deze zaak. Deze dader móést gestopt worden.
‘De collega’s in Nederland achterhaalden het IP-adres van de filmer, die geen Nederlander, maar een Australiër bleek te zijn. Zijn locatie was ergens in hetzelfde gebied als waar de parels en het hang- en sluitwerk vandaan kwamen – het eiland Mindanao. Mijn Australische evenknie is daar met een sociaal werker naartoe gevlogen.
‘Ze gingen met foto’s van de slachtoffers langs scholen, en kwamen erachter dat in de stad Cagayan de Oro meisjes werden gelokt en ontvoerd om kinderporno te kunnen fabriceren. Twee meisjes die aan hondenkettingen zaten vastgebonden, waren ontsnapt. Ze vertelden aan de politie over misbruik door een witte man en een Filipijnse vrouw. Ze hadden zelfs hun eigen graf moeten graven. Hun verhaal leek wel heel erg op wat we in die filmpjes zagen.
‘De gemaskerde vrouw is opgepakt. Ze biechtte op dat ze als kindprostituee op 15-jarige leeftijd een relatie kreeg met Peter Gerard Scully, een 52-jarige Australiër die naar de Filipijnen was gevlucht nadat hij wegens miljoenenfraude werd gezocht. Hij woonde op drie uur rijden van Cagayan de Oro, in het oerwoud. Samen met mijn Australische collega en een arrestatieteam hebben we hem van zijn bed gelicht. In zijn huis vonden we bouwtekeningen van een ondergronds gangenstelsel met martelkamers die hij wilde aanleggen. Echt een totaal gestoorde freak.
‘Het misbruikte meisje van 1,5 bleek inmiddels 5 jaar oud te zijn. Bij een daderconfrontatie wees ze Scully aan, en zei: ‘Daddy’. Té erg. Hij zit vast en komt nooit meer vrij.
‘Onder een van zijn vijf huizen vonden we een meisje, begraven onder de keukenvloer naast de riolering. Haar foto hing in mijn werkkast. Ik weet nu dat het ophangen van zulke foto’s niet goed is, je krijgt in je hoofd een persoonlijke band met de slachtoffers. Die zaak is onder mijn huid gekropen. Je denkt: shit, hadden we maar harder gewerkt, nog harder gelopen. Uiteindelijk bleek dat ze al was overleden voordat we aan die zaak waren begonnen, maar toch.
‘Deze zaak bevestigt hoe rot de wereld eigenlijk is. We zijn inmiddels tien jaar verder, en nog steeds worden zulke zaken opgerold, dat gaat maar door. Ik ben er een beetje door beschadigd – ik kan niet meer met een kind op schoot zitten, bang dat mensen er iets van denken. In zulke landen is mijn onbevangenheid weg.
‘Ik moest nog even knokken om deze zaak voort te zetten toen bleek dat de dader geen Nederlander, maar een Australiër was. Toen heb ik gezegd: ‘Nu stoppen kan echt niet, wij doen hier iets samen, je kunt nu niet als Nederland je keutel intrekken.’ Ik snap dat de politie moet kijken naar geld en capaciteit, terecht ook, maar het is moeilijk als je moet gaan lobbyen bij je eigen organisatie.
‘Die sociaal werker die meeging met mijn Australische evenknie bracht bij mijn afscheid in Manilla een cadeautje voor me mee. De meisjes die we uit Scully’s handen hadden gered, hadden iets voor me gemaakt. Ik kreeg een doosje met watjes erin. Daarop lagen drie plastic handgeknoopte sleutelhangers met een kattengezichtje, het mooiste compliment dat ik kon krijgen. Ik moest ervan huilen en was even helemaal de weg kwijt. Nog steeds vraag me af: ze zijn nu volwassen, hoe zou het met die meisjes gaan?
‘Van de Australische politie kreeg ik een medaille voor de goede samenwerking. Maar daaronder zit dus wel een litteken. Dat poets je met een mooie medaille niet weg.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant