Aan Louis van Gaal kon niemand tippen. Zeker in zijn laatste periode, toen hij vrijwel elke gedachte deelde met de wereld. Het kon qua mediafeest nooit meer zo groots zijn als met bondscoach Van Gaal, al stak het saaie voetbal dan schril af tegen de meeslepende man.
Ook Ronald Koeman is authentiek, al mist hij de turbo van Van Gaal. Koeman heeft soms domme dingen gezegd en gedaan, zoals de meeste mensen in hun aardse bestaan. En hij is misschien ietwat conservatief, qua kansen geven aan Joshua Zirkzee en Ryan Gravenberch tijdens het afgelopen EK bijvoorbeeld. Maar hij is doorgaans openhartig.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Deze week, nadat de storm vanwege een akkefietje over de al jaren matig presterende Steven Bergwijn nauwelijks was gaan liggen, deed hij opeens aan zelfcensuur. Ze vroegen hem zaterdag naar de kansen voor Memphis Depay in Oranje, als hij net als Bergwijn vertrekt naar een competitie heel ver weg: in zijn geval Brazilië, bij Corinthians.
Leverde hij wel commentaar op de transfer van Bergwijn naar een club in Saoedi-Arabië, nu hield Koeman zijn mening voor zich. ‘Ik bijt op mijn tong’, zei hij. Jammer. Hij had na de wedstrijd tegen Bosnië en Herzegovina kunnen stellen dat het verdraaid moeilijk zal worden voor Depay. Dat hij wel benieuwd is en een keer gaat kijken, want ook hij weet: vrijwel iedere Braziliaanse topvoetballer speelt in Europa. In de competitie van Saoedi-Arabië voetballen meer sterren dan in Brazilië, al zijn het vaak uitgebluste sterren die geld ophalen, terwijl Brazilië een voetballand bij uitstek is, met een competitie die ondanks de voortdurende uitholling sterker zal zijn dan pakweg de eredivisie.
Jammer dat Koeman voorzichtiger is geworden. Hij heeft geen zin in voortdurend gezeik. Je zou hem met klem willen vragen: zeg gewoon wat je wil. Het voetbal zoekt authenticiteit en lef, maar menigeen raakt verstrikt in het censurerende web van belangen en gedoe. Alles is meteen een zaak. Alles is in beeld, op alles volgt discussie. Wie heeft daarin nog zin?
Bij elk Nederlands doelpunt werd de camera zaterdag gericht op Depay, ook zo’n persoonlijkheid. Eens zien hoe hij reageerde. Was hij blij genoeg voor zijn collega’s? Het viel vooral op hoe eenzaam hij daar zat, hoog in het stadion van PSV, en dat hij er schitterend uitzag, als een jonge CEO van een modehuis. Hij leek weggelopen uit Kingsman, zei een collega, naar de films met superspionnen, onberispelijk gekleed omdat hun geheime kantoor verstopt zit achter een nette kledingzaak.
Ondanks de begrijpelijke bewieroking van Joshua Zirkzee hoop ik dat Depay nog eens terugkeert in Oranje. Hij maakte 46 doelpunten voor Nederland, slechts vier minder dan topschutter aller tijden Robin van Persie. Hij scoorde op vier eindrondes. Vooral hij gaf de eerste periode van Koeman als bondscoach kleur. In vorm is hij een unieke speler met unieke acties.
Het is typisch Nederlands om hem nu af te serveren. Het is mooi geweest, de critici zijn opgelucht. Van hem zijn we eindelijk af. Maar nee. Stel dat hij fit wordt en het record van Van Persie alsnog breekt, dan is dat niet alleen fijn voor hemzelf, maar uiteindelijk ook goed voor het Nederlandse voetbal.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns