Het onweer van vrijdag markeerde drie nieuwe programma’s van de NPO: Carrie op Vrijdag (MAX), Van Roosmalen op reportage (BNNVara) en Café Kockelmann (WNL). Zaterdag volgde een vierde primeur: Pauls social club (NTR). Vier prominenten van de publieke omroep, Carrie ten Napel, Marcel van Roosmalen, Sven Kockelmann (met Thomas van Groningen als tweede presentator) en Paul de Leeuw, die met wisselend enthousiasme dingen naar de gunsten van de kijker.
Bijna aandoenlijk was het hoe ze hun beste beentje voorzetten en (althans mij) wisten te overtuigen van hun journalistieke en amuserende ambities. Over de inhoud van hun programma’s komen we vast nog vaker te schrijven. Vandaag de eerste indrukken die (net als in zaken en de liefde) niet altijd de slechtste zijn.
Over de auteur
Arno Haijtema is redacteur van de Volkskrant en schrijft onder meer over fotografie en de manier waarop nieuwsfoto’s ons wereldbeeld bepalen.
Van Roosmalen, zelfbenoemd voortrekker van het reportage-genre, moest het in zijn omzwervingen langs de spreekwoordelijke coulissen van de samenleving niet hebben van de actualiteit. Bij zijn ambitie om juist te tonen wat doorgaans in tv-reportages buiten beeld blijft – stuntelige voorlichters, onmachtige gastvrouwen, lullige perspresentaties op droeve locaties – speelde hij wel erg op safe. Hij had, gehuld in winterjas, al in januari de Vakantiebeurs bezocht en de loting van het Tata Steel-schaaktoernooi in Wijk aan Zee. De verstofte filmpjes waren droogkomisch, lichtelijk cynisch en soms meedogenloos, met commentaar van Van Roosmalen zelf. Beetje de vileine tegenhanger van wijlen society-reporter Gert-Jan Dröge, met minder zelfspot.
Carrie ten Napel presenteert haar talkshow in een voetbalkantine in Bunschoten-Spakenburg (waarom ook niet?). Hoeveel meerwaarde dat heeft, moet nog blijken, maar een gesprek over de rivaliteit tussen de twee lokale voetbalploegen (beide met een absurd groot stadion) overtuigde nog niet. Wel buitte Ten Napel haar kwaliteiten als empathisch interviewer uit bij de nabestaanden van Urker vissers die 57 jaar geleden bij een storm in de Duitse Bocht verdronken. Hun kotter is vorige week teruggevonden.
Bij de politieke show Café Kockelmann – erfgenaam van het tijdslot dat Op1 achterliet – maakte vooral de studio indruk. Geïnspireerd op een herensociëteit. Bruine lambrisering, bordeauxrode vloerbedekking, art-decolampjes en, ver van de grote groepstafel, een zitje waar, dat was althans mijn eerste associatie, politieke onderonsjes kunnen gedijen. Onvergetelijk: de gedrongen Van Groningen, weggezonken in een buitenmaatse chesterfieldstoel. En NSC-voorman Pieter Omtzigt, die zich op dat zitje in een tête-à-tête met Kockelmann, arm naturel over de leuning, als een vis in het water voelde.
Wat de NPO-aanwinsten (net als trouwens Bar Laat en Eva eerder in de week) gemeen hebben: geen DWDD-neigingen tot jakkeren, alle items krijgen tijd en adem. Soms tegen het bedaagde aan. Gelukkig was er zaterdag de vrolijke chaos van Pauls social club. Zijn (al vaker bewezen) vanzelfsprekende samenwerking met mensen met een verstandelijke beperking is een verademing. Hij overstijgt de lol: De Leeuw heeft het ook over relevante kwesties, zoals laaggeletterdheid. Zo bevrijdend kan televisie ook zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant